Archive | violence RSS feed for this section

#Femicide

29 Sep

Er is een tijd van rust, voor jezelf zorgen en afstand nemen. En er is een tijd van de barricades op om je stem laten horen. Na bijna een half jaar mediastilte na mijn vertrek als Kamerlid, is hier daarom eindelijk weer een blog. Want, lieve lezers, er moet mij iets van het hart. En ik waarschuw jullie alvast: dit is geen vrolijk verhaal. Maar wel een verhaal dat verteld moet worden. (TW: femicide)

8 september 2021: een 34-jarige vrouw wordt op straat in Den Bosch op klaarlichte dag doodgestoken in het bijzijn van haar kindje. De verdachte? Haar 31-jarige ex. De NOS spreekt van een ‘conflict in de relationele sfeer’. Het Brabants Dagblad besteedde een artikel aan een uitgebreid profiel van de verdachte, waarbij een buurvrouw hem een ‘aardige gast, altijd vriendelijk en vrolijk’ noemde.

15 september 2021: het lichaam van een 56-jarige vrouw wordt aangetroffen in de kofferbak van een auto. Ze is door geweld om het leven gebracht. Dagblad Tubantia noemt het een ‘drama in de relationele sfeer’, niet veel later bekent de echtgenoot de dader te zijn.

26 september 2021: een 73-jarige vrouw wordt dood aangetroffen in haar huis in het Limburgse Grevenbicht. Volgens de NOS gaat de politie uit van een ‘motief in de relationele sfeer’. Haar echtgenoot wordt niet veel later aangehouden. De Limburger meldt dat hij al eerder is veroordeeld voor de moord op zijn toenmalige partner.

Zomaar drie berichten over femicide. In nog geen drie weken tijd. Femicide. De moord op een vrouw omdat ze vrouw is. Het CBS kwam deze week met nieuwe cijfers, waaruit bleek dat bij bijna 6 op de 10  vrouwen die werden vermoord, de vermoedelijk dader de (ex)partner was. Veelal in hun eigen woning vermoord met een steekwapen, door mishandeling of door wurging.

Dit soort berichten en dit soort cijfers maken mij niet alleen razend, maar zorgen er ook voor dat ik mij weer eens realiseer hoeveel geluk ik heb gehad. Ik had ook één van die statistieken kunnen zijn. Net als 1 op de 3 vrouwen kreeg ook ik te maken met geweld. Maar ik ben er nog. In tegenstelling tot Clarinda, Sandra, Tiny en alle andere dodelijke slachtoffers.

Ik deelde de cijfers van het CBS op LinkedIn, Instagram, Twitter en Facebook. En raad eens wat er gebeurde. Meteen meldden zich mannen die blijkbaar de behoefte voelden die cijfers te nuanceren. ‘Deze cijfers geven een iets te extreem beeld, ‘ aldus de een. ‘Stemmingmakerij! Dit klinkt niet als structureel, en al helemaal niet als femicide’ aldus een ander.  

Ik was er even stil van. Verdrietig zelfs. Want voor mij als overlevende van partnergeweld, komen zulke ‘nuanceringen’ keihard aan. Stemmingmakerij? Drie vrouwen in nog geen drie weken tijd vermoord door hun partner of ex. Niet structureel? Gemiddeld elke 10 dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord door haar partner of ex. Femicide dus. Maar zo lang media blijven spreken over ‘drama’s in de relationele sfeer’, ‘familiedrama’s’, ‘crime passionel’, ‘eerwraak’, en artikelen blijven schrijven over dat de daders altijd zulke aardige jongens waren, blijven we doen alsof het allemaal wel meevalt.

En meevallen, dat doet het dus niet. Want het probleem is nog veel groter. Dagelijks worden vrouwen en meisjes slachtoffer van fysiek, seksueel en psychisch geweld achter de voordeur, van intieme terreur, van stalking. En met het probleem bagatelliseren zijn zij echt niet geholpen.

Nederland ondertekende de Istanbul Conventie, het Europese verdrag tegen geweld tegen vrouwen. Toch doet Nederland op een aantal punten nog lang niet genoeg, zo constateerde de commissie die onderzoekt of het verdrag wel wordt nageleefd. Zo houdt het Nederlandse beleid nog veel te weinig rekening met genderverschillen. En net zoals genderverschillen onderdeel zijn van het probleem, is genderspecifiek beleid onderdeel van de oplossing. Ook is er dringend behoefte aan landelijke regie. Daarom pleit onder meer de Nederlandse Vrouwenraad voor een Nationaal Coördinator. De hoogste tijd, als je het mij vraagt. (Teken hier de petitie!)

Maar ook kleinere beetjes helpen. Claudia de Breij schreef onlangs een ijzersterke column, waarin ze opriep om, net zoals 113 bij berichten over zelfdoding, ook bij berichten over femicide en geweld tegen vrouwen standaard de nood-en hulpnummers op te nemen. Als Kamerlid heb ik dit idee al eens geopperd tijdens een mediadebat, de minister zegde toe erover in gesprek te gaan. Tot die tijd doen we het dus maar zo:

Ben jij of ken jij iemand die te maken heeft met fysiek, psychisch of seksueel geweld? Bij acute nood: bel 112. Voor hulp of advies: bel 0800-2000.

Meer lezen over femicide? Check bijvoorbeeld dit artikel van Oneworld.

En, misschien wel het allerbelangrijkste, laten we erover blijven praten, schrijven, tweeten, bloggen. Luid en duidelijk. Want genoeg is genoeg.

I can’t breathe

29 May

Sorry. Deze week geen vrolijke blog. Geen kijkje achter de schermen of gezellige foto’s.

Deze week werd de wereld voor de zoveelste keer geconfronteerd met de gruwelijke gevolgen van institutioneel racisme.

Screenshot_20200529-200354_Gallery

George Floyd.

Christian Cooper.

Twee verhalen met een heel andere uitkomst, maar met eenzelfde kiem.

Christian Cooper, een zwarte man, vogelliefhebber, wees een witte vrouw, die toevallig ook Cooper heette, Amy Cooper, erop dat haar hond niet was aangelijnd op een plek in Central Park waar dat verplicht was. In plaats van haar excuses aan te bieden en haar hond aan de riem te doen, pakte ze haar telefoon en belde de politie. ‘Deze zwarte man bedreigt mij en mijn hond!’ aldus een schreeuwende Amy Cooper. Christian Cooper filmde het voorval, en zo kon het gebeuren dat de wereld meekeek. En Amy Cooper inmiddels geen baan meer heeft.

Het had heel anders kunnen aflopen. Want wat als de politie er direct op af was gekomen? En Amy Cooper had geloofd, en met man en macht op Christian Cooper was gesprongen?

I can’t breathe’, riep George Floyd.

George Floyd overleed deze week in Minneapolis, nadat politie-agent Derek Chauvin (die overigens al veel vaker buiten z’n boekje was gegaan) hem minstens 7 minuten met zijn knie tegen de grond duwde.

Dezelfde politie, die inmiddels journalisten die verslag probeerden te doen van protesten tegen dit geweld zonder pardon arresteerde. Dezelfde politie die eerder Oscar Grant het leven kostte, en Sandra Bland, Eric Garner, Breonna Taylor.. de lijst is zo ongelofelijk lang.

Ik denk (en hoop) dat weinig mensen die deze blog lezen een Derek Chauvin kennen. Maar ik durf wel te stellen dat we allemaal een Amy Cooper kennen. Of op z’n minst allemaal een vriend(in), collega of familielid van een Amy Cooper kennen. Iemand die racistische ‘grapjes’ maakt. In stereotypen denkt. Mensen uitsluit.

Dus wat doen we? Is het niet de hoogste tijd dat we een serieus gesprek hebben over wat we kunnen en moeten doen om de Amy Coopers van deze wereld aan te spreken, en te confronteren met de gevolgen van hun gedrag? Is dit niet de vraag die we na een week als deze ons allemaal zouden moeten stellen: wat doen we als we racisme zien, horen of lezen?

Want dat dit soort drama’s dagelijks gebeurt (en echt niet alleen in de VS!) is geen incident, maar onderdeel van een systeem vol structurele ongelijkheid. Een systeem dat ervoor zorgt dat de belastingdienst jarenlang onderscheid maakte naar afkomst. Een systeem dat ervoor zorgt dat studenten met een migratie-achtergrond moeilijker een stageplek kunnen vinden. Dat je achternaam je kansen op de woningmarkt bepaalt. Dat je er altijd uit wordt gepikt bij de douane. Dat je een lager schooladvies krijgt.

Dingen die ik niet meemaak. Want ik ben wit.

“Systems are just collective stories we all buy into. When we change them, we write a better reality for us all to be a part of. I am asking us to use our power to choose.

Aldus de Amerikaanse schrijver, commentator en comedian Baratunde Thurston. Als je één video bekijkt deze week, laat het dan zijn indrukwekkende TED-talk zijn.

Let’s use our power to choose.

M

2 May

OK lieve mensen. Tijd voor een grappig verhaal.

Gisteren was ik te gast bij M. Om te praten over twee totaal niet grappige onderwerpen, namelijk de beschuldigingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag tegen Joe Biden, en over hoe slachtoffers van geweld achter de voordeur laagdrempelig hulp kunnen vragen bij de apotheek.

Dat zag er op de tv van mijn moeder zo uit:

Kirsten bij M

[BELANGRIJK: ben jij of ken jij iemand die hulp nodig heeft bij een onveilige thuissituatie? Bel 0800-2000 of ga naar https://www.ikvermoedhuiselijkgeweld.nl/]

 

Toen ik arriveerde in de studio zei mede-panellid en superseksuoloog Ellen Laan (doe jezelf een plezier en lees haar werk!!) dat m’n haar zo leuk zat. En dat het wel leek of ik naar de kapper was geweest. Daar moest ik heel hard om lachen.

Waarom?

Nou. Mijn dag begon gisteren nogal rustig. Deze Dag van de Arbeid voor mij geen rozen leggen, geen erepenningen uitreiken, geen speeches houden bij het Troelstra-monument, maar gewoon op de bank, want #blijfthuis. Een paar belafspraken, maar niks met beeld, geen ge-Zoom. ge-Jitsi of ge-Skype vandaag. Een prima dag dus om eindelijk eens te experimenteren met krulspelden vond ik. Misschien kon ik nog wat maken van mijn steeds suffere coupe Corona. Dus even later zag ik er, met wat hulp van manlief, zo uit:

Kirsten met krulspelden

Eerst goed laten drogen, en dan nog nadrogen met de föhn, had de influencer op YouTube gezegd. Ik kon nauwelijks wachten om de krullers er uit te halen, en het resultaat te bekijken. Dat viel eerlijk gezegd nogal tegen:

Kirsten met krullen

 

En toen ging ineens de telefoon. De redactie van M. Of ik die avond in het M-panel wilde plaatsnemen. En of ik over een half uurtje klaar kon staan voor de taxi.

PANIEK!!!

Hoe ging het mij in hemelsnaam lukken om in een half uur van Mien Dobbelsteen in joggingpak te transformeren tot gesoigneerde talkshowgast?

Maar gelukkig waren de haargoden mij nu gunstiger gezind, en kon ik mijn politiek assistent, die ik had verteld over het krulspeldendebacle, geruststellen: ik was weer toonbaar.

Zo zie je maar weer. Ook het leven van een PvdA-Kamerlid gaat niet alleen maar over rozen 😉

 

Op deze plek schrijf ik over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

Breaking the silence

25 Nov

From November 25, the International Day for the Elimination of Violence against Women, to 10 December, Human Rights Day, activists from all over the world join the 16 Days of Activism against Gender-Based Violence campaign. 

 

featured-image-index

The numbers are horrific. One out of three women experience gender based violence in their lifetime. According to a recent UN report, 19 per cent of women between 15 and 49 years of age said they had experienced physical and/or sexual violence by an intimate partner in the 12 months prior to the survey. In 2012, almost half of all women who were victims of intentional homicide worldwide were killed by an intimate partner or family member, compared to 6 per cent of male victims.

The stories behind these numbers are even more horrific. And yet, they are often left untold. The majority of cases are never reported to the police. Being a survivor of ‘domestic’ violence myself, I still remember the mix of fear, shame and pain that made me keep my mouth shut for years.

And you wanna know the weirdest part of all? When I finally did start talking about what had happened, many years after I’d left my abusive partner, people were telling me not to. That it ‘wouldn’t be good for my public profile’ as a politician. That I ‘must have asked for it’. That ‘women like it rough’.

There still is a taboo on discussing gender based violence, especially intimate partner violence. But with the #metoo movement gaining momentum accross the globe, I am hopeful that more survivors of intimate partner violence feel safe enough to share their stories. Because we need to break the silence before we can break the chain of violence.

 

 

 

%d bloggers like this: