Archive | Uncategorized RSS feed for this section

Breaking the silence

25 Nov

From November 25, the International Day for the Elimination of Violence against Women, to 10 December, Human Rights Day, activists from all over the world join the 16 Days of Activism against Gender-Based Violence campaign. 

 

featured-image-index

The numbers are horrific. One out of three women experience gender based violence in their lifetime. According to a recent UN report, 19 per cent of women between 15 and 49 years of age said they had experienced physical and/or sexual violence by an intimate partner in the 12 months prior to the survey. In 2012, almost half of all women who were victims of intentional homicide worldwide were killed by an intimate partner or family member, compared to 6 per cent of male victims.

The stories behind these numbers are even more horrific. And yet, they are often left untold. The majority of cases are never reported to the police. Being a survivor of ‘domestic’ violence myself, I still remember the mix of fear, shame and pain that made me keep my mouth shut for years.

And you wanna know the weirdest part of all? When I finally did start talking about what had happened, many years after I’d left my abusive partner, people were telling me not to. That it ‘wouldn’t be good for my public profile’ as a politician. That I ‘must have asked for it’. That ‘women like it rough’.

There still is a taboo on discussing gender based violence, especially intimate partner violence. But with the #metoo movement gaining momentum accross the globe, I am hopeful that more survivors of intimate partner violence feel safe enough to share their stories. Because we need to break the silence before we can break the chain of violence.

 

 

 

#MeToo, en nu?

15 Nov

Alweer bijna een maand geleden begon het met een simpele hashtag en twee woordjes: me too. Inmiddels heeft het een beweging ontketend die niet te stoppen lijkt (overigens -het kan niet vaak genoeg gezegd worden- begon die beweging al jaren eerder op initiatief van de Amerikaanse activiste Tarana Burke ).

Wereldwijd voelen vrouwen én mannen die te maken kregen met seksueel geweld zich erdoor gesterkt om hun verhaal te doen. En die getuigenissen blijven niet zonder gevolgen: acteurs zijn uit films geschrapt, ministers opgestapt, helden van voetstukken gevallen.

Je kon erop wachten: als door een wesp gestoken sprongen slutshamers en victimblamers op de bres voor de daders met voorspelbaar vingerwijzen. Want vroegen ‘ze’ er niet zelf om, met zulke korte rokjes? Lag het eigenlijk niet gewoon aan de steeds lossere seksuele moraal? En is dat hele #MeToo niet een heksenjacht geworden? Zo erg kon het toch allemaal niet zijn, want waarom had iedereen immers zo lang gezwegen?

Scheidend Nationaal Rapporteur Seksueel Geweld Corinne Dettmeijer maakte deze week korte metten met deze gevaarlijke tegengeluiden: “Tegen de mensen die zo reageren zeg ik: het wordt niet groot, het is groot.”

Laten we dus niet meteen in het defensief schieten, of de discussie wegnuanceren of nog erger: weglachen. Het is juist nu belangrijk om door te pakken. Om met elkaar een kritisch en eerlijk gesprek te voeren over hoe het komt, dat zoveel vrouwen (en mannen) seksueel overschrijdend gedrag meemaken en er vaak jarenlang niet over durfden te praten. Wat we gaan doen om dit soort (machts)misbruik te voorkomen. Waarom er zo weinig aangiften worden gedaan en hoe we zorgen dat dat er meer worden (waarover ik met collega Attje Kuiken schriftelijke vragen stelde) En waarom veel partijen in de Tweede Kamer het belangrijker lijken te vinden om een Nederlandse vlag in de zaal te hebben dan een debat over emancipatie.

Daarover ga ik vanavond op uitnodiging van OneWorld in gesprek met oa Sylvana Simons, Justine van de Beek en Don Ceder in Pakhuis de Zwijger. En natuurlijk blijf ik ook in de Tweede Kamer samen met mijn partner against patriarchy Lilianne Ploumen strijden voor gelijke kansen en rechten (*v/m, l/h/b/t/i/q). Stay tuned!

Vluchten in de woestijn

8 Nov

Op mijn werkkamer in de Tweede Kamer heb ik een mooie marmeren schoorsteenmantel. Op die schoorsteenmantel staat een fles. En in die fles zit het zachtste zand ter wereld: zacht oranjerood Saharazand. Om het mee te nemen dronk ik in één keer een fles water leeg. De bedoeïenen die met mij mee waren die dag vonden het maar een rare actie. Al je water in één keer opdrinken, voor een beetje zand? Maar ik wist toen al: dat zand, dat moet met mij mee.

Het heeft een lange weg afgelegd, dat zand. Eerst van de woestijn naar Tunis, waar ik toen woonde. Toen mee naar Nederland, waar de fles een tijd in mijn boekenkast heeft gestaan. En nu, bijna 15 jaar nadat ik die fles vulde, staat hij op de schoorsteenmantel op mijn kamer in de Kamer.

Heel af en toe maak ik hem open. Dan neem ik een klein beetje van dat superzachte zand in mijn hand en laat het door mijn vingers lopen. Net poeder is het, zo fijn. En als ik dan mijn ogen sluit, dan ben ik even niet in de Tweede Kamer, maar loop ik weer door die duinen, met mijn blote voeten in het zachtste zand ter wereld.

‘Wat heb je toch met die woestijn?’ vroeg iemand mij laatst. Veel, antwoordde ik. De spectaculaire sterrenhemel, de kleuren, de stilte, het extreem grote verschil tussen dag en nacht. En vooral: de belofte die de woestijn herbergt. Of zoals Antoine de Saint Exupéry het verwoordde: ‘Wat de woestijn zo mooi maakt, is het feit dat hij ergens een waterput verschuilt.’

#SDG5

30 Oct

Een tijdje geleden kreeg ik een mail van Building Change. Of ik misschien als Kamerlid één van de duurzame ontwikkelingsdoelen wilde adopteren. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Want die duurzame ontwikkelingsdoelen, die zijn er natuurlijk niet voor niets. Samen moeten ze ervoor zorgen dat de wereld voor 2030 eerlijker, duurzamer, gezonder, vreedzamer, kortom beter is. Hoe kun je daar nou tegen zijn?

Ook over de vraag welk van de 17 doelen ‘mijn’ doel zou worden hoefde ik niet lang na te denken: nummer vijf natuurlijk, het realiseren van gendergelijkheid voor en emancipatie van vrouwen en meisjes. Want landen die investeren in meisjes en vrouwen doen het vaak ook beter op economisch gebied, zo blijkt uit onderzoek. Ik zeg daarom altijd: gendergelijkheid, niet omdat het moet, maar omdat het werkt!

Inmiddels ben ik officieel adoptiemoeder van duurzaam ontwikkelingsdoel nummer 5, of Sustainable Development goal (SDG) 5. Dat betekent dat ik bij zoveel mogelijk debatten, hoorzittingen en schriftelijke vragen aandacht vraag voor de impact op vrouwen en meisjes. En dus zie je mij de komende tijd vaak tweeten, Instagrammen, Facebooken of vloggen met #SDG5. Zo kan iedereen mij goed in de gaten houden, als adoptiemoeder, en checken of ik wel een beetje mijn best doe.

Heb jij nou ook een idee waar meisjes en vrouwen wereldwijd wat aan hebben? Of wil je mij iets meegeven dat helpt om de emancipatie van vrouwen en meisjes te bevorderen? Stuur me dan even een mailtje (k.vdhul apestaartje tweedekamer.nl) en wie weet neem ik jouw suggestie mee in mijn volgende debat!

All you need is love..

27 Feb

Vrouw Magazine kwam op de thee, om te praten over hoe ik werk en privé combineer, en waarom ik de politiek in wil. Over het voorbeeld dat mijn moeder mij gaf. En over de liefde van mijn leven..

https://vrouw.nl/video/thuis-aan-de-macht/41717/kirsten-pvda-ik-ben-kostwinner-net-als-mijn-moeder-vroeger

Aan tafel!

26 Feb

“De beste manier om problemen op te lossen is door dialoog”, aldus heldin Malala Yousafzai. Daarom ga ik deze campagne vooral veel in gesprek. Niet alleen op straat, zoals vandaag met de Jonge Socialisten en kandidaat-kamerleden Richard Moti, Peggy Wijntuin en Amma Assante in Rotterdam, maar ook door mensen uit te nodigen voor Tafels van Tien. Een persoonlijk gesprek, waarin we niet alleen problemen in kaart proberen te brengen, maar ook op zoek gaan naar oplossingen.

Vandaag was ik te gast op het partijkantoor in Rotterdam voor een Tafel van Tien met vluchtelingen uit Syrië en Ethiopië. We hadden een inspirerend gesprek over dromen, over ambities, maar ook over de drempels en obstakels die ze in Nederland moeten overwinnen. Zoals de juiste opleiding vinden, of vrijwilligerswerk, of liever nog: een baan. Of de taal leren. Vrienden maken. De weg weten te vinden. “We hebben Nederland zoveel te bieden!”, zei één van de deelnemers.

img_20170226_125251_432

De komende weken volgen nog veel meer Tafels van Tien, door heel het land. Over de aanpak van huiselijk geweld, het belang van vrijwilligerswerk of diversiteit in leiderschap bijvoorbeeld. Wil jij ook met mij in gesprek tijdens een Tafel van Tien? Stuur dan even een mailtje naar teamkirstennaardekamer@gmail.com en wie weet zien we elkaar snel!

Kleine wereld

19 Feb

Elke woensdag is campagne-avond bij PvdA Den Haag. Gewapend met een grote bos rode rozen en een stapel flyers trekken we de wijk in met een enthousiaste groep vrijwilligers. Om met mensen in gesprek te gaan over de verkiezingen, maar vooral over wat zij vinden van hun wijk, waar ze trots op zijn, en wat er beter kan. Want het is hoog tijd dat we meer naar elkaar luisteren, en minder schreeuwen. En dat zijn gelukkig de meeste mensen die ik tegenkom roerend met me eens.

img_20170208_211252_568

Afgelopen woensdag waren we op bezoek in de wijk Escamp. Ik sprak er met een groepje jongens, die aangaven dat het op zich prima toeven was in hun wijk, behalve dan dat er niet zoveel te doen was voor ze. ‘In de Schilderswijk is het veel gezelliger!’ Maar ook dat ze zich zorgen maakten of ze straks, als ze klaar waren met school, wel een baan zouden kunnen vinden. ‘Als je Ahmed heet, zoals ik, dan is dat soms best lastig.’

Even later sprak ik met een man die op bezoek ging bij een vriend. ‘English please?’ zei hij toen ik vroeg of ik hem een roos mocht overhandigen. Hij kwam me vaag bekend voor. Hij bleek uit Aleppo te komen, dus we vervolgden het gesprek in het Arabisch. ‘Wat een wonder, dat ik hier nu op straat mijn taal sta te spreken, met iemand uit Nederland, waar we zo gastvrij ontvangen zijn.’ Ontroerd was hij, over de vrijwilligers die hem op gang hielpen. Over de buren, die zo aardig waren. En over de PvdA, die hem had uitgenodigd om te komen optreden met zijn band op de ledenvergadering. ‘Hé, u bent ook van de PvdA!’ riep hij verrast toen hij de flyers zag. Dus dáár kende ik hem van!

Ook deze week ga ik natuurlijk weer veel op pad. Zo sta ik zondagmiddag in het Groene Verkiezingsdebat in de Rode Hoed, ga ik zondagavond in gesprek over Trump in de Balie en ga ik volgend weekend op campagne met de JS in Rotterdam. Ook een keer mee op campagne? Stuur even een mailtje naar teamkirstennaardekamer@gmail.com en wie weet zie ik je snel! Of misschien kom ik je zomaar ergens tegen. Het is per slot van rekening een hele kleine wereld..

%d bloggers like this: