Archive | Uncategorized RSS feed for this section

Erfdochters van Suze

8 Nov

urn-gvn-iisg01-30051000057916-medium-voorsite

 

Op 7 november 1918 hield Suze Groeneweg, het eerste vrouwelijke Kamerlid, haar maidenspeech. Een eeuw later inspireerde zij kunstenaar Ward Warmoeskerken tot een bijzondere creatie, die ik mocht tonen in de Oude Zaal van de Tweede Kamer, op dezelfde plek waar Suze’s speech 100 jaar eerder had geklonken. Dit was mijn speech:

Mevrouw de voorzitter, geachte aanwezigen,

Het is een zware last die op je schouders rust als je de eerste bent. De eerste vrouw, in dit gebouw. En de enige. Jarenlang de enige. Tussen 99 mannen. Door mannen gekozen. Altijd op je hoede. Want oh wee als je blunders maakt. Dan wordt er meteen geroepen dat vrouwen het niet kunnen. Dat we te emotioneel zijn. Ongeschikt. Niet in de wieg gelegd voor politiek.

Ja, er werden grappen gemaakt. Er werd gelachen. Gegniffeld. Maar daar moet je je als vrouw niks van aantrekken als je de wereld wilt veranderen. Alles voor de vooruitgang. Zonder verandering geen vlinders.

Stug? Onvriendelijk? Onbuigzaam? Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken?Ach, dat was de buitenkant. Maar de binnenkant toonde een ander gezicht. Vrouwenrechten. Zwangerschapsverlof. Onderwijs. Alcoholpreventie. Ontwapening. En natuurlijk de rode rozen van de SDAP.

Ja het waren roerige tijden. Als eerste vrouw, in dit gebouw. En de enige. Tussen 99 mannen.

Ik moet vaak aan haar denken, aan Suze. Wat had zij ervan gevonden dat we 100 jaar later nog maar met 49, en sinds vanmiddag zelfs 48 vrouwen waren, van de inmiddels 150 Kamerleden?

Maar ook: hoe was dat voor haar? Als er speciaal voor jou een damestoilet moet worden aangelegd? Als je jezelf continu moet bewijzen? Als er gegniffeld wordt als je het woord vraagt?

Ik? Ik heb vrouwelijke collega’s om samen mee te lachen, me samen mee te verwonderen, solidair mee te zijn, naar op te kijken. Maar Suze? Suze was jarenlang helemaal alleen.

Alleen daarom al is ze een heldin, onze Suze. Dochter van een landarbeider uit Strijensas, met een rood onderwijshart, voorvechtster, voorvrouw, voorbeeld.

Dus natuurlijk zei ik meteen ja, toen kunstenaar Ward Warmoeskerken me vroeg een door Suze geïnspireerde creatie te dragen. Een mantel is het, die zwaar weegt, net als de druk op Suzes schouders. Die wat stug is van buiten, maar kleurrijk van binnen. Met rode rozen, en met 49 kralen. Die 49 kralen, dat zijn wij. Khadija, Pia, Monica, Lisa, Dilan, Leonie, Lilianne. De erfdochters van Suze.

Dat Suzes erfenis ons allen mag inspireren om onze stem luid en duidelijk te laten horen. Want zoals Els Borst al zei: politiek is veel te belangrijk om aan mannen over te laten. En daar zou Suze het vast roerend mee eens zijn geweest.

20181107_213708

 

 

 

 

 

 

Breaking the silence

25 Nov

From November 25, the International Day for the Elimination of Violence against Women, to 10 December, Human Rights Day, activists from all over the world join the 16 Days of Activism against Gender-Based Violence campaign. 

 

featured-image-index

The numbers are horrific. One out of three women experience gender based violence in their lifetime. According to a recent UN report, 19 per cent of women between 15 and 49 years of age said they had experienced physical and/or sexual violence by an intimate partner in the 12 months prior to the survey. In 2012, almost half of all women who were victims of intentional homicide worldwide were killed by an intimate partner or family member, compared to 6 per cent of male victims.

The stories behind these numbers are even more horrific. And yet, they are often left untold. The majority of cases are never reported to the police. Being a survivor of ‘domestic’ violence myself, I still remember the mix of fear, shame and pain that made me keep my mouth shut for years.

And you wanna know the weirdest part of all? When I finally did start talking about what had happened, many years after I’d left my abusive partner, people were telling me not to. That it ‘wouldn’t be good for my public profile’ as a politician. That I ‘must have asked for it’. That ‘women like it rough’.

There still is a taboo on discussing gender based violence, especially intimate partner violence. But with the #metoo movement gaining momentum accross the globe, I am hopeful that more survivors of intimate partner violence feel safe enough to share their stories. Because we need to break the silence before we can break the chain of violence.

 

 

 

#MeToo, en nu?

15 Nov

Alweer bijna een maand geleden begon het met een simpele hashtag en twee woordjes: me too. Inmiddels heeft het een beweging ontketend die niet te stoppen lijkt (overigens -het kan niet vaak genoeg gezegd worden- begon die beweging al jaren eerder op initiatief van de Amerikaanse activiste Tarana Burke ).

Wereldwijd voelen vrouwen én mannen die te maken kregen met seksueel geweld zich erdoor gesterkt om hun verhaal te doen. En die getuigenissen blijven niet zonder gevolgen: acteurs zijn uit films geschrapt, ministers opgestapt, helden van voetstukken gevallen.

Je kon erop wachten: als door een wesp gestoken sprongen slutshamers en victimblamers op de bres voor de daders met voorspelbaar vingerwijzen. Want vroegen ‘ze’ er niet zelf om, met zulke korte rokjes? Lag het eigenlijk niet gewoon aan de steeds lossere seksuele moraal? En is dat hele #MeToo niet een heksenjacht geworden? Zo erg kon het toch allemaal niet zijn, want waarom had iedereen immers zo lang gezwegen?

Scheidend Nationaal Rapporteur Seksueel Geweld Corinne Dettmeijer maakte deze week korte metten met deze gevaarlijke tegengeluiden: “Tegen de mensen die zo reageren zeg ik: het wordt niet groot, het is groot.”

Laten we dus niet meteen in het defensief schieten, of de discussie wegnuanceren of nog erger: weglachen. Het is juist nu belangrijk om door te pakken. Om met elkaar een kritisch en eerlijk gesprek te voeren over hoe het komt, dat zoveel vrouwen (en mannen) seksueel overschrijdend gedrag meemaken en er vaak jarenlang niet over durfden te praten. Wat we gaan doen om dit soort (machts)misbruik te voorkomen. Waarom er zo weinig aangiften worden gedaan en hoe we zorgen dat dat er meer worden (waarover ik met collega Attje Kuiken schriftelijke vragen stelde) En waarom veel partijen in de Tweede Kamer het belangrijker lijken te vinden om een Nederlandse vlag in de zaal te hebben dan een debat over emancipatie.

Daarover ga ik vanavond op uitnodiging van OneWorld in gesprek met oa Sylvana Simons, Justine van de Beek en Don Ceder in Pakhuis de Zwijger. En natuurlijk blijf ik ook in de Tweede Kamer samen met mijn partner against patriarchy Lilianne Ploumen strijden voor gelijke kansen en rechten (*v/m, l/h/b/t/i/q). Stay tuned!

Vluchten in de woestijn

8 Nov

Op mijn werkkamer in de Tweede Kamer heb ik een mooie marmeren schoorsteenmantel. Op die schoorsteenmantel staat een fles. En in die fles zit het zachtste zand ter wereld: zacht oranjerood Saharazand. Om het mee te nemen dronk ik in één keer een fles water leeg. De bedoeïenen die met mij mee waren die dag vonden het maar een rare actie. Al je water in één keer opdrinken, voor een beetje zand? Maar ik wist toen al: dat zand, dat moet met mij mee.

Het heeft een lange weg afgelegd, dat zand. Eerst van de woestijn naar Tunis, waar ik toen woonde. Toen mee naar Nederland, waar de fles een tijd in mijn boekenkast heeft gestaan. En nu, bijna 15 jaar nadat ik die fles vulde, staat hij op de schoorsteenmantel op mijn kamer in de Kamer.

Heel af en toe maak ik hem open. Dan neem ik een klein beetje van dat superzachte zand in mijn hand en laat het door mijn vingers lopen. Net poeder is het, zo fijn. En als ik dan mijn ogen sluit, dan ben ik even niet in de Tweede Kamer, maar loop ik weer door die duinen, met mijn blote voeten in het zachtste zand ter wereld.

‘Wat heb je toch met die woestijn?’ vroeg iemand mij laatst. Veel, antwoordde ik. De spectaculaire sterrenhemel, de kleuren, de stilte, het extreem grote verschil tussen dag en nacht. En vooral: de belofte die de woestijn herbergt. Of zoals Antoine de Saint Exupéry het verwoordde: ‘Wat de woestijn zo mooi maakt, is het feit dat hij ergens een waterput verschuilt.’

#SDG5

30 Oct

Een tijdje geleden kreeg ik een mail van Building Change. Of ik misschien als Kamerlid één van de duurzame ontwikkelingsdoelen wilde adopteren. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Want die duurzame ontwikkelingsdoelen, die zijn er natuurlijk niet voor niets. Samen moeten ze ervoor zorgen dat de wereld voor 2030 eerlijker, duurzamer, gezonder, vreedzamer, kortom beter is. Hoe kun je daar nou tegen zijn?

Ook over de vraag welk van de 17 doelen ‘mijn’ doel zou worden hoefde ik niet lang na te denken: nummer vijf natuurlijk, het realiseren van gendergelijkheid voor en emancipatie van vrouwen en meisjes. Want landen die investeren in meisjes en vrouwen doen het vaak ook beter op economisch gebied, zo blijkt uit onderzoek. Ik zeg daarom altijd: gendergelijkheid, niet omdat het moet, maar omdat het werkt!

Inmiddels ben ik officieel adoptiemoeder van duurzaam ontwikkelingsdoel nummer 5, of Sustainable Development goal (SDG) 5. Dat betekent dat ik bij zoveel mogelijk debatten, hoorzittingen en schriftelijke vragen aandacht vraag voor de impact op vrouwen en meisjes. En dus zie je mij de komende tijd vaak tweeten, Instagrammen, Facebooken of vloggen met #SDG5. Zo kan iedereen mij goed in de gaten houden, als adoptiemoeder, en checken of ik wel een beetje mijn best doe.

Heb jij nou ook een idee waar meisjes en vrouwen wereldwijd wat aan hebben? Of wil je mij iets meegeven dat helpt om de emancipatie van vrouwen en meisjes te bevorderen? Stuur me dan even een mailtje (k.vdhul apestaartje tweedekamer.nl) en wie weet neem ik jouw suggestie mee in mijn volgende debat!

All you need is love..

27 Feb

Vrouw Magazine kwam op de thee, om te praten over hoe ik werk en privé combineer, en waarom ik de politiek in wil. Over het voorbeeld dat mijn moeder mij gaf. En over de liefde van mijn leven..

https://vrouw.nl/video/thuis-aan-de-macht/41717/kirsten-pvda-ik-ben-kostwinner-net-als-mijn-moeder-vroeger

Aan tafel!

26 Feb

“De beste manier om problemen op te lossen is door dialoog”, aldus heldin Malala Yousafzai. Daarom ga ik deze campagne vooral veel in gesprek. Niet alleen op straat, zoals vandaag met de Jonge Socialisten en kandidaat-kamerleden Richard Moti, Peggy Wijntuin en Amma Assante in Rotterdam, maar ook door mensen uit te nodigen voor Tafels van Tien. Een persoonlijk gesprek, waarin we niet alleen problemen in kaart proberen te brengen, maar ook op zoek gaan naar oplossingen.

Vandaag was ik te gast op het partijkantoor in Rotterdam voor een Tafel van Tien met vluchtelingen uit Syrië en Ethiopië. We hadden een inspirerend gesprek over dromen, over ambities, maar ook over de drempels en obstakels die ze in Nederland moeten overwinnen. Zoals de juiste opleiding vinden, of vrijwilligerswerk, of liever nog: een baan. Of de taal leren. Vrienden maken. De weg weten te vinden. “We hebben Nederland zoveel te bieden!”, zei één van de deelnemers.

img_20170226_125251_432

De komende weken volgen nog veel meer Tafels van Tien, door heel het land. Over de aanpak van huiselijk geweld, het belang van vrijwilligerswerk of diversiteit in leiderschap bijvoorbeeld. Wil jij ook met mij in gesprek tijdens een Tafel van Tien? Stuur dan even een mailtje naar teamkirstennaardekamer@gmail.com en wie weet zien we elkaar snel!

%d bloggers like this: