Archive | tweede kamer RSS feed for this section

Waarom ik door wil als Kamerlid

25 Jul

 

‘Dat verklaar en beloof ik’, zei ik precies 1221 dagen geleden tegen onze voorzitter Khadija Arib.

Vanaf die dag dook ik in het diepe en werd ik namens de Partij van de Arbeid lid van de Tweede Kamer. Een supertrots moment, om samen met acht collega’s de stem die onze kiezers ons hadden gegeven te mogen laten horen in Den Haag. En ook superspannend.

Het lijkt wel gisteren, de dag van mijn eerste debat in de plenaire zaal. Het was een debat over onderwijs, en ik had het over mijn oma die als boerendochter haar school nooit kon afmaken, en hoe bijzonder het was dat haar kleindochter hier nu als Kamerlid een pleidooi hield voor gelijke kansen.

Maiden speech

Gelijke kansen, daarover sprak ik vaak de afgelopen drie jaar. Als het ging om te lage schooladviezen voor kinderen met lager opgeleide ouders of (groot)ouders met een migratie-achtergrond bijvoorbeeld. Of over het lerarentekort, dat inmiddels door heel Nederland pijnlijk voelbaar is, maar extra hard aankomt op scholen met relatief meer leerlingen met risico’s op achterstanden. Ik schreef er een initiatiefnota over en bestookte onderwijsministers Slob en Van Engelshoven geregeld met Kamervragen en moties.

Maar ook op mijn andere portefeuilles (zo noemen we de onderwerpen waarover je als Kamerlid het woord voert), emancipatie, buitenlandse handel en ontwikkelingssamenwerking, ging het vaak over gelijke kansen. Over de verantwoordelijkheid van multinationals voor werknemers in productielanden als China en Bangladesh bijvoorbeeld. Over de steeds verder krimpende ruimte voor NGO’s, vakbonden, en vrouwenrechtenactivisten. Of over de gelijke kansen van LHBTI’s, waar ook in Nederland nog een wereld te winnen valt.

Als Kamerlid in een -helaas- kleinere fractie kon ik vanaf dag 1 meteen vol aan de bak: vragen stellen tijdens het Vragenuur, ik diende moties in en amendementen, en mocht zelfs samen met topvrouwen Vera Bergkamp (D66) en Nevin Özütok (GroenLinks) twee keer plaatsnemen in ‘Vak K’, waar normaal de ministers zitten, om onze gezamenlijke initiatiefwet (over de gelijke behandeling van transgender en intersekse personen, en over het toevoegen van de discriminatiegronden ‘handicap’ en ‘seksuele gerichtheid’ aan Artikel 1 van de Grondwet) te verdedigen. Echt heel mooi om ons daar samen voor in te mogen zetten.

Maar de meeste indruk maakten niet de debatten, Kamervragen, of stemmingen (al blijft het natuurlijk best een bijzonder gevoel als een motie wordt aangenomen, zoals deze bijvoorbeeld😊). De meeste indruk maakten de gesprekken die ik had met de mensen die ik onderweg tegenkwam.

IMG_20200130_151038_901

Gesprekken met leraren, over hun gigantische werkdruk en hun zorgen over de toekomst van ons onderwijs. Met ouders, die soms al jaren worstelden met het vinden van passend onderwijs voor hun kind. Met leerlingen in het Voortgezet Speciaal Onderwijs, die me vroegen om in debatten ook het VSO niet te vergeten. Gesprekken met vluchtelingen uit Congo en Soedan in een kamp in Oeganda, dat we bezochten tijdens een indrukwekkend werkbezoek aan Oost-Afrika. En vooral: de vele gesprekken met vrouwen in de vrouwenopvang, die me vertelden over hun pijn en hun dromen.

Want daarmee begon het allemaal voor mij, met een heel persoonlijke initiatiefnota over geweld achter de voordeur. Een onderwerp dat voor mij veel meer is dan alleen politiek: ik kan er helaas zelf als voormalig slachtoffer over meepraten. Best bloot voelde dat, jezelf zo kwetsbaar opstellen onder het oog van collega’s, pers en publiek. Maar ik ben blij dat ik zo een steentje heb kunnen bijdragen aan het bespreekbaar maken van dat hardnekkige taboe.

Het was één van de belangrijkste drijfveren voor mij om politiek actief te worden: een stem geven aan mensen die hun stem niet kunnen of mogen laten horen. En daarmee ben ik nog lang niet klaar. Daarom heb ik besloten om opnieuw te solliciteren naar deze eervolle functie. Want ik wil graag door met waar ik aan ben begonnen. Dóór met mijn wekelijkse vrijdagrondleidingen, die nu helaas wegens Corona even on hold staan, maar na de zomer wel weer digitaal van start gaan. Dóór met mij keihard inzetten voor een betere beloning voor leraren, en gelijke kansen in ons onderwijs. Dóór met onze aanpassing van Artikel 1 van de Grondwet. Dóór met wetgeving voor bedrijven, zodat ze eerlijk gaan produceren, met respect voor mens en milieu. Dóór met mijn strijd tegen seksisme, discriminatie en geweld.

En vooral: dóór met in gesprek gaan met mensen, om te luisteren naar hun zorgen en ideeën en hen een stem te geven in het hart van onze democratie.

Wil jij mij daarbij helpen?

Ben je lid van de PvdA en wil je mijn sollicitatie ondersteunen? Stuur dan voor 30 augustus een ondersteuningsverklaring naar debestekandidaten@pvda.nl (vanaf het mailadres dat gekoppeld is aan jouw lidmaatschap van de PvdA). Schrijf als onderwerp van deze mail ‘Kirsten van den Hul’, met het volgende bericht:

“Met dit bericht verklaar ik Kirsten van den Hul te ondersteunen in haar kandidatuur voor de lijst van de PvdA bij de Tweede Kamerverkiezingen in maart 2021”.

Dank alvast! ❤

Wil je meedenken en meedoen als vrijwilliger in mijn campagneteam? Als je dat leuk lijkt, stuur mij dan een mail via kieskirsten@gmail.com.

Kan ik jou helpen?

Overweeg je zelf om je kandidaat te stellen voor de PvdA? Hier lees je hoe dat precies in zijn werk gaat. En als je nog twijfelt, of vragen hebt over het werk als Kamerlid: mail me, ik deel graag mijn ervaring.

IMG_20200308_154548_487 (1)

What we cannot imagine cannot come into being.

bell hooks

 

 

Te belangrijk om alleen aan mannen over te laten

15 May

Vrouwenkiesrecht

Vandaag precies honderd jaar geleden gebeurde er iets heel bijzonders. Elise Spauwen-Schrijnemakers bracht op zaterdag 15 mei 1920 als eerste vrouw in Nederland haar stem uit. Bij tussentijdse gemeenteraadsverkiezingen in het Limburgse Gronsveld, om precies te zijn. Twee jaar later was de rest van het land pas aan de beurt: bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1922 konden dankzij de Wet Marchant ook vrouwen stemmen. In Nederland dan, want in de andere delen van het toenmalige Koninkrijk gebeurde dat pas schandalig veel later -in wat toen de Nederlandse Antillen heette pas in 1948, en in Suriname pas in 1963 (!!).

Het passief kiesrecht was al eerder uitgebreid: vanaf 1917 mochten zowel mannen als vrouwen gekozen worden. Dus zo kon het gebeuren dat in 1918 Suze Groeneweg, lerares en boegbeeld van de SDAP (de voorloper van de PvdA) als eerste vrouw door mannen werd gekozen in de Tweede Kamer. En dat kwam als zo’n verrassing dat er zelfs een damestoilet moest worden aangelegd, en haar (toen nog) 99 mannelijk collega’s maar nauwelijks hun mond konden houden tijdens haar maiden speech. (Meer lezen over het boeiende leven van Suze Groeneweg en de eerste vrouw in de Eerste Kamer, Carry Pothuis-Smit? Check dit onderzoek!)

Inmiddels zijn we een eeuw verder sinds Elise ons in Gronsveld voorging met haar allereerste stem. Zijn we er wat mee opgeschoten? Jazeker wel. Dankzij Corry Tendeloo (geef die vrouw een standbeeld!) kwam er in 1956 eindelijk een einde aan de handelingsonbekwaamheid van vrouwen (zo mochten vrouwen tot die tijd geen bankzaken regelen of verzekeringen afsluiten). Dankzij de jarenlange inspanningen van voorvechtsters als Joke Smit kwam het in 1994 eindelijk tot een Algemene Wet Gelijke Behandeling, die onder meer bepaalt dat discriminatie op basis van geslacht niet is toegestaan. En zo zijn er stapels andere kleine en grote (wets)wijzigingen die dankzij de inspanningen van vrouwelijke politici en activisten tot stand zijn gekomen.

Maar om nou te zeggen dat we er al zijn? Nou nee. Op dit moment zijn slechts 49 van de 150 zetels in de Kamer voor een vrouw. Nog nooit in onze parlementaire geschiedenis was er sprake van een echt evenredige vertegenwoordiging. Best bijzonder, in een zogenaamd representatieve democratie.

“Politiek is te belangrijk om aan mannen over te laten”, aldus onze eerste vrouwelijke vice-premier Els Borst. En gelijk had ze. Daarom hoefde ik geen seconde na te denken toen ik de oproep las van Stem op een vrouw. Zij riepen vrouwelijke politici op zich te melden als mentor. Om jonge vrouwen die dat ook ambiëren op weg te helpen, en ervaringen te delen. Dat doe ik natuurlijk met liefde. Inmiddels ben ik als mentor gekoppeld aan een aanstormend talent. Erg leuk én leerzaam om met haar te spreken over hoe je je weg vindt in de wondere wereld van ‘de politiek’. Tussen ‘ ‘, want DE politiek bestaat natuurlijk niet. De politiek, dat zijn wij. Dat ben jij!

Overweeg jij ook een politieke functie? Of twijfel je nog of dat wel iets is voor jou? Je mag me altijd mailen (k punt vdhul @ tweedekamer punt nl). En laten we vandaag allemaal even ons glas heffen op Elise Spauwen- Schrijnemakers uit Gronsveld. Want 100 jaar vrouwen die hun stem laten horen, dat kunnen we niet vaak genoeg vieren.

 

Op deze plek schrijf ik wekelijks over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

Kamerlid in Coronatijd

8 May

‘Wat doen jullie eigenlijk de hele tijd?’

Als Kamerlid krijg ik die vraag wel vaker. Nu helemaal.

Mijn agenda wordt normaal gesproken bepaald door het vergaderschema van de Tweede Kamer. Van dinsdag tot en met donderdag zijn er fractievergaderingen, debatten en commissievergaderingen, soms tot ’s avonds laat. Op maandagen plan ik vaak werkbezoeken en afspraken, en op vrijdagen organiseer ik normaal gesproken mijn wekelijkse vrijdagrondleidingen, met schoolklassen, vrouwengroepen of andere clubs die het leuk vinden om een kijkje achter de schermen van de Tweede Kamer te nemen.

NORMAAL GESPROKEN. Maar ja, wat is dat, in deze rare tijd?

De Kamer komt vanwege de Coronamaatregelen een stuk minder vaak bijeen. Alleen debatten over de meest urgente onderwerpen gaan door, zoals laatst een debat over onderwijs en Corona, of het wekelijkse debat met de minister-president. De rest van de overleggen hebben we schriftelijk, of online. Dat is soms best frustrerend, als je dringend iets met een minister wil bespreken en je een paar weken moet wachten op haar of zijn antwoord.

Verder werk ook ik vooral vanuit huis. Dat betekent dus volop belafspraken en videogesprekken, bijvoorbeeld met raadsleden, wethouders, leraren of studenten over hoe het gaat met onderwijs tijdens deze Coronacrisis. Of met slachtoffers (al hou ik niet van dat woord, ik vind het woord ‘overlevende’, zoals in het Engels, survivor, veel beter) van geweld achter de voordeur, hulpverleners en mensen uit de vrouwenopvang. Of met NGO’s en activisten, over de groeiende ongelijkheid wereldwijd en de effecten van Corona in de allerarmste landen. Met al die verhalen ga ik dan weer aan de slag, en stel ik Kamervragen, schrijf ik een inbreng voor een schriftelijk overleg, of schrijf ik een blog of opiniestuk.

En nu zit ik weer achter mijn bureau in de Tweede Kamer.

20200507_134031

 

 

 

 

 

 

 

 

Als er een plenair debat (dat betekent: een debat in de grote zaal) is, is er namelijk een quorum: een minimumaantal Kamerleden dat aanwezig moet zijn om stemmingen geldig te laten zijn. En aangezien ik dichtbij de Tweede Kamer woon, heb ik natuurlijk elke week quorum-corvee. Wat ik helemaal geen straf vind, want even de deur uit en een paar collega’s zien is ook best fijn. En ook: een hele goede reden om m’n nieuwe schoenen aan te doen!

20200507_145629

M

2 May

OK lieve mensen. Tijd voor een grappig verhaal.

Gisteren was ik te gast bij M. Om te praten over twee totaal niet grappige onderwerpen, namelijk de beschuldigingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag tegen Joe Biden, en over hoe slachtoffers van geweld achter de voordeur laagdrempelig hulp kunnen vragen bij de apotheek.

Dat zag er op de tv van mijn moeder zo uit:

Kirsten bij M

[BELANGRIJK: ben jij of ken jij iemand die hulp nodig heeft bij een onveilige thuissituatie? Bel 0800-2000 of ga naar https://www.ikvermoedhuiselijkgeweld.nl/]

 

Toen ik arriveerde in de studio zei mede-panellid en superseksuoloog Ellen Laan (doe jezelf een plezier en lees haar werk!!) dat m’n haar zo leuk zat. En dat het wel leek of ik naar de kapper was geweest. Daar moest ik heel hard om lachen.

Waarom?

Nou. Mijn dag begon gisteren nogal rustig. Deze Dag van de Arbeid voor mij geen rozen leggen, geen erepenningen uitreiken, geen speeches houden bij het Troelstra-monument, maar gewoon op de bank, want #blijfthuis. Een paar belafspraken, maar niks met beeld, geen ge-Zoom. ge-Jitsi of ge-Skype vandaag. Een prima dag dus om eindelijk eens te experimenteren met krulspelden vond ik. Misschien kon ik nog wat maken van mijn steeds suffere coupe Corona. Dus even later zag ik er, met wat hulp van manlief, zo uit:

Kirsten met krulspelden

Eerst goed laten drogen, en dan nog nadrogen met de föhn, had de influencer op YouTube gezegd. Ik kon nauwelijks wachten om de krullers er uit te halen, en het resultaat te bekijken. Dat viel eerlijk gezegd nogal tegen:

Kirsten met krullen

 

En toen ging ineens de telefoon. De redactie van M. Of ik die avond in het M-panel wilde plaatsnemen. En of ik over een half uurtje klaar kon staan voor de taxi.

PANIEK!!!

Hoe ging het mij in hemelsnaam lukken om in een half uur van Mien Dobbelsteen in joggingpak te transformeren tot gesoigneerde talkshowgast?

Maar gelukkig waren de haargoden mij nu gunstiger gezind, en kon ik mijn politiek assistent, die ik had verteld over het krulspeldendebacle, geruststellen: ik was weer toonbaar.

Zo zie je maar weer. Ook het leven van een PvdA-Kamerlid gaat niet alleen maar over rozen 😉

 

Op deze plek schrijf ik over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

%d bloggers like this: