Archive | Uncategorized RSS feed for this section

Kleine wereld

19 Feb

Elke woensdag is campagne-avond bij PvdA Den Haag. Gewapend met een grote bos rode rozen en een stapel flyers trekken we de wijk in met een enthousiaste groep vrijwilligers. Om met mensen in gesprek te gaan over de verkiezingen, maar vooral over wat zij vinden van hun wijk, waar ze trots op zijn, en wat er beter kan. Want het is hoog tijd dat we meer naar elkaar luisteren, en minder schreeuwen. En dat zijn gelukkig de meeste mensen die ik tegenkom roerend met me eens.

img_20170208_211252_568

Afgelopen woensdag waren we op bezoek in de wijk Escamp. Ik sprak er met een groepje jongens, die aangaven dat het op zich prima toeven was in hun wijk, behalve dan dat er niet zoveel te doen was voor ze. ‘In de Schilderswijk is het veel gezelliger!’ Maar ook dat ze zich zorgen maakten of ze straks, als ze klaar waren met school, wel een baan zouden kunnen vinden. ‘Als je Ahmed heet, zoals ik, dan is dat soms best lastig.’

Even later sprak ik met een man die op bezoek ging bij een vriend. ‘English please?’ zei hij toen ik vroeg of ik hem een roos mocht overhandigen. Hij kwam me vaag bekend voor. Hij bleek uit Aleppo te komen, dus we vervolgden het gesprek in het Arabisch. ‘Wat een wonder, dat ik hier nu op straat mijn taal sta te spreken, met iemand uit Nederland, waar we zo gastvrij ontvangen zijn.’ Ontroerd was hij, over de vrijwilligers die hem op gang hielpen. Over de buren, die zo aardig waren. En over de PvdA, die hem had uitgenodigd om te komen optreden met zijn band op de ledenvergadering. ‘Hé, u bent ook van de PvdA!’ riep hij verrast toen hij de flyers zag. Dus dáár kende ik hem van!

Ook deze week ga ik natuurlijk weer veel op pad. Zo sta ik zondagmiddag in het Groene Verkiezingsdebat in de Rode Hoed, ga ik zondagavond in gesprek over Trump in de Balie en ga ik volgend weekend op campagne met de JS in Rotterdam. Ook een keer mee op campagne? Stuur even een mailtje naar teamkirstennaardekamer@gmail.com en wie weet zie ik je snel! Of misschien kom ik je zomaar ergens tegen. Het is per slot van rekening een hele kleine wereld..

Advertisements

DOE IETS!

30 Jan

(Sorry my dear non-Dutch speaking friends. This post will be in Dutch)

doe-iets

Ik kwam er bijna dagelijks langs, toen ik nog in Amsterdam-Oost woonde. Het prachtige kunstwerk DOE IETS, op het spoorviaduct bij de Wibautstraat, van kunstenaar Serge Verheugen. Ik werd er altijd weer door geraakt, keer op keer.

‘Maar wat kunnen we doen?’, hoor ik veel mensen zich afvragen de laatste tijd. ‘Het heeft toch geen zin, ze luisteren toch niet naar me. Fuck it!’

De Marokkaanse feminist Fatima Mernissi zei ooit: pessimisme is de luxe van mensen met macht. En gelijk had ze. We kunnen het ons simpelweg niet permitteren om de moed op te geven.

Als er één ding is dat de gebeurtenissen van de laatste week ons hebben laten zien, is het dat mensenrechten, mededogen en medemenselijkheid ernstig onder druk staan. Niets doen is geen optie.

Wat je kunt doen? Je laten horen. Laten zien dat we samen sterker staan. Bijvoorbeeld door woensdag 1 februari naar het Malieveld te komen, en je te laten horen bij Holland Against Hate. Of 11 maart mee te lopen bij de volgende Women’s March . Je kunt een donatie doen aan het geweldige initiatief van Minister Ploumen, She Decides. En als je dan toch bezig bent: word lid van een politieke partij en sluit je aan bij de campagne (de mijne bijvoorbeeld – alle hulp is welkom). Maar vooral: ga stemmen op 15 maart en roep iedereen die je kent op hetzelfde te doen. Laten ze zich niet overhalen? Laat je machtigen. Woon je in het buitenland? Je hebt nog 1 dag om je te laten registreren. En als je het allemaal echt niet meer weet, neem dan de fiets, trein, auto, rollator, rolstoel naar de Wibautstraat en sta even stil bij het viaduct.

DOE IETS!

Breaking news!

22 Dec

suffragettes-real

‘Emancipatie, is dat nou nog wel nodig?’, vragen mensen mij vaak. Ja, zeg ik dan. Want het gaat goed in Nederland, maar nog niet goed genoeg.
De afgelopen eeuw zijn we veel opgeschoten. Dat zie je ook in mijn ‘herstory’: binnen drie generaties ontwikkelden mijn voormoeders en ik ons van boerendochter die haar school niet mocht afmaken tot kandidaat-kamerlid. Mede dankzij de Partij van de Arbeid, die bleef geloven in mensen zoals wij, door te investeren in sociale woningbouw, in werk, in onderwijs.
Het is díe Partij van de Arbeid waarbij ik me aansloot. Een partij die gelooft in kansen en vooruitgang, voor iedereen. Een inclusieve partij, die niet vanuit angst maar vanuit vertrouwen bouwt aan een betere toekomst. Een partij voor mensen die wat te winnen hebben. En die zijn er nog genoeg.
Daarom ben ik supertrots dat ik namens de PvdA kandidaat ben voor de Tweede Kamerverkiezingen in 2017. Op plek 8! Een enorme eer, en een fantastische uitdaging. Graag wil ik me de komende vier jaar inzetten voor een eerlijke arbeidsmarkt; voor de emancipatie van het ouderschap; voor toegankelijk, goed en betaalbaar onderwijs; voor duurzame internationale samenwerking en voor een samenleving zonder seksisme, racisme, discriminatie en polarisatie. Kortom: voor een rechtvaardig, veilig en vooral verbonden Nederland. Want alleen samen komen we vooruit.
Meer weten? Check de website van de PvdA of volg me op Twitter of Facebook. Ik hou jullie op de hoogte!

(For my English followers: BREAKING NEWS. I am running for MP! If you want to know more about PvdA and our 2017 campaign, check this website or follow me on Twitter or Facebook. Stay tuned for more!)

New season, new class

22 Sep

What I most looked forward to, during my extended summer break? Meeting my new students. The excited anticipation, not so unlike the feeling I remember having when I myself as a student eagerly awaited my first class after summer, the ‘what shall I wear’, the ‘wonder how many of them there will be’..
And here I am, in front of my new group. 21 of them, from all over the world. All of them enrolled in an elective at The Hague University of Applied Science called ‘Women and Society’, which was developed by Ms Kitty Triest and which I’ve been blessed to teach as visiting lecturer for 3 years now.
This semester, we will explore important gender-related topics such as the gender pay gap, the glass ceiling, women and politics and gender based violence, as well as discuss the differences among the different countries.
And even though the details may vary regionally, one thing is painfully clear: it’s still a man’s world. No matter where you look, women still make considerably less, do considerably more house work and have considerably less political power. Did you know that worldwide, only 22.8 per cent of all national parliamentarians were women as of June 2016, and as of September 2016, only 10 women are serving as Head of State and 9 are serving as Head of Government? So much for representative democracy..
But all that is about to change, if you ask my students. ‘I want to be president of my country’, says one of them. ‘I want to be an MP’, says another. Why that matters, I ask them. ‘Because more women in politics means better policies for women.’ I couldn’t agree more.

Want to join the discussion? US-based NGO Ignite just launched a wonderful campaign to encourage young women to run for politics. Read more here, spread the word and #declareyourambition!

Sum-sum-summertime!

28 Jul

She did take her time, but now she’s finally here: the sweet sweet summer of ’16.
Time to switch off, kick back, relax and reflect in the light of the sun.
And in the mean time, warming up for next season, with a brand new semester of Women & Society at The Hague University of Applied Science, a fresh series of Freedom Lectures at De Balie, lots of exciting conferences coming up and of course we haven’t quite finished making magic happen at Zuidas Amsterdam either.. so stay tuned for more!
Without change no butterflies.

Love,
K

The right to own a clitoris

3 Jun

Mayar Mohamed Mousa was her name. She was 17 years old. Just like her twin sister, who went under the knife right before her. She survived. But Mayar didn’t. Last Sunday, Mayar Mohamed Mousa died from complications in a private hospital in the Egyptian city of Suez when a female doctor surgically removed her clitoris. Mayar’s mother is a nurse.

Just let that sink in a for a moment.

A female doctor and a female nurse agreed to perform female genital mutilation (FGM) on two perfectly healthy teenage girls. Were even willing to risk the closure of the hospital, jailtime and not to mention the girls’ lives. And all that to remove their external sexual organs. How messed up is that?

And what’s even worse: Mayar and her twin sister are far from an exception. Even though the procedure was officially banned in Egypt in 2008, a staggering 94% of married women have been exposed to FGM and 69% of those women agreed to the same procedure being carried out on their daughters, according to a survey by the Egyptian Health Ministery in 2003.

Why?? Not for religious reasons. Not for hygiene. But simply because people believe this is how it should be. ‘It helps keep girls calm’, I once heard someone say. ‘It’s our culture’, according to others.

Fact of the matter is that today, according to UNICEF, at least 200 million girls and women living in 30 countries have undergone FGM. Of all those girls and women, the highest number are from Egypt: a staggering 27.2 million.

So why do people not talk about this more? Mona Eltahawy, author of Headscarves and Hymens: Why the Middle East Needs a Sexual Revolution, offers a very simple yet painful explanation: ‘Something that hurts so many girls and women is kept silent and taboo because it has to do with our vaginas and with sex. The biggest obstacle in the global fight against FGM is the reluctance to talk about the practice.’

So let’s break the silence. Let’s amplify the voices who are challenging this harmful misogynistic practise. Let’s start by remembering the names of the victims who do not live to share their stories. Let’s keep their memory alive.

Mayar Mohamed Mousa was her name. She was only 17 years old.

 

De kracht van vrouwen

20 Nov

Het gesprek over man/vrouw diversiteit op de Nederlandse arbeidsmarkt gaat vaak over vrouwen aan de top. Ook deze week was het weer raak: de streefcijfers voor 30% vrouwen in topfuncties in het bedrijfsleven blijken bij lange na niet te zijn gehaald. Slechts één op de tien bestuurders en één op de negen commissarissen is een vrouw, zo bleek uit de evaluatie van de Wet Bestuur en Toezicht. Bovendien voldoen veel bedrijven niet aan de rapportageplicht, die bepaalt dat als ze de streefcijfers niet halen, ze in hun jaarverslag moeten uitleggen waarom.

Bij het lezen van zulke berichten zou je bijna de hoop verliezen, anno 2015. Je zou kunnen verzuchten dat de plaat is blijven steken, dat we dit verhaal al duizend keer hebben gehoord, dat het zo echt niet langer kan. Je zou er bijna sceptisch van worden.

Bijna. Maar toch niet helemaal.

Volgende week vrijdag vindt in Den Haag de Grande Finale van het project Kracht on Tour plaats, waarmee mede-ambassadeur Petra Stienen en ik de afgelopen anderhalf jaar samen met minister Bussemaker door Nederland zijn gereisd met om met werkgevers én vrouwen in gesprek te gaan over de vraag hoe we ervoor kunnen zorgen dat meer vrouwen meer uren aan de slag gaan, niet alleen aan de top, maar overal: in de horeca, de zorg, het bedrijfsleven of het onderwijs, in de logistiek, de techniek, de detailhandel of als ondernemer. We spraken met BN’ers als Heleen van Rooyen, Ellen ten Damme en Jan Kooijman over hun ervaringen op weg naar hun droombaan, maar ook met lokale heldinnen die lieten zien dat je nooit te oud bent om te leren.

KoT

En daar zaten veel mensen op de wachten, zo bleek uit de volle zalen met enthousiaste vrouwen in Groningen en Almere. Niet alleen de deelneemsters, maar ook de werkgevers bleken meer dan bereid om mee te doen. Zo waren we in Roermond, waar onder meer een thuiszorgorganisatie, een hotel en een ROC de handen ineen sloegen om vrouwen te helpen doorgroeien in hun carriere. We waren in Rotterdam, waar juist in de haven veel kansen bleken te liggen voor vrouwelijk technisch talent. In Zwolle, waar onderwijs, bedrijfsleven en vrouwenorganisaties een elftal vormden om structureel financiële zelfstandigheid van vrouwen te bevorderen, en in Eindhoven, waar koningin Maxima vrouwen opriep om niet altijd in de bijrijdersstoel te blijven zitten, maar ook eens zelf achter het stuur te gaan zitten.

En daar sloeg onze koningin volgens mij de spijker op de kop. Want een slimme meid is nog steeds op haar toekomst voorbereid. Ook in 2015.

Wil jij ook kennismaken met de kracht van vrouwen? Lees hier meer over Kracht on Tour, de deals per gemeente en de Grande Finale.

%d bloggers like this: