Archive | Change RSS feed for this section

Wat er nog te winnen is*

5 May

Net als op vrouwendag, op 8 maart, krijg ik ook op 1 mei, de Dag van de Arbeid, nog vaak de zelfde vraag. Is dat nou nog wel nodig, anno nu? We hebben toch al zo veel bereikt? Is die emancipatie nou niet eens klaar? Ja, we hebben veel bereikt. We hebben een 8-urige werkweek, zwangerschapsverlof, en een wet gelijke behandeling. En steeds meer meisjes studeren aan universiteit of hogeschool.
Maar om nou te zeggen dat we klaar zijn? Nog lang niet. Nog steeds verdienen vrouwen minder, is minder dan de helft van alle vrouwen in ons land financieel zelfstandig, nog steeds worden vrouwen gediscrimineerd omdat ze zwanger zijn, nog steeds is er sprake van seksuele intimidatie op de werkvloer, en nog steeds bungelt Nederland onderaan allerlei lijstjes als het gaat om diversiteit aan de top. Sterker nog, als we in het huidige tempo doorgaan maken wij het niet meer mee, die gelijke verdeling tussen mannen en vrouwen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind dat reden voor een revolutie.


(Foto: Netwerk Vrouwen FNV)

We doen niet alleen onszelf maar ook de samenleving namelijk ongelofelijk tekort. Want uit stapels en stapels onderzoek blijkt dat de wereld niet alleen eerlijker wordt maar ook beter wordt van meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Gemengde teams presteren beter, bedrijven met meer vrouwen in het bestuur doen het beter. Alleen moet je die nog met een vergrootglas zoeken. Ik vergelijk het wel eens met een belangrijke voetbalwedstrijd. Die speel je ook niet met elf linksbenige spitsen. Die speel je met een keeper, een verdediging, een middenveld en aanvallers. Maar wij laten een deel van onze beste spelers op de bank zitten. Terwijl de Champions League al lang begonnen is.
Bovendien zijn het niet alleen vrouwen die wat te winnen hebben. Ook voor mannen is er nog genoeg om voor de vechten. Zo geven veel vaders aan best meer te willen zorgen, maar daarin niet gesteund te worden door werkgevers. In veel sectoren heerst er nog een taboe op het combineren van werk en zorg, voor mannen. Dus ik zeg: investeren in een eerlijke arbeidsmarkt voor mannen én vrouwen. Niet omdat het moet, maar omdat het werkt.
Maar voor die revolutie is nog wel een boel werk aan de winkel. Voor de politiek, voor werkgevers, aan de keukentafel maar ook voor onszelf. De volgende 10 punten zijn volgens mij een mooi begin.

1) Gelijk loon voor gelijk werk
In Nederland verdienen vrouwen nog steeds aanzienlijk minder dan mannen. Daarom werkt de PvdA, samen met GroenLinks, SP en 50Plus aan een nieuwe wet die dat aan moet pakken.
2) Vinger opsteken
Agnes Jongerius zei ooit: ‘Vrouwen moeten vaker de beurt vragen.’ Dat ben ik roerend met haar eens. Dus gewoon die vinger opsteken en niet bang zijn om gezien te worden.
3) Ja zeggen
Veel vrouwen hebben geleerd dat bescheidenheid het beste is. Dat er sancties staan op boven het maaiveld uitsteken. Daarom zeggen veel vrouwen nee, uit angst ‘door de mand te vallen’. Het bedriegerssyndroom noemen ze dat. Superinteressant, maar ook superlastig, als je verder wil komen.
4) Nee zeggen
Het klinkt paradoxaal, maar ook nee zeggen is voor veel vrouwen lastig, vaak omdat ze zo graag aardig gevonden willen worden. Tip: denk bij elke ja en nee wat langer na. ‘Daar kom ik later op terug’ zeg je tegen de vraagsteller. Is dit een ja of nee uit angst? Of omdat het voor jou het beste is?
5) Een echte vent..
Strijkt zijn eigen overhemd. Deze revolutie begint aan de keukentafel. Nog steeds doen vrouwen in Nederland 65% van alle onbetaalde arbeid. En nog steeds zijn er werkgevers die raar opkijken van mannen die meer willen zorgen. Soooo last season..
6) Beter zoeken
Ook very last season: “we willen wel meer vrouwen, maar we kunnen ze niet vinden.” Dan moet je echt beter zoeken. En zoals onze vorige minister van Emancipatie Jet Bussemaker al zei: waar geen wil is, is een wet.
7) Een slimme meid..
Is nog steeds op haar toekomst voorbereid. Gelukkig kiezen steeds meer meiden voor techniek, ondernemerschap of onderzoek. Maar nog steeds kiezen veel meer meiden dan jongens voor laagbetaalde, vaak onzekere part-time banen. Zolang meer dan de helft van de Nederlandse vrouwen financieel niet zelfstandig is, schiet het niet op met die revolutie.
8) You can’t be what you can’t see
Daarom: rolmodellen in beeld. Sla een willekeurig schoolboek open, en het is één oogopslag duidelijk: de jaren vijftig zijn terug van nooit weggeweest. Dokters zijn man (en vaak wit) en verpleegkundigen zijn vrouw. Mama’s staan in de keuken, en papa’s gaan aan het werk. En die beelden zijn niet onschuldig. Kijk maar wat stereotype rolpatronen doen met kinderen in dit filmpje.
9) Discriminatie keihard aanpakken
Nog steeds worden vrouwen gediscrimineerd. Omdat ze zwanger zijn. Of omdat ze behalve vrouw zijn, een hoofddoek dragen, in een rolstoel zitten of een niet-Nederlandse achternaam hebben. Bedrijven die discrimineren moeten keihard worden aangepakt. En dat begint met de erkenning dat vrouwen met een beperking, met een migratie-achtergrond, LHBT-ers en oudere vrouwen extra drempels ervaren, letterlijk én figuurlijk.
10) Samen sterker
Om verder te komen, moeten we onze successen blijven vieren, maar ook eerlijk zijn over wat nog te winnen valt. En dan niet alleen voor onszelf, maar voor ons allemaal. Want samen staan we sterker. En juist daarom zijn dagen als 8 maart en 1 mei zo belangrijk. Om onze voormoeders te eren. Heldinnen als Suze Groeneweg, die dit jaar precies 100 jaar geleden als eerste vrouw plaats nam in de Tweede Kamer. Als ik rondloop door het gebouw probeer ik me vaak voor te stellen hoe dat voor haar moet zijn geweest. Of heldinnen als Joke Smit, die zich zo heeft ingezet voor de ontwikkeling van vrouwen op de arbeidsmarkt, voor het recht op volwassenenonderwijs, en voor meer vrouwen in bestuur en politiek. Of heldinnen zoals jij en ik, die vandaag, morgen of wanneer dan ook even stil staan bij wat er nog te winnen is.

*Op 1 mei 2018 uitgesproken bij een Equal Pay meet-up van FNV Vrouw.

We decide*

15 Apr

’99 – 51.
Does anyone know what that is?
It’s the ratio of men to women in the Dutch House of Representatives today.
In 2018 only one out of three of my colleagues is female.
Exactly one hundred years after the first woman was elected to the Dutch House of Representatives. And that is a shame. A really big shame.
Because, as I am sure I do not need to tell you, the future is female.

Last week, I had three 10 year old girls visiting me in The Hague. These three little feminists interviewed me for a school project about gender equality. They asked me some of the best questions ever.
‘What does being a feminist mean for your career?’ ‘Why do some people not agree that women and men are equal?’ ‘What can we do to change that?’

I told them I think it all starts with equal representation. Because only when women are equally represented in positions of power, we can make a difference and let our voice be heard. Nothing about us without us!

I don’t know about you, but I personally believe that investing in gender equality is the right thing to do. I mean, come on. We are 50% right?
But a growing pile of research shows that it’s not just the right thing to do, but also the smart thing to do.
Because gender equality is not only good for people, it’s also good for countries. Countries where women have access to reproductive health care perform better than countries that don’t. Communities where a bigger percentage of women participate in local government invest more in sanitation and education, and show lower numbers of corruption. When girls go to school, they are healthier and live longer.

It’s not rocket science: development starts with women and girls. Unfortunately, not everybody agrees.
On the contrary, there is a groing group of countries where gender equality is considered controversial. They obviously missed the memo. Cause I hate to break it to them, but the future is really female.

Did you know that at the annual Commission on the Status of Women at the UN, we are negotiating to keep the agreed language that’s already there, in stead of negotiating steps forward? Conservative countries team up with the Holy See and lobby against sexual and reproductive rights, or even the use of the word gender. In Russia, domestic violence is no longer a criminal offense. And the US and their global gag rule have had a huge negative impact on women’s right to choose worldwide.

People without wombs and vaginas deciding on policies affecting wombs and vaginas. And they’re getting away with it.

So that’s why we need equal representation. But we also need solidarity, sisterhood and a strong civil society to raise awareness and put gender on the agenda. And that’s where you come in. Cause it’s only in cooperation with NGO’s, activists, journalists and human rights defenders that we can build a better and more inclusive world. We’re stronger together. There’s more of us. And we decide.’

*speech delivered at the 2018 Africa Day, during the session ‘She Decides in Africa’, on sexual and reproductive health and rights.

2017

20 Dec

Je was met het jaartje wel, 2017. Het jaar dat begon met een partijcongres dat mijn plek 8 op de kandidatenlijst van de Partij van de Arbeid officieel bekrachtigde. Het jaar waarin ik mijn bedrijf na 10 jaar in de koelkast zette om al mijn aandacht aan mijn nieuwe carrière te kunnen geven. Het jaar waarin ik – met pijn in mijn hart – stopte als columnist bij Trouw, omdat dat niet samenging met mijn kandidatuur.

Het jaar waarin ik samen met vele vrijwilligers en collega’s keihard campagne voerde, maar toch op 15 maart moest constateren dat we keihard verloren hadden. Het jaar waarin het verdriet daarover hand in hand ging met de blijdschap dat ik gekozen was tot volksvertegenwoordiger, en ik een week later met de woorden ‘Dat verklaar en beloof ik!’ ineens lid was van de Tweede Kamer der Staten Generaal.

Het jaar waarin ik niet veel later mijn maidenspeech hield over toegankelijk onderwijs, en daarna nog tig debatten voerde, over de Brexit, over de oorlog in Syrië, over het lerarentekort, en over het tragische defensie-ongeval in Mali. Het jaar waarin ik dagelijks met verwondering over het Binnenhof liep, mij verbazend over de wondere wereld waarin ik was beland.

Het jaar waarin ik als lid van de parlementaire Koninkrijksdelegatie de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bezocht. Het jaar waarin ik door het hele land op werkbezoek ging, van Lelystad tot Rotterdam, van Vlissingen tot Zwolle. Waarin ik de Oranje Leeuwinnen zag winnen van Denemarken en samen met mijn studenten meeliep in de Women’s March. Het jaar waarin ik op het Malieveld én in het Zuiderpark demonstreerde met boze docenten uit het basisonderwijs en ik mijn eigen juf Brenda weer sprak, voor het eerst sinds de basisschool.

Het jaar waarin ik met liefde elke week een groep studenten, inburgeraars, basisschoolleerlingen of partijgenoten rondleidde door de Tweede Kamer. Het jaar waarin ik leerde hoe je Kamervragen stelt, en hoe je een debat aanvraagt. Het jaar waarin ik Pippi Langkous op mijn prikbord hing, om mij te helpen herinneren aan haar gouden citaat: ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’

20171220_134236

Het jaar waarin mijn motie naar aanleiding van #metoo (over meer aandacht voor seksuele diversiteit en weerbaarheid in het onderwijs) werd aangenomen, maar mijn motie over het dichten van de kloof tussen basis- en voortgezet onderwijs werd weggestemd.

Het jaar waarin ik nog steeds niet ben gewend aan het gebrek aan diversiteit in de Kamer. Waarin ik soms mijn oude leven mis, en veel te weinig tijd had voor familie, vrienden en vriendinnen. Maar vooral, 2017, was je het jaar waarin ik je dagelijks dankbaar was voor alle nieuwe lessen, lieve collega’s en, dwars door alle turbulentie heen, de steun van de liefde van mijn leven. Op naar 2018!

Ik wens iedereen fijne feestdagen en een sprankelend, gezond en gelukkig nieuw jaar.

Breaking the silence

25 Nov

From November 25, the International Day for the Elimination of Violence against Women, to 10 December, Human Rights Day, activists from all over the world join the 16 Days of Activism against Gender-Based Violence campaign. 

 

featured-image-index

The numbers are horrific. One out of three women experience gender based violence in their lifetime. According to a recent UN report, 19 per cent of women between 15 and 49 years of age said they had experienced physical and/or sexual violence by an intimate partner in the 12 months prior to the survey. In 2012, almost half of all women who were victims of intentional homicide worldwide were killed by an intimate partner or family member, compared to 6 per cent of male victims.

The stories behind these numbers are even more horrific. And yet, they are often left untold. The majority of cases are never reported to the police. Being a survivor of ‘domestic’ violence myself, I still remember the mix of fear, shame and pain that made me keep my mouth shut for years.

And you wanna know the weirdest part of all? When I finally did start talking about what had happened, many years after I’d left my abusive partner, people were telling me not to. That it ‘wouldn’t be good for my public profile’ as a politician. That I ‘must have asked for it’. That ‘women like it rough’.

There still is a taboo on discussing gender based violence, especially intimate partner violence. But with the #metoo movement gaining momentum accross the globe, I am hopeful that more survivors of intimate partner violence feel safe enough to share their stories. Because we need to break the silence before we can break the chain of violence.

 

 

 

Oost West Thuis Best

5 Mar

battum

Dit weekend was ik op campagne in mijn hometown, Bathmen (of Battum, zoals de locals zeggen), in het mooie Overijssel. Ik woonde er de eerste 18 jaar van mijn leven. ‘Import’, zo noemden ze ons, want mijn ouders kwamen oorspronkelijk niet uit Bathmen, maar uit Hilversum en Utrecht. Gelukkig hoorden mijn moeder en ik er meteen helemaal bij, in de noaberschap in onze straat.

Voor de niet-ingewijden: noabers vieren samen Oud en Nieuw, verjaardagen en bruiloften (inclusief versierde erehagen in de tuin), maar staan ook klaar als er iemand overlijdt. De condoleance, de cake voor bij de koffie: in een noaberschap sta je er niet alleen voor. Een mooie traditie, die gelukkig in mijn dorp nog steeds in ere wordt gehouden. Een echte gemeenschap dus, waar je mét elkaar in plaats van langs elkaar leeft.

Inmiddels woon ik, na jaren in Amsterdam en in het buitenland te hebben gewoond, alweer bijna anderhalf jaar met veel plezier in Den Haag. De zee, de rust, de historische gebouwen.. heerlijk vind ik het hier. Maar nog steeds ben ik blij als ik de IJssel oversteek en naar mijn mooie dorp ga, waar mijn moeder gelukkig nog steeds in dezelfde straat woont, te midden van dezelfde noabers. Op bezoek in Battum voelt daardoor nog steeds als thuis komen. Want je kunt een meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp niet uit het meisje.

Over dorpen gesproken, deze week ga ik op bezoek in Bunnik, het dorp waar mijn opa en oma een groot deel van hun leven doorbrachten. Ook ga ik in gesprek met Minister Bussemaker op Internationale Vrouwendag en ben ik op 9 maart te gast in Rotterdam bij een bijeenkomst van het Informatiebureau van het Europees Parlement en de Vertegenwoordiging van de Europese Commissie in Nederland over de economische zelfstandigheid van vrouwen. En vrijdag, dan mag ik gelukkig weer de IJssel oversteken. Ik ben dan met kamerlid Keklik Yucel en kandidaat-kamerlid Mirthe Biemans te gast bij Maak de Toekomst in Deventer. Hopelijk zie ik jullie daar!

PS: gratis advies voor al die Westerlingen die nu denken: “Deventer? Da’s veeeeel te ver!”; probeer het eens. Overijssel is dichterbij dan je denkt 😉

Laat je stem gelden!

15 Feb

Over een precies een maand is het zover: 15 maart 2017. Verkiezingen voor de Tweede Kamer der Staten Generaal. Hét moment om je stem te laten gelden. Door bijvoorbeeld op een vrouw te stemmen, maar ook op een partij die die stem serieus neemt.

KoT

Gisteren schreven D66-senator en winnares van de Aletta Jacobsprijs Petra Stienen en ik in het NRC een opiniestuk waarin we vrouwen oproepen niet alleen strategisch op een vrouw te stemmen, maar ook zelf hun vinger op te steken. Want politiek is té belangrijk om alleen aan mannen over te laten. Geïnspireerd door de wijze lessen van Aletta Jacobs en Joke Smit roepen we vrouwen op politiek actief te worden.

Mijn oma, die er helaas niet meer is, werd geboren in een tijd dat vrouwen nog geen actief of passief kiesrecht hadden. Mijn moeder werd geboren in een tijd dat vrouwen nog handelingsonbekwaam waren en vaak zelfs moesten stoppen met werken toen ze kinderen kregen. En nu kan ze stemmen op haar dochter.

Waarom ik mijn vinger heb opgestoken? Omdat ik de woorden van mijn heldin Agnes Jongerius ter harte heb genomen. Niet stilletjes in een hoekje gaan zitten wachten, maar de beurt vragen. Omdat ik geloof dat we er nog niet zijn. Er is een boel verbeterd sinds vrouwen 100 jaar geleden kiesrecht kregen, maar is er ook nog een wereld te winnen. Bijvoorbeeld de economische zelfstandigheid van vrouwen, of het aantal vrouwen dat slachtoffer wordt van geweld. Daar wil ik me in de Tweede Kamer voor inzetten. Want het persoonlijke is anno 2017 nog steeds politiek.

Dear America,

4 Nov

In a few days, you’ll get to decide which breaking news the world will witness: the first female president in the White House, or a man who reduces women to their bodies and ‘migrants’ to their religion, lineage or colour of their skin. Yes, ‘migrants’ between quotation marks. Because Mr Trump with his Scottish-German ancestors and his Slovenian wife is just as much a migrant as the ‘bad hombres’ he says he wants to keep out. But that’s another story.

A diabolic dilemma, you say? Choosing between two evils? See, I just don’t quite get that. What is so hard about choosing between an experienced, intelligent, competent woman, and a man who only last week called an African American supporter a thug, and had him removed from the venue. A man being accused of sexual violence by an ever longer list of women and brushes off his own bragging about it as locker room talk. A man who wants to ban muslims from entering your country and wants to build a wall to prevent Mexicans from entering. Should I go on? The list is long, very, very long.

Honestly, I don’t get how this guy of all people made it this far. Someone who filed for bankruptcy several times, who justifies tax evasion and is not afraid to openly question the legitimicy of the elections. Has America really sunk so low that this is the best you have to offer to the world? America, that always knows best what’s good for the rest of the word. Iraq, Afghanistan, Libya; you were the first to intervene, in the name of freedom, human rights and democracy. Not always quite successfully, but let’s not talk about that now. Now, we’re talking about power. And that goes far, very very far. In some countries it’s even easier to get a bottle of Coca Cola than clean drinking water. That’s how far it goes.

Why doesn’t she mind her own business, you may ask. Indeed, why don’t I. After all, we’re only talking about the next president of the United States, the self-proclaimed leader of the free world. With over 2 million troops and reserves and thousands of nuclear weapons, a few of which are even said to be stashed on Dutch soil. But hey, who am I, and those 7 billion world citizens within firing range of your weapons of mass destruction, but without voting rights in your country?

But what about Hillary Clinton and her e-mail issues, you may say. Her relations with Wall Street, dubious donations to the Clinton Foundation, her foreign policy? Not so smart, not so pretty, not something to be particularly proud of. But is it reason enough to call on people to vote for Trump, because you actually wanted to see Bernie Sanders in the White House? Really? Are you serious?

The land of the free and the home of the brave’. I really hope that turns out to be true next week. That you really have the courage to write history.

Dear America, please make America great again. But I mean really.

Kind regards on behalf of the rest of the world,

Kirsten van den Hul

%d bloggers like this: