Archive | Uncategorized RSS feed for this section

Het meisje in het witte jurkje

26 Sep

Op 25 september 1945 kwam de Tweede Kamer voor het eerst weer bij elkaar, na vijf jaar bezetting. Met gemengde gevoelens: opgetogen, dat er eindelijk weer in vrijheid vergaderd kon worden. En tegelijkertijd bedroefd, want maar liefst een kwart van de toen nog 100 zetels bleef leeg. Zoals die van Alida de Jong; voormalig naaister, vakbondsvrouw, raadslid en tot de oorlog uitbrak Kamerlid namens de SDAP, de voorloper van de PvdA. Zij werd in juli 1943 vermoord in Sobibor.

Gisteren, precies 75 jaar nadat de Kamerleden die de oorlog hadden overleefd voor het eerst weer vergaderden, stonden we stil bij deze historische dag. In de Oude Zaal, dezelfde zaal als waar toenmalig Kamervoorzitter Van Schaik 75 jaar geleden de vergadering opende. Ik kreeg er kippenvel van.

Ter ere van die herdenking werd ook een fototentoonstelling onthuld, ‘De Tweede Wereldoorlog in 100 foto’s’, met bijzondere foto’s uit de oorlogsjaren en van rond de bevrijding. Eén foto sprong er meteen uit. Hij hangt levensgroot in de Statenpassage, de grote centrale hal van de Tweede Kamer. Een groep Joodse kinderen, gefotografeerd op Joods Nieuwjaar, bij de synagoge in Deventer. De stad waar ik geboren ben.

Op het bijschrift staat het gruwelijke verhaal achter de foto: dat alleen het meisje in het witte jurkje in het midden van de foto de oorlog had overleefd. Felice Polak was haar naam. Ze overleed vorig jaar op 86-jarige leeftijd, na een leven als docent en raadslid namens de VVD. Lees hier meer over haar bijzondere verhaal.

Alida.

Felice.

Laten we hun namen nooit vergeten.

🤍

Waarom ik door wil als Kamerlid

25 Jul

 

‘Dat verklaar en beloof ik’, zei ik precies 1221 dagen geleden tegen onze voorzitter Khadija Arib.

Vanaf die dag dook ik in het diepe en werd ik namens de Partij van de Arbeid lid van de Tweede Kamer. Een supertrots moment, om samen met acht collega’s de stem die onze kiezers ons hadden gegeven te mogen laten horen in Den Haag. En ook superspannend.

Het lijkt wel gisteren, de dag van mijn eerste debat in de plenaire zaal. Het was een debat over onderwijs, en ik had het over mijn oma die als boerendochter haar school nooit kon afmaken, en hoe bijzonder het was dat haar kleindochter hier nu als Kamerlid een pleidooi hield voor gelijke kansen.

Maiden speech

Gelijke kansen, daarover sprak ik vaak de afgelopen drie jaar. Als het ging om te lage schooladviezen voor kinderen met lager opgeleide ouders of (groot)ouders met een migratie-achtergrond bijvoorbeeld. Of over het lerarentekort, dat inmiddels door heel Nederland pijnlijk voelbaar is, maar extra hard aankomt op scholen met relatief meer leerlingen met risico’s op achterstanden. Ik schreef er een initiatiefnota over en bestookte onderwijsministers Slob en Van Engelshoven geregeld met Kamervragen en moties.

Maar ook op mijn andere portefeuilles (zo noemen we de onderwerpen waarover je als Kamerlid het woord voert), emancipatie, buitenlandse handel en ontwikkelingssamenwerking, ging het vaak over gelijke kansen. Over de verantwoordelijkheid van multinationals voor werknemers in productielanden als China en Bangladesh bijvoorbeeld. Over de steeds verder krimpende ruimte voor NGO’s, vakbonden, en vrouwenrechtenactivisten. Of over de gelijke kansen van LHBTI’s, waar ook in Nederland nog een wereld te winnen valt.

Als Kamerlid in een -helaas- kleinere fractie kon ik vanaf dag 1 meteen vol aan de bak: vragen stellen tijdens het Vragenuur, ik diende moties in en amendementen, en mocht zelfs samen met topvrouwen Vera Bergkamp (D66) en Nevin Özütok (GroenLinks) twee keer plaatsnemen in ‘Vak K’, waar normaal de ministers zitten, om onze gezamenlijke initiatiefwet (over de gelijke behandeling van transgender en intersekse personen, en over het toevoegen van de discriminatiegronden ‘handicap’ en ‘seksuele gerichtheid’ aan Artikel 1 van de Grondwet) te verdedigen. Echt heel mooi om ons daar samen voor in te mogen zetten.

Maar de meeste indruk maakten niet de debatten, Kamervragen, of stemmingen (al blijft het natuurlijk best een bijzonder gevoel als een motie wordt aangenomen, zoals deze bijvoorbeeld😊). De meeste indruk maakten de gesprekken die ik had met de mensen die ik onderweg tegenkwam.

IMG_20200130_151038_901

Gesprekken met leraren, over hun gigantische werkdruk en hun zorgen over de toekomst van ons onderwijs. Met ouders, die soms al jaren worstelden met het vinden van passend onderwijs voor hun kind. Met leerlingen in het Voortgezet Speciaal Onderwijs, die me vroegen om in debatten ook het VSO niet te vergeten. Gesprekken met vluchtelingen uit Congo en Soedan in een kamp in Oeganda, dat we bezochten tijdens een indrukwekkend werkbezoek aan Oost-Afrika. En vooral: de vele gesprekken met vrouwen in de vrouwenopvang, die me vertelden over hun pijn en hun dromen.

Want daarmee begon het allemaal voor mij, met een heel persoonlijke initiatiefnota over geweld achter de voordeur. Een onderwerp dat voor mij veel meer is dan alleen politiek: ik kan er helaas zelf als voormalig slachtoffer over meepraten. Best bloot voelde dat, jezelf zo kwetsbaar opstellen onder het oog van collega’s, pers en publiek. Maar ik ben blij dat ik zo een steentje heb kunnen bijdragen aan het bespreekbaar maken van dat hardnekkige taboe.

Het was één van de belangrijkste drijfveren voor mij om politiek actief te worden: een stem geven aan mensen die hun stem niet kunnen of mogen laten horen. En daarmee ben ik nog lang niet klaar. Daarom heb ik besloten om opnieuw te solliciteren naar deze eervolle functie. Want ik wil graag door met waar ik aan ben begonnen. Dóór met mijn wekelijkse vrijdagrondleidingen, die nu helaas wegens Corona even on hold staan, maar na de zomer wel weer digitaal van start gaan. Dóór met mij keihard inzetten voor een betere beloning voor leraren, en gelijke kansen in ons onderwijs. Dóór met onze aanpassing van Artikel 1 van de Grondwet. Dóór met wetgeving voor bedrijven, zodat ze eerlijk gaan produceren, met respect voor mens en milieu. Dóór met mijn strijd tegen seksisme, discriminatie en geweld.

En vooral: dóór met in gesprek gaan met mensen, om te luisteren naar hun zorgen en ideeën en hen een stem te geven in het hart van onze democratie.

Wil jij mij daarbij helpen?

Ben je lid van de PvdA en wil je mijn sollicitatie ondersteunen? Stuur dan voor 30 augustus een ondersteuningsverklaring naar debestekandidaten@pvda.nl (vanaf het mailadres dat gekoppeld is aan jouw lidmaatschap van de PvdA). Schrijf als onderwerp van deze mail ‘Kirsten van den Hul’, met het volgende bericht:

“Met dit bericht verklaar ik Kirsten van den Hul te ondersteunen in haar kandidatuur voor de lijst van de PvdA bij de Tweede Kamerverkiezingen in maart 2021”.

Dank alvast! ❤

Wil je meedenken en meedoen als vrijwilliger in mijn campagneteam? Als je dat leuk lijkt, stuur mij dan een mail via kieskirsten@gmail.com.

Kan ik jou helpen?

Overweeg je zelf om je kandidaat te stellen voor de PvdA? Hier lees je hoe dat precies in zijn werk gaat. En als je nog twijfelt, of vragen hebt over het werk als Kamerlid: mail me, ik deel graag mijn ervaring.

IMG_20200308_154548_487 (1)

What we cannot imagine cannot come into being.

bell hooks

 

 

Wij horen bij elkaar

13 Jun

Nomen est omen, de naam is een voorteken. Dat gold zeker voor de familie Loving. En die liefde hadden ze nodig ook, want niet iedereen was even blij met hun verbintenis. Sterker nog, hun huwelijk was volgens de wet van de Amerikaanse staat waar ze woonden zelfs verboden.

LOVINGS

Want Mildred was zwart en Richard wit. En volgens de zogenaamde ‘Racial Integrity Act’ uit 1924 was trouwen als ‘mixed race’ koppel strafbaar in Virginia. Dus verhuisden de Lovings naar Washington DC, waar deze achterlijke wet niet gold, en trokken ten strijde tegen dit onrecht. Met succes, want op 12 juni 1967 gaf het Amerikaanse Hooggerechtshof hen gelijk, en verklaarde de wet ongrondwettelijk, waarmee in één klap een einde kwam vergelijkbare wetten in 16 staten.

En dus is 12 juni sindsdien Loving Day, een dag waarom mensen wereldwijd stilstaan bij ‘gemengde’ of interculturele relaties.

Mijn man en ik zijn ook wat men een ‘gemengd’ stel noemt. Dat is ook in Nederland anno 2020 voor sommige mensen nog even wennen. Zo komt het nog steeds voor dat winkelpersoneel er automatisch vanuit gaat dat wij niet bij elkaar horen, door bijvoorbeeld het beurtbalkje midden tussen onze boodschappen te leggen, of aan één van ons te vragen ‘wordt u al geholpen’ terwijl de ander net heeft besteld. Wij kijken elkaar dan aan en zeggen voor de zoveelste keer: ‘Wij horen bij elkaar’.

Maar er zijn meer dingen die opvallen. Zo gebeurt het mij zelden dat ik in de gaten word gehouden door winkelbeveiligers. Althans, als ik alleen ben. Met mijn man erbij daarentegen.. Hetzelfde bij controles op vliegvelden, op straat, in het openbaar vervoer.

Als witte partner van een persoon van kleur plaatst dit soort situaties je in een unieke positie. Je krijgt een kijkje in de wondere wereld van de hokjesdenkers, de stereotypen-fetisjisten, etnisch- profileren-adepten, racisten en andere uitsluiters. Ik krijg het er na al die jaren nog steeds koud van.

Maar met je afschuw uitspreken is de kous niet af. Want een witte partner zijn van een persoon van kleur, ontslaat je niet van de verantwoordelijkheid in de spiegel te kijken en je eigen vooroordelen, valkuilen en blinde vlekken te onderzoeken. Die hebben we immers allemaal. En dan ook vooral de volgende stap zetten. Want weten is één ding, maar wat kunnen we doen?

Hierbij alvast een paar interessante lees-, kijk- en luistertips:

Withuiswerk.nl

Do’s en don’t voor witte bondgenoten – One World door Sophie Duvekot

My white friends: now is the time for work – Washington Post door Brian Lowery

Tegen het amateurisme in het antiracisme – De Kanttekening door Kiza Magdane

En volg, lees, deel en steun vooral het belangrijke werk van The Black Archives, Wit aan Zet, Kick out Zwarte Piet en andere lokale en internationale organisaties die zich dag in dag uit inzetten voor een rechtvaardige wereld zonder racisme. Want #blacklivesmatter.

En vandaag? Vandaag brand ik een kaarsje voor Mildred en Richard Loving. En hef ik het glas op alle Mildreds en Richards. En zeg ik heel hard voor iedereen die het (niet) horen wil: wij horen bij elkaar!

Fuck haat. Leve de liefde.

 

 

Op deze plek schrijf ik over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

I can’t breathe

29 May

Sorry. Deze week geen vrolijke blog. Geen kijkje achter de schermen of gezellige foto’s.

Deze week werd de wereld voor de zoveelste keer geconfronteerd met de gruwelijke gevolgen van institutioneel racisme.

Screenshot_20200529-200354_Gallery

George Floyd.

Christian Cooper.

Twee verhalen met een heel andere uitkomst, maar met eenzelfde kiem.

Christian Cooper, een zwarte man, vogelliefhebber, wees een witte vrouw, die toevallig ook Cooper heette, Amy Cooper, erop dat haar hond niet was aangelijnd op een plek in Central Park waar dat verplicht was. In plaats van haar excuses aan te bieden en haar hond aan de riem te doen, pakte ze haar telefoon en belde de politie. ‘Deze zwarte man bedreigt mij en mijn hond!’ aldus een schreeuwende Amy Cooper. Christian Cooper filmde het voorval, en zo kon het gebeuren dat de wereld meekeek. En Amy Cooper inmiddels geen baan meer heeft.

Het had heel anders kunnen aflopen. Want wat als de politie er direct op af was gekomen? En Amy Cooper had geloofd, en met man en macht op Christian Cooper was gesprongen?

I can’t breathe’, riep George Floyd.

George Floyd overleed deze week in Minneapolis, nadat politie-agent Derek Chauvin (die overigens al veel vaker buiten z’n boekje was gegaan) hem minstens 7 minuten met zijn knie tegen de grond duwde.

Dezelfde politie, die inmiddels journalisten die verslag probeerden te doen van protesten tegen dit geweld zonder pardon arresteerde. Dezelfde politie die eerder Oscar Grant het leven kostte, en Sandra Bland, Eric Garner, Breonna Taylor.. de lijst is zo ongelofelijk lang.

Ik denk (en hoop) dat weinig mensen die deze blog lezen een Derek Chauvin kennen. Maar ik durf wel te stellen dat we allemaal een Amy Cooper kennen. Of op z’n minst allemaal een vriend(in), collega of familielid van een Amy Cooper kennen. Iemand die racistische ‘grapjes’ maakt. In stereotypen denkt. Mensen uitsluit.

Dus wat doen we? Is het niet de hoogste tijd dat we een serieus gesprek hebben over wat we kunnen en moeten doen om de Amy Coopers van deze wereld aan te spreken, en te confronteren met de gevolgen van hun gedrag? Is dit niet de vraag die we na een week als deze ons allemaal zouden moeten stellen: wat doen we als we racisme zien, horen of lezen?

Want dat dit soort drama’s dagelijks gebeurt (en echt niet alleen in de VS!) is geen incident, maar onderdeel van een systeem vol structurele ongelijkheid. Een systeem dat ervoor zorgt dat de belastingdienst jarenlang onderscheid maakte naar afkomst. Een systeem dat ervoor zorgt dat studenten met een migratie-achtergrond moeilijker een stageplek kunnen vinden. Dat je achternaam je kansen op de woningmarkt bepaalt. Dat je er altijd uit wordt gepikt bij de douane. Dat je een lager schooladvies krijgt.

Dingen die ik niet meemaak. Want ik ben wit.

“Systems are just collective stories we all buy into. When we change them, we write a better reality for us all to be a part of. I am asking us to use our power to choose.

Aldus de Amerikaanse schrijver, commentator en comedian Baratunde Thurston. Als je één video bekijkt deze week, laat het dan zijn indrukwekkende TED-talk zijn.

Let’s use our power to choose.

Ook geen water

22 May

nieuwe-maan-4

 

Mijn eerste Ramadan maakte ik mee in Tunesië. Het was een zonnige stoffige nazomer, en overdag was er bijna niemand op straat. Tot de tijd van de iftar aanbrak, en het vasten werd verbroken. Dan barstte het leven in één klap los, en kwamen de verstilde straten weer tot leven. De café’s zaten vol, de winkeltjes waren laat open, en waar ik ook kwam, werd ik uitgenodigd om te komen eten.

Bij die maaltijden stond dan steevast de televisie aan. De Ramadan is namelijk de tijd van de series, die speciaal voor dat doel worden opgenomen en even lang duren als de maand Ramadan, zodat er elke dag een aflevering is. Een fenomeen op zich, waar veel mensen het hele jaar reikhalzend naar uitkijken. (Check hier bijvoorbeeld de ‘totally bingeable’ Ramadan kijktips van Cosmopolitan Middle East.)

Een paar jaar later besloot ik het ook in Nederland een keer te proberen: een maand niet eten en drinken tussen zonsopkomst en zonsondergang. Niet uit religieuze overtuiging, maar uit solidariteit, en om heel bewust stil te staan bij de overvloed van alledag. Het bleek een bijzondere ervaring. Niet alleen fysiek – de eerste dagen loodzwaar, daarna met een speciaal soort focus – , maar ook sociaal. Het fijne gevoel om samen het vasten te verbreken. En telkens weer: ‘nee, ook geen water’, als mensen vragen over wat je dan precies allemaal niet mag 🙂

Dit jaar doe ik de laatste dagen van de Ramadan mee. Best pittig, nu de dagen lang zijn en de nachten kort. En dus wacht ook ik nu met spanning op nader bericht over de stand van de maan. Want zodra de nieuwe maan gespot is, is het Eid al Fitr, letterlijk: het feest van het verbreken van het vasten, oftewel het Suikerfeest, als moslims wereldwijd het einde van de Ramadan vieren.

En dat zal er dit jaar op de hele wereld heel anders uitzien dan normaal. Geen familiebezoek, geen lange tafels op straat, geen Eid-gebed in de moskee. In veel landen, zoals Marokko en Egypte, mag je door de lockdown-maatregelen zonder uitdrukkelijke toestemming zelfs helemaal je huis niet uit. Kortom: voor veel mensen geen gezellig Suikerfeest, dit jaar.

Iedereen die nu geliefden en familie moet missen op dit bijzondere moment, wens ik veel sterkte.

En voor iedereen die het viert: Eid mubarak, عيد مبارك, een gezegend Suikerfeest!

 

Op deze plek schrijf ik wekelijks over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

Te belangrijk om alleen aan mannen over te laten

15 May

Vrouwenkiesrecht

Vandaag precies honderd jaar geleden gebeurde er iets heel bijzonders. Elise Spauwen-Schrijnemakers bracht op zaterdag 15 mei 1920 als eerste vrouw in Nederland haar stem uit. Bij tussentijdse gemeenteraadsverkiezingen in het Limburgse Gronsveld, om precies te zijn. Twee jaar later was de rest van het land pas aan de beurt: bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1922 konden dankzij de Wet Marchant ook vrouwen stemmen. In Nederland dan, want in de andere delen van het toenmalige Koninkrijk gebeurde dat pas schandalig veel later -in wat toen de Nederlandse Antillen heette pas in 1948, en in Suriname pas in 1963 (!!).

Het passief kiesrecht was al eerder uitgebreid: vanaf 1917 mochten zowel mannen als vrouwen gekozen worden. Dus zo kon het gebeuren dat in 1918 Suze Groeneweg, lerares en boegbeeld van de SDAP (de voorloper van de PvdA) als eerste vrouw door mannen werd gekozen in de Tweede Kamer. En dat kwam als zo’n verrassing dat er zelfs een damestoilet moest worden aangelegd, en haar (toen nog) 99 mannelijk collega’s maar nauwelijks hun mond konden houden tijdens haar maiden speech. (Meer lezen over het boeiende leven van Suze Groeneweg en de eerste vrouw in de Eerste Kamer, Carry Pothuis-Smit? Check dit onderzoek!)

Inmiddels zijn we een eeuw verder sinds Elise ons in Gronsveld voorging met haar allereerste stem. Zijn we er wat mee opgeschoten? Jazeker wel. Dankzij Corry Tendeloo (geef die vrouw een standbeeld!) kwam er in 1956 eindelijk een einde aan de handelingsonbekwaamheid van vrouwen (zo mochten vrouwen tot die tijd geen bankzaken regelen of verzekeringen afsluiten). Dankzij de jarenlange inspanningen van voorvechtsters als Joke Smit kwam het in 1994 eindelijk tot een Algemene Wet Gelijke Behandeling, die onder meer bepaalt dat discriminatie op basis van geslacht niet is toegestaan. En zo zijn er stapels andere kleine en grote (wets)wijzigingen die dankzij de inspanningen van vrouwelijke politici en activisten tot stand zijn gekomen.

Maar om nou te zeggen dat we er al zijn? Nou nee. Op dit moment zijn slechts 49 van de 150 zetels in de Kamer voor een vrouw. Nog nooit in onze parlementaire geschiedenis was er sprake van een echt evenredige vertegenwoordiging. Best bijzonder, in een zogenaamd representatieve democratie.

“Politiek is te belangrijk om aan mannen over te laten”, aldus onze eerste vrouwelijke vice-premier Els Borst. En gelijk had ze. Daarom hoefde ik geen seconde na te denken toen ik de oproep las van Stem op een vrouw. Zij riepen vrouwelijke politici op zich te melden als mentor. Om jonge vrouwen die dat ook ambiëren op weg te helpen, en ervaringen te delen. Dat doe ik natuurlijk met liefde. Inmiddels ben ik als mentor gekoppeld aan een aanstormend talent. Erg leuk én leerzaam om met haar te spreken over hoe je je weg vindt in de wondere wereld van ‘de politiek’. Tussen ‘ ‘, want DE politiek bestaat natuurlijk niet. De politiek, dat zijn wij. Dat ben jij!

Overweeg jij ook een politieke functie? Of twijfel je nog of dat wel iets is voor jou? Je mag me altijd mailen (k punt vdhul @ tweedekamer punt nl). En laten we vandaag allemaal even ons glas heffen op Elise Spauwen- Schrijnemakers uit Gronsveld. Want 100 jaar vrouwen die hun stem laten horen, dat kunnen we niet vaak genoeg vieren.

 

Op deze plek schrijf ik wekelijks over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

Kamerlid in Coronatijd

8 May

‘Wat doen jullie eigenlijk de hele tijd?’

Als Kamerlid krijg ik die vraag wel vaker. Nu helemaal.

Mijn agenda wordt normaal gesproken bepaald door het vergaderschema van de Tweede Kamer. Van dinsdag tot en met donderdag zijn er fractievergaderingen, debatten en commissievergaderingen, soms tot ’s avonds laat. Op maandagen plan ik vaak werkbezoeken en afspraken, en op vrijdagen organiseer ik normaal gesproken mijn wekelijkse vrijdagrondleidingen, met schoolklassen, vrouwengroepen of andere clubs die het leuk vinden om een kijkje achter de schermen van de Tweede Kamer te nemen.

NORMAAL GESPROKEN. Maar ja, wat is dat, in deze rare tijd?

De Kamer komt vanwege de Coronamaatregelen een stuk minder vaak bijeen. Alleen debatten over de meest urgente onderwerpen gaan door, zoals laatst een debat over onderwijs en Corona, of het wekelijkse debat met de minister-president. De rest van de overleggen hebben we schriftelijk, of online. Dat is soms best frustrerend, als je dringend iets met een minister wil bespreken en je een paar weken moet wachten op haar of zijn antwoord.

Verder werk ook ik vooral vanuit huis. Dat betekent dus volop belafspraken en videogesprekken, bijvoorbeeld met raadsleden, wethouders, leraren of studenten over hoe het gaat met onderwijs tijdens deze Coronacrisis. Of met slachtoffers (al hou ik niet van dat woord, ik vind het woord ‘overlevende’, zoals in het Engels, survivor, veel beter) van geweld achter de voordeur, hulpverleners en mensen uit de vrouwenopvang. Of met NGO’s en activisten, over de groeiende ongelijkheid wereldwijd en de effecten van Corona in de allerarmste landen. Met al die verhalen ga ik dan weer aan de slag, en stel ik Kamervragen, schrijf ik een inbreng voor een schriftelijk overleg, of schrijf ik een blog of opiniestuk.

En nu zit ik weer achter mijn bureau in de Tweede Kamer.

20200507_134031

 

 

 

 

 

 

 

 

Als er een plenair debat (dat betekent: een debat in de grote zaal) is, is er namelijk een quorum: een minimumaantal Kamerleden dat aanwezig moet zijn om stemmingen geldig te laten zijn. En aangezien ik dichtbij de Tweede Kamer woon, heb ik natuurlijk elke week quorum-corvee. Wat ik helemaal geen straf vind, want even de deur uit en een paar collega’s zien is ook best fijn. En ook: een hele goede reden om m’n nieuwe schoenen aan te doen!

20200507_145629

Erfdochters van Suze

8 Nov

urn-gvn-iisg01-30051000057916-medium-voorsite

 

Op 7 november 1918 hield Suze Groeneweg, het eerste vrouwelijke Kamerlid, haar maidenspeech. Een eeuw later inspireerde zij kunstenaar Ward Warmoeskerken tot een bijzondere creatie, die ik mocht tonen in de Oude Zaal van de Tweede Kamer, op dezelfde plek waar Suze’s speech 100 jaar eerder had geklonken. Dit was mijn speech:

Mevrouw de voorzitter, geachte aanwezigen,

Het is een zware last die op je schouders rust als je de eerste bent. De eerste vrouw, in dit gebouw. En de enige. Jarenlang de enige. Tussen 99 mannen. Door mannen gekozen. Altijd op je hoede. Want oh wee als je blunders maakt. Dan wordt er meteen geroepen dat vrouwen het niet kunnen. Dat we te emotioneel zijn. Ongeschikt. Niet in de wieg gelegd voor politiek.

Ja, er werden grappen gemaakt. Er werd gelachen. Gegniffeld. Maar daar moet je je als vrouw niks van aantrekken als je de wereld wilt veranderen. Alles voor de vooruitgang. Zonder verandering geen vlinders.

Stug? Onvriendelijk? Onbuigzaam? Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken?Ach, dat was de buitenkant. Maar de binnenkant toonde een ander gezicht. Vrouwenrechten. Zwangerschapsverlof. Onderwijs. Alcoholpreventie. Ontwapening. En natuurlijk de rode rozen van de SDAP.

Ja het waren roerige tijden. Als eerste vrouw, in dit gebouw. En de enige. Tussen 99 mannen.

Ik moet vaak aan haar denken, aan Suze. Wat had zij ervan gevonden dat we 100 jaar later nog maar met 49, en sinds vanmiddag zelfs 48 vrouwen waren, van de inmiddels 150 Kamerleden?

Maar ook: hoe was dat voor haar? Als er speciaal voor jou een damestoilet moet worden aangelegd? Als je jezelf continu moet bewijzen? Als er gegniffeld wordt als je het woord vraagt?

Ik? Ik heb vrouwelijke collega’s om samen mee te lachen, me samen mee te verwonderen, solidair mee te zijn, naar op te kijken. Maar Suze? Suze was jarenlang helemaal alleen.

Alleen daarom al is ze een heldin, onze Suze. Dochter van een landarbeider uit Strijensas, met een rood onderwijshart, voorvechtster, voorvrouw, voorbeeld.

Dus natuurlijk zei ik meteen ja, toen kunstenaar Ward Warmoeskerken me vroeg een door Suze geïnspireerde creatie te dragen. Een mantel is het, die zwaar weegt, net als de druk op Suzes schouders. Die wat stug is van buiten, maar kleurrijk van binnen. Met rode rozen, en met 49 kralen. Die 49 kralen, dat zijn wij. Khadija, Pia, Monica, Lisa, Dilan, Leonie, Lilianne. De erfdochters van Suze.

Dat Suzes erfenis ons allen mag inspireren om onze stem luid en duidelijk te laten horen. Want zoals Els Borst al zei: politiek is veel te belangrijk om aan mannen over te laten. En daar zou Suze het vast roerend mee eens zijn geweest.

20181107_213708

 

 

 

 

 

 

Breaking the silence

25 Nov

From November 25, the International Day for the Elimination of Violence against Women, to 10 December, Human Rights Day, activists from all over the world join the 16 Days of Activism against Gender-Based Violence campaign. 

 

featured-image-index

The numbers are horrific. One out of three women experience gender based violence in their lifetime. According to a recent UN report, 19 per cent of women between 15 and 49 years of age said they had experienced physical and/or sexual violence by an intimate partner in the 12 months prior to the survey. In 2012, almost half of all women who were victims of intentional homicide worldwide were killed by an intimate partner or family member, compared to 6 per cent of male victims.

The stories behind these numbers are even more horrific. And yet, they are often left untold. The majority of cases are never reported to the police. Being a survivor of ‘domestic’ violence myself, I still remember the mix of fear, shame and pain that made me keep my mouth shut for years.

And you wanna know the weirdest part of all? When I finally did start talking about what had happened, many years after I’d left my abusive partner, people were telling me not to. That it ‘wouldn’t be good for my public profile’ as a politician. That I ‘must have asked for it’. That ‘women like it rough’.

There still is a taboo on discussing gender based violence, especially intimate partner violence. But with the #metoo movement gaining momentum accross the globe, I am hopeful that more survivors of intimate partner violence feel safe enough to share their stories. Because we need to break the silence before we can break the chain of violence.

 

 

 

#MeToo, en nu?

15 Nov

Alweer bijna een maand geleden begon het met een simpele hashtag en twee woordjes: me too. Inmiddels heeft het een beweging ontketend die niet te stoppen lijkt (overigens -het kan niet vaak genoeg gezegd worden- begon die beweging al jaren eerder op initiatief van de Amerikaanse activiste Tarana Burke ).

Wereldwijd voelen vrouwen én mannen die te maken kregen met seksueel geweld zich erdoor gesterkt om hun verhaal te doen. En die getuigenissen blijven niet zonder gevolgen: acteurs zijn uit films geschrapt, ministers opgestapt, helden van voetstukken gevallen.

Je kon erop wachten: als door een wesp gestoken sprongen slutshamers en victimblamers op de bres voor de daders met voorspelbaar vingerwijzen. Want vroegen ‘ze’ er niet zelf om, met zulke korte rokjes? Lag het eigenlijk niet gewoon aan de steeds lossere seksuele moraal? En is dat hele #MeToo niet een heksenjacht geworden? Zo erg kon het toch allemaal niet zijn, want waarom had iedereen immers zo lang gezwegen?

Scheidend Nationaal Rapporteur Seksueel Geweld Corinne Dettmeijer maakte deze week korte metten met deze gevaarlijke tegengeluiden: “Tegen de mensen die zo reageren zeg ik: het wordt niet groot, het is groot.”

Laten we dus niet meteen in het defensief schieten, of de discussie wegnuanceren of nog erger: weglachen. Het is juist nu belangrijk om door te pakken. Om met elkaar een kritisch en eerlijk gesprek te voeren over hoe het komt, dat zoveel vrouwen (en mannen) seksueel overschrijdend gedrag meemaken en er vaak jarenlang niet over durfden te praten. Wat we gaan doen om dit soort (machts)misbruik te voorkomen. Waarom er zo weinig aangiften worden gedaan en hoe we zorgen dat dat er meer worden (waarover ik met collega Attje Kuiken schriftelijke vragen stelde) En waarom veel partijen in de Tweede Kamer het belangrijker lijken te vinden om een Nederlandse vlag in de zaal te hebben dan een debat over emancipatie.

Daarover ga ik vanavond op uitnodiging van OneWorld in gesprek met oa Sylvana Simons, Justine van de Beek en Don Ceder in Pakhuis de Zwijger. En natuurlijk blijf ik ook in de Tweede Kamer samen met mijn partner against patriarchy Lilianne Ploumen strijden voor gelijke kansen en rechten (*v/m, l/h/b/t/i/q). Stay tuned!

%d bloggers like this: