Archive | Change RSS feed for this section

Ik luister

24 Jan

Verkiezingscampagnes gaan vaak over wie het hardst kan roepen. Wie het meest in het nieuws is, wie de concurrentie het best kan aftroeven, wie het meest gevatte antwoord geeft in debatten. Ik heb mijzelf een ander doel gesteld deze campagne. Ik wil vooral luisteren.

De afgelopen vier jaar heb ik mij als Kamerlid met veel liefde verdiept in veel verschillende onderwerpen. Van kansengelijkheid in ons onderwijs tot de aanpak van ‘huiselijk’ geweld, van eerlijke handel tot LHBT-veiligheid. De berichten, mails, brieven en telefoontjes die ik over al die onderwerpen kreeg waren daarbij vaak van onschatbare waarde. In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 17 maart leg ik mijn oor dan ook graag te luisteren bij (ervarings)deskundigen in het land: studenten, professionals, onderzoekers, mensen die uit eigen ervaring kunnen spreken. Op zoek naar de meest prangende problemen, en wat daar volgens jullie aan gedaan moet worden.

Zo sprak ik vandaag met een groep Syrische studenten. Vluchtelingen, zouden sommigen ze noemen. Afief, zelf ook ooit vluchteling, bedacht een beter woord om zichzelf te beschrijven: blijveling. Prachtig toch? Wat mij betreft verdient dat woord een plek in de Van Dale.

Blijvelingen dus, die sprak ik vandaag. Over de drempels die ze tegenkwamen toen ze aankwamen in Nederland. Over hoe ze graag zo snel mogelijk wilden beginnen met studeren, maar hoe moeilijk dat bleek in de praktijk. Doordat hun diploma hier niet geldig was, of doordat de juiste informatie ontbrak. “Ik voelde me een ontdekkingsreiziger, op weg zonder kaart”, zei één van hen.

Ze hadden inmiddels allemaal hun plek gevonden. Maar vaak was dat ondanks en niet dankzij het systeem dat hen zou moeten helpen. Enorm respect heb ik voor hun doorzettingsvermogen. Hun input helpt me om mijn werk als Kamerlid beter te doen. Zodat de volgende keer dat we in de Kamer in debat gaan over toegankelijk hoger onderwijs, ik de minister kritisch kan bevragen op haar inzet voor deze groep studenten, nu en in de toekomst.

Heb jij nou ook een onderwerp waarover je samen met andere (ervarings)deskundigen en mij in gesprek wil? Of ken jij mensen die ook ideeën hebben hoe het beter kan en mij graag iets zouden willen meegeven? Van harte welkom! Ik luister graag.

2020

19 Dec

Wat. Een. Jaar.

Een jaar van uitersten. Een jaar van verlies voor velen, en vette winst voor sommigen.

Van hollen naar stilstaan. Van dressed up naar locked down.

Waar Corona de hele wereld totaal op z’n kop zette. En waarin pijnlijk duidelijk werd waarom mensen in de zorg, maar ook leraren en supermarktmedewerkers, meer verdienen dan alleen applaus.

Het jaar van Black Lives Matter.  Van demonstreren, leren en vooral luisteren en stil zijn.

Het jaar van scholen dicht, weer open, en toch weer dicht. Van kinderen die ineens van de radar verdwenen. Van een docent die voor de ogen van haar klas mishandeld werd.  Het jaar van masker 19.

Het absolute politieke dieptepunt dit jaar, als je het mij vraagt? De schandalige Moria-deal. En zelfs die afspraken komt dit kabinet niet na. Op Lesbos zitten kwetsbare mensen nog steeds in de modder, zonder sanitaire voorzieningen, zonder medische hulp. Tussen de ratten. Een klein meisje werd verkracht. Drie jaar oud. Ik kan dit soort berichten niet met droge ogen lezen. Wat voel ik me op zo’n moment machteloos. Als Kamerlid. Als mens.

Gelukkig waren er ook momenten dat het wel lukte de wereld een beetje beter te maken.

Zo zetten we samen met D66 en GroenLinks een belangrijke stap op weg naar de uitbreiding van artikel 1 van de Grondwet met de discriminatiegronden handicap en seksuele gerichtheid. Ons voorstel werd door een ruime meerderheid van de Tweede Kamer aangenomen (alleen PVV, SGP, FVD en Van Haga stemden tegen).

Trots ben ik ook dat mijn voorstel werd aangenomen om scholen te verplichten niet alleen op papier maar ook in de praktijk te zorgen voor een veilige plek voor alle leerlingen, dus ook LHBTI+.

Ook mijn verzoek om in het schoolcurriculum aandacht te besteden aan slavernijverleden, migratiegeschiedenis, racisme en anti-semitisme kreeg gelukkig een meerderheid. Diepe buiging voor heldinnen Sohna, Veronika en Lakiesha, die er een petitie over startten.

Wat mij misschien wel het meest raakte dit jaar: dat er op mijn verzoek een onderzoek komt naar verlof voor slachtoffers van ‘huiselijk geweld’. Er komt enorm veel op je af, als je in zo’n situatie zit (weet ik helaas uit eigen ervaring). Daarom wil ik dat slachtoffers de tijd en ruimte krijgen om te regelen wat nodig is om je leven weer op te pakken. Dat we als samenleving tegen slachtoffers zeggen: je staat er niet alleen voor.

Toen Olcay me vroeg of ik mee wilde werken aan haar serie over huiselijk geweld aarzelde ik dan ook geen seconde. Zo belangrijk dat we hierover blijven spreken met elkaar. Niet wegkijken, maar onze mond open doen. Nog steeds krijg ik post van vrouwen die hetzelfde meemaakten, of nog in die ellende zitten. Het is de belangrijkste reden dat ik doe wat ik doe: in de Kamer die stem laten horen.

Ik hoop dat ik dat ook in 2021 mag blijven doen. Maar daarover later meer.

Voor nu: hele mooie feestdagen gewenst. Wees lief voor elkaar!

❤

Wij horen bij elkaar

13 Jun

Nomen est omen, de naam is een voorteken. Dat gold zeker voor de familie Loving. En die liefde hadden ze nodig ook, want niet iedereen was even blij met hun verbintenis. Sterker nog, hun huwelijk was volgens de wet van de Amerikaanse staat waar ze woonden zelfs verboden.

LOVINGS

Want Mildred was zwart en Richard wit. En volgens de zogenaamde ‘Racial Integrity Act’ uit 1924 was trouwen als ‘mixed race’ koppel strafbaar in Virginia. Dus verhuisden de Lovings naar Washington DC, waar deze achterlijke wet niet gold, en trokken ten strijde tegen dit onrecht. Met succes, want op 12 juni 1967 gaf het Amerikaanse Hooggerechtshof hen gelijk, en verklaarde de wet ongrondwettelijk, waarmee in één klap een einde kwam vergelijkbare wetten in 16 staten.

En dus is 12 juni sindsdien Loving Day, een dag waarom mensen wereldwijd stilstaan bij ‘gemengde’ of interculturele relaties.

Mijn man en ik zijn ook wat men een ‘gemengd’ stel noemt. Dat is ook in Nederland anno 2020 voor sommige mensen nog even wennen. Zo komt het nog steeds voor dat winkelpersoneel er automatisch vanuit gaat dat wij niet bij elkaar horen, door bijvoorbeeld het beurtbalkje midden tussen onze boodschappen te leggen, of aan één van ons te vragen ‘wordt u al geholpen’ terwijl de ander net heeft besteld. Wij kijken elkaar dan aan en zeggen voor de zoveelste keer: ‘Wij horen bij elkaar’.

Maar er zijn meer dingen die opvallen. Zo gebeurt het mij zelden dat ik in de gaten word gehouden door winkelbeveiligers. Althans, als ik alleen ben. Met mijn man erbij daarentegen.. Hetzelfde bij controles op vliegvelden, op straat, in het openbaar vervoer.

Als witte partner van een persoon van kleur plaatst dit soort situaties je in een unieke positie. Je krijgt een kijkje in de wondere wereld van de hokjesdenkers, de stereotypen-fetisjisten, etnisch- profileren-adepten, racisten en andere uitsluiters. Ik krijg het er na al die jaren nog steeds koud van.

Maar met je afschuw uitspreken is de kous niet af. Want een witte partner zijn van een persoon van kleur, ontslaat je niet van de verantwoordelijkheid in de spiegel te kijken en je eigen vooroordelen, valkuilen en blinde vlekken te onderzoeken. Die hebben we immers allemaal. En dan ook vooral de volgende stap zetten. Want weten is één ding, maar wat kunnen we doen?

Hierbij alvast een paar interessante lees-, kijk- en luistertips:

Withuiswerk.nl

Do’s en don’t voor witte bondgenoten – One World door Sophie Duvekot

My white friends: now is the time for work – Washington Post door Brian Lowery

Tegen het amateurisme in het antiracisme – De Kanttekening door Kiza Magdane

En volg, lees, deel en steun vooral het belangrijke werk van The Black Archives, Wit aan Zet, Kick out Zwarte Piet en andere lokale en internationale organisaties die zich dag in dag uit inzetten voor een rechtvaardige wereld zonder racisme. Want #blacklivesmatter.

En vandaag? Vandaag brand ik een kaarsje voor Mildred en Richard Loving. En hef ik het glas op alle Mildreds en Richards. En zeg ik heel hard voor iedereen die het (niet) horen wil: wij horen bij elkaar!

Fuck haat. Leve de liefde.

 

 

Op deze plek schrijf ik over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

I can’t breathe

29 May

Sorry. Deze week geen vrolijke blog. Geen kijkje achter de schermen of gezellige foto’s.

Deze week werd de wereld voor de zoveelste keer geconfronteerd met de gruwelijke gevolgen van institutioneel racisme.

Screenshot_20200529-200354_Gallery

George Floyd.

Christian Cooper.

Twee verhalen met een heel andere uitkomst, maar met eenzelfde kiem.

Christian Cooper, een zwarte man, vogelliefhebber, wees een witte vrouw, die toevallig ook Cooper heette, Amy Cooper, erop dat haar hond niet was aangelijnd op een plek in Central Park waar dat verplicht was. In plaats van haar excuses aan te bieden en haar hond aan de riem te doen, pakte ze haar telefoon en belde de politie. ‘Deze zwarte man bedreigt mij en mijn hond!’ aldus een schreeuwende Amy Cooper. Christian Cooper filmde het voorval, en zo kon het gebeuren dat de wereld meekeek. En Amy Cooper inmiddels geen baan meer heeft.

Het had heel anders kunnen aflopen. Want wat als de politie er direct op af was gekomen? En Amy Cooper had geloofd, en met man en macht op Christian Cooper was gesprongen?

I can’t breathe’, riep George Floyd.

George Floyd overleed deze week in Minneapolis, nadat politie-agent Derek Chauvin (die overigens al veel vaker buiten z’n boekje was gegaan) hem minstens 7 minuten met zijn knie tegen de grond duwde.

Dezelfde politie, die inmiddels journalisten die verslag probeerden te doen van protesten tegen dit geweld zonder pardon arresteerde. Dezelfde politie die eerder Oscar Grant het leven kostte, en Sandra Bland, Eric Garner, Breonna Taylor.. de lijst is zo ongelofelijk lang.

Ik denk (en hoop) dat weinig mensen die deze blog lezen een Derek Chauvin kennen. Maar ik durf wel te stellen dat we allemaal een Amy Cooper kennen. Of op z’n minst allemaal een vriend(in), collega of familielid van een Amy Cooper kennen. Iemand die racistische ‘grapjes’ maakt. In stereotypen denkt. Mensen uitsluit.

Dus wat doen we? Is het niet de hoogste tijd dat we een serieus gesprek hebben over wat we kunnen en moeten doen om de Amy Coopers van deze wereld aan te spreken, en te confronteren met de gevolgen van hun gedrag? Is dit niet de vraag die we na een week als deze ons allemaal zouden moeten stellen: wat doen we als we racisme zien, horen of lezen?

Want dat dit soort drama’s dagelijks gebeurt (en echt niet alleen in de VS!) is geen incident, maar onderdeel van een systeem vol structurele ongelijkheid. Een systeem dat ervoor zorgt dat de belastingdienst jarenlang onderscheid maakte naar afkomst. Een systeem dat ervoor zorgt dat studenten met een migratie-achtergrond moeilijker een stageplek kunnen vinden. Dat je achternaam je kansen op de woningmarkt bepaalt. Dat je er altijd uit wordt gepikt bij de douane. Dat je een lager schooladvies krijgt.

Dingen die ik niet meemaak. Want ik ben wit.

“Systems are just collective stories we all buy into. When we change them, we write a better reality for us all to be a part of. I am asking us to use our power to choose.

Aldus de Amerikaanse schrijver, commentator en comedian Baratunde Thurston. Als je één video bekijkt deze week, laat het dan zijn indrukwekkende TED-talk zijn.

Let’s use our power to choose.

Erfdochters van Suze

8 Nov

urn-gvn-iisg01-30051000057916-medium-voorsite

 

Op 7 november 1918 hield Suze Groeneweg, het eerste vrouwelijke Kamerlid, haar maidenspeech. Een eeuw later inspireerde zij kunstenaar Ward Warmoeskerken tot een bijzondere creatie, die ik mocht tonen in de Oude Zaal van de Tweede Kamer, op dezelfde plek waar Suze’s speech 100 jaar eerder had geklonken. Dit was mijn speech:

Mevrouw de voorzitter, geachte aanwezigen,

Het is een zware last die op je schouders rust als je de eerste bent. De eerste vrouw, in dit gebouw. En de enige. Jarenlang de enige. Tussen 99 mannen. Door mannen gekozen. Altijd op je hoede. Want oh wee als je blunders maakt. Dan wordt er meteen geroepen dat vrouwen het niet kunnen. Dat we te emotioneel zijn. Ongeschikt. Niet in de wieg gelegd voor politiek.

Ja, er werden grappen gemaakt. Er werd gelachen. Gegniffeld. Maar daar moet je je als vrouw niks van aantrekken als je de wereld wilt veranderen. Alles voor de vooruitgang. Zonder verandering geen vlinders.

Stug? Onvriendelijk? Onbuigzaam? Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken?Ach, dat was de buitenkant. Maar de binnenkant toonde een ander gezicht. Vrouwenrechten. Zwangerschapsverlof. Onderwijs. Alcoholpreventie. Ontwapening. En natuurlijk de rode rozen van de SDAP.

Ja het waren roerige tijden. Als eerste vrouw, in dit gebouw. En de enige. Tussen 99 mannen.

Ik moet vaak aan haar denken, aan Suze. Wat had zij ervan gevonden dat we 100 jaar later nog maar met 49, en sinds vanmiddag zelfs 48 vrouwen waren, van de inmiddels 150 Kamerleden?

Maar ook: hoe was dat voor haar? Als er speciaal voor jou een damestoilet moet worden aangelegd? Als je jezelf continu moet bewijzen? Als er gegniffeld wordt als je het woord vraagt?

Ik? Ik heb vrouwelijke collega’s om samen mee te lachen, me samen mee te verwonderen, solidair mee te zijn, naar op te kijken. Maar Suze? Suze was jarenlang helemaal alleen.

Alleen daarom al is ze een heldin, onze Suze. Dochter van een landarbeider uit Strijensas, met een rood onderwijshart, voorvechtster, voorvrouw, voorbeeld.

Dus natuurlijk zei ik meteen ja, toen kunstenaar Ward Warmoeskerken me vroeg een door Suze geïnspireerde creatie te dragen. Een mantel is het, die zwaar weegt, net als de druk op Suzes schouders. Die wat stug is van buiten, maar kleurrijk van binnen. Met rode rozen, en met 49 kralen. Die 49 kralen, dat zijn wij. Khadija, Pia, Monica, Lisa, Dilan, Leonie, Lilianne. De erfdochters van Suze.

Dat Suzes erfenis ons allen mag inspireren om onze stem luid en duidelijk te laten horen. Want zoals Els Borst al zei: politiek is veel te belangrijk om aan mannen over te laten. En daar zou Suze het vast roerend mee eens zijn geweest.

20181107_213708

 

 

 

 

 

 

Wat er nog te winnen is*

5 May

Net als op vrouwendag, op 8 maart, krijg ik ook op 1 mei, de Dag van de Arbeid, nog vaak de zelfde vraag. Is dat nou nog wel nodig, anno nu? We hebben toch al zo veel bereikt? Is die emancipatie nou niet eens klaar? Ja, we hebben veel bereikt. We hebben een 8-urige werkweek, zwangerschapsverlof, en een wet gelijke behandeling. En steeds meer meisjes studeren aan universiteit of hogeschool.
Maar om nou te zeggen dat we klaar zijn? Nog lang niet. Nog steeds verdienen vrouwen minder, is minder dan de helft van alle vrouwen in ons land financieel zelfstandig, nog steeds worden vrouwen gediscrimineerd omdat ze zwanger zijn, nog steeds is er sprake van seksuele intimidatie op de werkvloer, en nog steeds bungelt Nederland onderaan allerlei lijstjes als het gaat om diversiteit aan de top. Sterker nog, als we in het huidige tempo doorgaan maken wij het niet meer mee, die gelijke verdeling tussen mannen en vrouwen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind dat reden voor een revolutie.


(Foto: Netwerk Vrouwen FNV)

We doen niet alleen onszelf maar ook de samenleving namelijk ongelofelijk tekort. Want uit stapels en stapels onderzoek blijkt dat de wereld niet alleen eerlijker wordt maar ook beter wordt van meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Gemengde teams presteren beter, bedrijven met meer vrouwen in het bestuur doen het beter. Alleen moet je die nog met een vergrootglas zoeken. Ik vergelijk het wel eens met een belangrijke voetbalwedstrijd. Die speel je ook niet met elf linksbenige spitsen. Die speel je met een keeper, een verdediging, een middenveld en aanvallers. Maar wij laten een deel van onze beste spelers op de bank zitten. Terwijl de Champions League al lang begonnen is.
Bovendien zijn het niet alleen vrouwen die wat te winnen hebben. Ook voor mannen is er nog genoeg om voor de vechten. Zo geven veel vaders aan best meer te willen zorgen, maar daarin niet gesteund te worden door werkgevers. In veel sectoren heerst er nog een taboe op het combineren van werk en zorg, voor mannen. Dus ik zeg: investeren in een eerlijke arbeidsmarkt voor mannen én vrouwen. Niet omdat het moet, maar omdat het werkt.
Maar voor die revolutie is nog wel een boel werk aan de winkel. Voor de politiek, voor werkgevers, aan de keukentafel maar ook voor onszelf. De volgende 10 punten zijn volgens mij een mooi begin.

1) Gelijk loon voor gelijk werk
In Nederland verdienen vrouwen nog steeds aanzienlijk minder dan mannen. Daarom werkt de PvdA, samen met GroenLinks, SP en 50Plus aan een nieuwe wet die dat aan moet pakken.
2) Vinger opsteken
Agnes Jongerius zei ooit: ‘Vrouwen moeten vaker de beurt vragen.’ Dat ben ik roerend met haar eens. Dus gewoon die vinger opsteken en niet bang zijn om gezien te worden.
3) Ja zeggen
Veel vrouwen hebben geleerd dat bescheidenheid het beste is. Dat er sancties staan op boven het maaiveld uitsteken. Daarom zeggen veel vrouwen nee, uit angst ‘door de mand te vallen’. Het bedriegerssyndroom noemen ze dat. Superinteressant, maar ook superlastig, als je verder wil komen.
4) Nee zeggen
Het klinkt paradoxaal, maar ook nee zeggen is voor veel vrouwen lastig, vaak omdat ze zo graag aardig gevonden willen worden. Tip: denk bij elke ja en nee wat langer na. ‘Daar kom ik later op terug’ zeg je tegen de vraagsteller. Is dit een ja of nee uit angst? Of omdat het voor jou het beste is?
5) Een echte vent..
Strijkt zijn eigen overhemd. Deze revolutie begint aan de keukentafel. Nog steeds doen vrouwen in Nederland 65% van alle onbetaalde arbeid. En nog steeds zijn er werkgevers die raar opkijken van mannen die meer willen zorgen. Soooo last season..
6) Beter zoeken
Ook very last season: “we willen wel meer vrouwen, maar we kunnen ze niet vinden.” Dan moet je echt beter zoeken. En zoals onze vorige minister van Emancipatie Jet Bussemaker al zei: waar geen wil is, is een wet.
7) Een slimme meid..
Is nog steeds op haar toekomst voorbereid. Gelukkig kiezen steeds meer meiden voor techniek, ondernemerschap of onderzoek. Maar nog steeds kiezen veel meer meiden dan jongens voor laagbetaalde, vaak onzekere part-time banen. Zolang meer dan de helft van de Nederlandse vrouwen financieel niet zelfstandig is, schiet het niet op met die revolutie.
8) You can’t be what you can’t see
Daarom: rolmodellen in beeld. Sla een willekeurig schoolboek open, en het is één oogopslag duidelijk: de jaren vijftig zijn terug van nooit weggeweest. Dokters zijn man (en vaak wit) en verpleegkundigen zijn vrouw. Mama’s staan in de keuken, en papa’s gaan aan het werk. En die beelden zijn niet onschuldig. Kijk maar wat stereotype rolpatronen doen met kinderen in dit filmpje.
9) Discriminatie keihard aanpakken
Nog steeds worden vrouwen gediscrimineerd. Omdat ze zwanger zijn. Of omdat ze behalve vrouw zijn, een hoofddoek dragen, in een rolstoel zitten of een niet-Nederlandse achternaam hebben. Bedrijven die discrimineren moeten keihard worden aangepakt. En dat begint met de erkenning dat vrouwen met een beperking, met een migratie-achtergrond, LHBT-ers en oudere vrouwen extra drempels ervaren, letterlijk én figuurlijk.
10) Samen sterker
Om verder te komen, moeten we onze successen blijven vieren, maar ook eerlijk zijn over wat nog te winnen valt. En dan niet alleen voor onszelf, maar voor ons allemaal. Want samen staan we sterker. En juist daarom zijn dagen als 8 maart en 1 mei zo belangrijk. Om onze voormoeders te eren. Heldinnen als Suze Groeneweg, die dit jaar precies 100 jaar geleden als eerste vrouw plaats nam in de Tweede Kamer. Als ik rondloop door het gebouw probeer ik me vaak voor te stellen hoe dat voor haar moet zijn geweest. Of heldinnen als Joke Smit, die zich zo heeft ingezet voor de ontwikkeling van vrouwen op de arbeidsmarkt, voor het recht op volwassenenonderwijs, en voor meer vrouwen in bestuur en politiek. Of heldinnen zoals jij en ik, die vandaag, morgen of wanneer dan ook even stil staan bij wat er nog te winnen is.

*Op 1 mei 2018 uitgesproken bij een Equal Pay meet-up van FNV Vrouw.

We decide*

15 Apr

’99 – 51.
Does anyone know what that is?
It’s the ratio of men to women in the Dutch House of Representatives today.
In 2018 only one out of three of my colleagues is female.
Exactly one hundred years after the first woman was elected to the Dutch House of Representatives. And that is a shame. A really big shame.
Because, as I am sure I do not need to tell you, the future is female.

Last week, I had three 10 year old girls visiting me in The Hague. These three little feminists interviewed me for a school project about gender equality. They asked me some of the best questions ever.
‘What does being a feminist mean for your career?’ ‘Why do some people not agree that women and men are equal?’ ‘What can we do to change that?’

I told them I think it all starts with equal representation. Because only when women are equally represented in positions of power, we can make a difference and let our voice be heard. Nothing about us without us!

I don’t know about you, but I personally believe that investing in gender equality is the right thing to do. I mean, come on. We are 50% right?
But a growing pile of research shows that it’s not just the right thing to do, but also the smart thing to do.
Because gender equality is not only good for people, it’s also good for countries. Countries where women have access to reproductive health care perform better than countries that don’t. Communities where a bigger percentage of women participate in local government invest more in sanitation and education, and show lower numbers of corruption. When girls go to school, they are healthier and live longer.

It’s not rocket science: development starts with women and girls. Unfortunately, not everybody agrees.
On the contrary, there is a groing group of countries where gender equality is considered controversial. They obviously missed the memo. Cause I hate to break it to them, but the future is really female.

Did you know that at the annual Commission on the Status of Women at the UN, we are negotiating to keep the agreed language that’s already there, in stead of negotiating steps forward? Conservative countries team up with the Holy See and lobby against sexual and reproductive rights, or even the use of the word gender. In Russia, domestic violence is no longer a criminal offense. And the US and their global gag rule have had a huge negative impact on women’s right to choose worldwide.

People without wombs and vaginas deciding on policies affecting wombs and vaginas. And they’re getting away with it.

So that’s why we need equal representation. But we also need solidarity, sisterhood and a strong civil society to raise awareness and put gender on the agenda. And that’s where you come in. Cause it’s only in cooperation with NGO’s, activists, journalists and human rights defenders that we can build a better and more inclusive world. We’re stronger together. There’s more of us. And we decide.’

*speech delivered at the 2018 Africa Day, during the session ‘She Decides in Africa’, on sexual and reproductive health and rights.

2017

20 Dec

Je was met het jaartje wel, 2017. Het jaar dat begon met een partijcongres dat mijn plek 8 op de kandidatenlijst van de Partij van de Arbeid officieel bekrachtigde. Het jaar waarin ik mijn bedrijf na 10 jaar in de koelkast zette om al mijn aandacht aan mijn nieuwe carrière te kunnen geven. Het jaar waarin ik – met pijn in mijn hart – stopte als columnist bij Trouw, omdat dat niet samenging met mijn kandidatuur.

Het jaar waarin ik samen met vele vrijwilligers en collega’s keihard campagne voerde, maar toch op 15 maart moest constateren dat we keihard verloren hadden. Het jaar waarin het verdriet daarover hand in hand ging met de blijdschap dat ik gekozen was tot volksvertegenwoordiger, en ik een week later met de woorden ‘Dat verklaar en beloof ik!’ ineens lid was van de Tweede Kamer der Staten Generaal.

Het jaar waarin ik niet veel later mijn maidenspeech hield over toegankelijk onderwijs, en daarna nog tig debatten voerde, over de Brexit, over de oorlog in Syrië, over het lerarentekort, en over het tragische defensie-ongeval in Mali. Het jaar waarin ik dagelijks met verwondering over het Binnenhof liep, mij verbazend over de wondere wereld waarin ik was beland.

Het jaar waarin ik als lid van de parlementaire Koninkrijksdelegatie de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bezocht. Het jaar waarin ik door het hele land op werkbezoek ging, van Lelystad tot Rotterdam, van Vlissingen tot Zwolle. Waarin ik de Oranje Leeuwinnen zag winnen van Denemarken en samen met mijn studenten meeliep in de Women’s March. Het jaar waarin ik op het Malieveld én in het Zuiderpark demonstreerde met boze docenten uit het basisonderwijs en ik mijn eigen juf Brenda weer sprak, voor het eerst sinds de basisschool.

Het jaar waarin ik met liefde elke week een groep studenten, inburgeraars, basisschoolleerlingen of partijgenoten rondleidde door de Tweede Kamer. Het jaar waarin ik leerde hoe je Kamervragen stelt, en hoe je een debat aanvraagt. Het jaar waarin ik Pippi Langkous op mijn prikbord hing, om mij te helpen herinneren aan haar gouden citaat: ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’

20171220_134236

Het jaar waarin mijn motie naar aanleiding van #metoo (over meer aandacht voor seksuele diversiteit en weerbaarheid in het onderwijs) werd aangenomen, maar mijn motie over het dichten van de kloof tussen basis- en voortgezet onderwijs werd weggestemd.

Het jaar waarin ik nog steeds niet ben gewend aan het gebrek aan diversiteit in de Kamer. Waarin ik soms mijn oude leven mis, en veel te weinig tijd had voor familie, vrienden en vriendinnen. Maar vooral, 2017, was je het jaar waarin ik je dagelijks dankbaar was voor alle nieuwe lessen, lieve collega’s en, dwars door alle turbulentie heen, de steun van de liefde van mijn leven. Op naar 2018!

Ik wens iedereen fijne feestdagen en een sprankelend, gezond en gelukkig nieuw jaar.

Breaking the silence

25 Nov

From November 25, the International Day for the Elimination of Violence against Women, to 10 December, Human Rights Day, activists from all over the world join the 16 Days of Activism against Gender-Based Violence campaign. 

 

featured-image-index

The numbers are horrific. One out of three women experience gender based violence in their lifetime. According to a recent UN report, 19 per cent of women between 15 and 49 years of age said they had experienced physical and/or sexual violence by an intimate partner in the 12 months prior to the survey. In 2012, almost half of all women who were victims of intentional homicide worldwide were killed by an intimate partner or family member, compared to 6 per cent of male victims.

The stories behind these numbers are even more horrific. And yet, they are often left untold. The majority of cases are never reported to the police. Being a survivor of ‘domestic’ violence myself, I still remember the mix of fear, shame and pain that made me keep my mouth shut for years.

And you wanna know the weirdest part of all? When I finally did start talking about what had happened, many years after I’d left my abusive partner, people were telling me not to. That it ‘wouldn’t be good for my public profile’ as a politician. That I ‘must have asked for it’. That ‘women like it rough’.

There still is a taboo on discussing gender based violence, especially intimate partner violence. But with the #metoo movement gaining momentum accross the globe, I am hopeful that more survivors of intimate partner violence feel safe enough to share their stories. Because we need to break the silence before we can break the chain of violence.

 

 

 

Oost West Thuis Best

5 Mar

battum

Dit weekend was ik op campagne in mijn hometown, Bathmen (of Battum, zoals de locals zeggen), in het mooie Overijssel. Ik woonde er de eerste 18 jaar van mijn leven. ‘Import’, zo noemden ze ons, want mijn ouders kwamen oorspronkelijk niet uit Bathmen, maar uit Hilversum en Utrecht. Gelukkig hoorden mijn moeder en ik er meteen helemaal bij, in de noaberschap in onze straat.

Voor de niet-ingewijden: noabers vieren samen Oud en Nieuw, verjaardagen en bruiloften (inclusief versierde erehagen in de tuin), maar staan ook klaar als er iemand overlijdt. De condoleance, de cake voor bij de koffie: in een noaberschap sta je er niet alleen voor. Een mooie traditie, die gelukkig in mijn dorp nog steeds in ere wordt gehouden. Een echte gemeenschap dus, waar je mét elkaar in plaats van langs elkaar leeft.

Inmiddels woon ik, na jaren in Amsterdam en in het buitenland te hebben gewoond, alweer bijna anderhalf jaar met veel plezier in Den Haag. De zee, de rust, de historische gebouwen.. heerlijk vind ik het hier. Maar nog steeds ben ik blij als ik de IJssel oversteek en naar mijn mooie dorp ga, waar mijn moeder gelukkig nog steeds in dezelfde straat woont, te midden van dezelfde noabers. Op bezoek in Battum voelt daardoor nog steeds als thuis komen. Want je kunt een meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp niet uit het meisje.

Over dorpen gesproken, deze week ga ik op bezoek in Bunnik, het dorp waar mijn opa en oma een groot deel van hun leven doorbrachten. Ook ga ik in gesprek met Minister Bussemaker op Internationale Vrouwendag en ben ik op 9 maart te gast in Rotterdam bij een bijeenkomst van het Informatiebureau van het Europees Parlement en de Vertegenwoordiging van de Europese Commissie in Nederland over de economische zelfstandigheid van vrouwen. En vrijdag, dan mag ik gelukkig weer de IJssel oversteken. Ik ben dan met kamerlid Keklik Yucel en kandidaat-kamerlid Mirthe Biemans te gast bij Maak de Toekomst in Deventer. Hopelijk zie ik jullie daar!

PS: gratis advies voor al die Westerlingen die nu denken: “Deventer? Da’s veeeeel te ver!”; probeer het eens. Overijssel is dichterbij dan je denkt 😉

%d bloggers like this: