Archive | Blog RSS feed for this section

Ik luister

24 Jan

Verkiezingscampagnes gaan vaak over wie het hardst kan roepen. Wie het meest in het nieuws is, wie de concurrentie het best kan aftroeven, wie het meest gevatte antwoord geeft in debatten. Ik heb mijzelf een ander doel gesteld deze campagne. Ik wil vooral luisteren.

De afgelopen vier jaar heb ik mij als Kamerlid met veel liefde verdiept in veel verschillende onderwerpen. Van kansengelijkheid in ons onderwijs tot de aanpak van ‘huiselijk’ geweld, van eerlijke handel tot LHBT-veiligheid. De berichten, mails, brieven en telefoontjes die ik over al die onderwerpen kreeg waren daarbij vaak van onschatbare waarde. In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 17 maart leg ik mijn oor dan ook graag te luisteren bij (ervarings)deskundigen in het land: studenten, professionals, onderzoekers, mensen die uit eigen ervaring kunnen spreken. Op zoek naar de meest prangende problemen, en wat daar volgens jullie aan gedaan moet worden.

Zo sprak ik vandaag met een groep Syrische studenten. Vluchtelingen, zouden sommigen ze noemen. Afief, zelf ook ooit vluchteling, bedacht een beter woord om zichzelf te beschrijven: blijveling. Prachtig toch? Wat mij betreft verdient dat woord een plek in de Van Dale.

Blijvelingen dus, die sprak ik vandaag. Over de drempels die ze tegenkwamen toen ze aankwamen in Nederland. Over hoe ze graag zo snel mogelijk wilden beginnen met studeren, maar hoe moeilijk dat bleek in de praktijk. Doordat hun diploma hier niet geldig was, of doordat de juiste informatie ontbrak. “Ik voelde me een ontdekkingsreiziger, op weg zonder kaart”, zei één van hen.

Ze hadden inmiddels allemaal hun plek gevonden. Maar vaak was dat ondanks en niet dankzij het systeem dat hen zou moeten helpen. Enorm respect heb ik voor hun doorzettingsvermogen. Hun input helpt me om mijn werk als Kamerlid beter te doen. Zodat de volgende keer dat we in de Kamer in debat gaan over toegankelijk hoger onderwijs, ik de minister kritisch kan bevragen op haar inzet voor deze groep studenten, nu en in de toekomst.

Heb jij nou ook een onderwerp waarover je samen met andere (ervarings)deskundigen en mij in gesprek wil? Of ken jij mensen die ook ideeën hebben hoe het beter kan en mij graag iets zouden willen meegeven? Van harte welkom! Ik luister graag.

2020

19 Dec

Wat. Een. Jaar.

Een jaar van uitersten. Een jaar van verlies voor velen, en vette winst voor sommigen.

Van hollen naar stilstaan. Van dressed up naar locked down.

Waar Corona de hele wereld totaal op z’n kop zette. En waarin pijnlijk duidelijk werd waarom mensen in de zorg, maar ook leraren en supermarktmedewerkers, meer verdienen dan alleen applaus.

Het jaar van Black Lives Matter.  Van demonstreren, leren en vooral luisteren en stil zijn.

Het jaar van scholen dicht, weer open, en toch weer dicht. Van kinderen die ineens van de radar verdwenen. Van een docent die voor de ogen van haar klas mishandeld werd.  Het jaar van masker 19.

Het absolute politieke dieptepunt dit jaar, als je het mij vraagt? De schandalige Moria-deal. En zelfs die afspraken komt dit kabinet niet na. Op Lesbos zitten kwetsbare mensen nog steeds in de modder, zonder sanitaire voorzieningen, zonder medische hulp. Tussen de ratten. Een klein meisje werd verkracht. Drie jaar oud. Ik kan dit soort berichten niet met droge ogen lezen. Wat voel ik me op zo’n moment machteloos. Als Kamerlid. Als mens.

Gelukkig waren er ook momenten dat het wel lukte de wereld een beetje beter te maken.

Zo zetten we samen met D66 en GroenLinks een belangrijke stap op weg naar de uitbreiding van artikel 1 van de Grondwet met de discriminatiegronden handicap en seksuele gerichtheid. Ons voorstel werd door een ruime meerderheid van de Tweede Kamer aangenomen (alleen PVV, SGP, FVD en Van Haga stemden tegen).

Trots ben ik ook dat mijn voorstel werd aangenomen om scholen te verplichten niet alleen op papier maar ook in de praktijk te zorgen voor een veilige plek voor alle leerlingen, dus ook LHBTI+.

Ook mijn verzoek om in het schoolcurriculum aandacht te besteden aan slavernijverleden, migratiegeschiedenis, racisme en anti-semitisme kreeg gelukkig een meerderheid. Diepe buiging voor heldinnen Sohna, Veronika en Lakiesha, die er een petitie over startten.

Wat mij misschien wel het meest raakte dit jaar: dat er op mijn verzoek een onderzoek komt naar verlof voor slachtoffers van ‘huiselijk geweld’. Er komt enorm veel op je af, als je in zo’n situatie zit (weet ik helaas uit eigen ervaring). Daarom wil ik dat slachtoffers de tijd en ruimte krijgen om te regelen wat nodig is om je leven weer op te pakken. Dat we als samenleving tegen slachtoffers zeggen: je staat er niet alleen voor.

Toen Olcay me vroeg of ik mee wilde werken aan haar serie over huiselijk geweld aarzelde ik dan ook geen seconde. Zo belangrijk dat we hierover blijven spreken met elkaar. Niet wegkijken, maar onze mond open doen. Nog steeds krijg ik post van vrouwen die hetzelfde meemaakten, of nog in die ellende zitten. Het is de belangrijkste reden dat ik doe wat ik doe: in de Kamer die stem laten horen.

Ik hoop dat ik dat ook in 2021 mag blijven doen. Maar daarover later meer.

Voor nu: hele mooie feestdagen gewenst. Wees lief voor elkaar!

❤

Waarom ik door wil als Kamerlid

25 Jul

 

‘Dat verklaar en beloof ik’, zei ik precies 1221 dagen geleden tegen onze voorzitter Khadija Arib.

Vanaf die dag dook ik in het diepe en werd ik namens de Partij van de Arbeid lid van de Tweede Kamer. Een supertrots moment, om samen met acht collega’s de stem die onze kiezers ons hadden gegeven te mogen laten horen in Den Haag. En ook superspannend.

Het lijkt wel gisteren, de dag van mijn eerste debat in de plenaire zaal. Het was een debat over onderwijs, en ik had het over mijn oma die als boerendochter haar school nooit kon afmaken, en hoe bijzonder het was dat haar kleindochter hier nu als Kamerlid een pleidooi hield voor gelijke kansen.

Maiden speech

Gelijke kansen, daarover sprak ik vaak de afgelopen drie jaar. Als het ging om te lage schooladviezen voor kinderen met lager opgeleide ouders of (groot)ouders met een migratie-achtergrond bijvoorbeeld. Of over het lerarentekort, dat inmiddels door heel Nederland pijnlijk voelbaar is, maar extra hard aankomt op scholen met relatief meer leerlingen met risico’s op achterstanden. Ik schreef er een initiatiefnota over en bestookte onderwijsministers Slob en Van Engelshoven geregeld met Kamervragen en moties.

Maar ook op mijn andere portefeuilles (zo noemen we de onderwerpen waarover je als Kamerlid het woord voert), emancipatie, buitenlandse handel en ontwikkelingssamenwerking, ging het vaak over gelijke kansen. Over de verantwoordelijkheid van multinationals voor werknemers in productielanden als China en Bangladesh bijvoorbeeld. Over de steeds verder krimpende ruimte voor NGO’s, vakbonden, en vrouwenrechtenactivisten. Of over de gelijke kansen van LHBTI’s, waar ook in Nederland nog een wereld te winnen valt.

Als Kamerlid in een -helaas- kleinere fractie kon ik vanaf dag 1 meteen vol aan de bak: vragen stellen tijdens het Vragenuur, ik diende moties in en amendementen, en mocht zelfs samen met topvrouwen Vera Bergkamp (D66) en Nevin Özütok (GroenLinks) twee keer plaatsnemen in ‘Vak K’, waar normaal de ministers zitten, om onze gezamenlijke initiatiefwet (over de gelijke behandeling van transgender en intersekse personen, en over het toevoegen van de discriminatiegronden ‘handicap’ en ‘seksuele gerichtheid’ aan Artikel 1 van de Grondwet) te verdedigen. Echt heel mooi om ons daar samen voor in te mogen zetten.

Maar de meeste indruk maakten niet de debatten, Kamervragen, of stemmingen (al blijft het natuurlijk best een bijzonder gevoel als een motie wordt aangenomen, zoals deze bijvoorbeeld😊). De meeste indruk maakten de gesprekken die ik had met de mensen die ik onderweg tegenkwam.

IMG_20200130_151038_901

Gesprekken met leraren, over hun gigantische werkdruk en hun zorgen over de toekomst van ons onderwijs. Met ouders, die soms al jaren worstelden met het vinden van passend onderwijs voor hun kind. Met leerlingen in het Voortgezet Speciaal Onderwijs, die me vroegen om in debatten ook het VSO niet te vergeten. Gesprekken met vluchtelingen uit Congo en Soedan in een kamp in Oeganda, dat we bezochten tijdens een indrukwekkend werkbezoek aan Oost-Afrika. En vooral: de vele gesprekken met vrouwen in de vrouwenopvang, die me vertelden over hun pijn en hun dromen.

Want daarmee begon het allemaal voor mij, met een heel persoonlijke initiatiefnota over geweld achter de voordeur. Een onderwerp dat voor mij veel meer is dan alleen politiek: ik kan er helaas zelf als voormalig slachtoffer over meepraten. Best bloot voelde dat, jezelf zo kwetsbaar opstellen onder het oog van collega’s, pers en publiek. Maar ik ben blij dat ik zo een steentje heb kunnen bijdragen aan het bespreekbaar maken van dat hardnekkige taboe.

Het was één van de belangrijkste drijfveren voor mij om politiek actief te worden: een stem geven aan mensen die hun stem niet kunnen of mogen laten horen. En daarmee ben ik nog lang niet klaar. Daarom heb ik besloten om opnieuw te solliciteren naar deze eervolle functie. Want ik wil graag door met waar ik aan ben begonnen. Dóór met mijn wekelijkse vrijdagrondleidingen, die nu helaas wegens Corona even on hold staan, maar na de zomer wel weer digitaal van start gaan. Dóór met mij keihard inzetten voor een betere beloning voor leraren, en gelijke kansen in ons onderwijs. Dóór met onze aanpassing van Artikel 1 van de Grondwet. Dóór met wetgeving voor bedrijven, zodat ze eerlijk gaan produceren, met respect voor mens en milieu. Dóór met mijn strijd tegen seksisme, discriminatie en geweld.

En vooral: dóór met in gesprek gaan met mensen, om te luisteren naar hun zorgen en ideeën en hen een stem te geven in het hart van onze democratie.

Wil jij mij daarbij helpen?

Ben je lid van de PvdA en wil je mijn sollicitatie ondersteunen? Stuur dan voor 30 augustus een ondersteuningsverklaring naar debestekandidaten@pvda.nl (vanaf het mailadres dat gekoppeld is aan jouw lidmaatschap van de PvdA). Schrijf als onderwerp van deze mail ‘Kirsten van den Hul’, met het volgende bericht:

“Met dit bericht verklaar ik Kirsten van den Hul te ondersteunen in haar kandidatuur voor de lijst van de PvdA bij de Tweede Kamerverkiezingen in maart 2021”.

Dank alvast! ❤

Wil je meedenken en meedoen als vrijwilliger in mijn campagneteam? Als je dat leuk lijkt, stuur mij dan een mail via kieskirsten@gmail.com.

Kan ik jou helpen?

Overweeg je zelf om je kandidaat te stellen voor de PvdA? Hier lees je hoe dat precies in zijn werk gaat. En als je nog twijfelt, of vragen hebt over het werk als Kamerlid: mail me, ik deel graag mijn ervaring.

IMG_20200308_154548_487 (1)

What we cannot imagine cannot come into being.

bell hooks

 

 

Kamerlid in Coronatijd

8 May

‘Wat doen jullie eigenlijk de hele tijd?’

Als Kamerlid krijg ik die vraag wel vaker. Nu helemaal.

Mijn agenda wordt normaal gesproken bepaald door het vergaderschema van de Tweede Kamer. Van dinsdag tot en met donderdag zijn er fractievergaderingen, debatten en commissievergaderingen, soms tot ’s avonds laat. Op maandagen plan ik vaak werkbezoeken en afspraken, en op vrijdagen organiseer ik normaal gesproken mijn wekelijkse vrijdagrondleidingen, met schoolklassen, vrouwengroepen of andere clubs die het leuk vinden om een kijkje achter de schermen van de Tweede Kamer te nemen.

NORMAAL GESPROKEN. Maar ja, wat is dat, in deze rare tijd?

De Kamer komt vanwege de Coronamaatregelen een stuk minder vaak bijeen. Alleen debatten over de meest urgente onderwerpen gaan door, zoals laatst een debat over onderwijs en Corona, of het wekelijkse debat met de minister-president. De rest van de overleggen hebben we schriftelijk, of online. Dat is soms best frustrerend, als je dringend iets met een minister wil bespreken en je een paar weken moet wachten op haar of zijn antwoord.

Verder werk ook ik vooral vanuit huis. Dat betekent dus volop belafspraken en videogesprekken, bijvoorbeeld met raadsleden, wethouders, leraren of studenten over hoe het gaat met onderwijs tijdens deze Coronacrisis. Of met slachtoffers (al hou ik niet van dat woord, ik vind het woord ‘overlevende’, zoals in het Engels, survivor, veel beter) van geweld achter de voordeur, hulpverleners en mensen uit de vrouwenopvang. Of met NGO’s en activisten, over de groeiende ongelijkheid wereldwijd en de effecten van Corona in de allerarmste landen. Met al die verhalen ga ik dan weer aan de slag, en stel ik Kamervragen, schrijf ik een inbreng voor een schriftelijk overleg, of schrijf ik een blog of opiniestuk.

En nu zit ik weer achter mijn bureau in de Tweede Kamer.

20200507_134031

 

 

 

 

 

 

 

 

Als er een plenair debat (dat betekent: een debat in de grote zaal) is, is er namelijk een quorum: een minimumaantal Kamerleden dat aanwezig moet zijn om stemmingen geldig te laten zijn. En aangezien ik dichtbij de Tweede Kamer woon, heb ik natuurlijk elke week quorum-corvee. Wat ik helemaal geen straf vind, want even de deur uit en een paar collega’s zien is ook best fijn. En ook: een hele goede reden om m’n nieuwe schoenen aan te doen!

20200507_145629

M

2 May

OK lieve mensen. Tijd voor een grappig verhaal.

Gisteren was ik te gast bij M. Om te praten over twee totaal niet grappige onderwerpen, namelijk de beschuldigingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag tegen Joe Biden, en over hoe slachtoffers van geweld achter de voordeur laagdrempelig hulp kunnen vragen bij de apotheek.

Dat zag er op de tv van mijn moeder zo uit:

Kirsten bij M

[BELANGRIJK: ben jij of ken jij iemand die hulp nodig heeft bij een onveilige thuissituatie? Bel 0800-2000 of ga naar https://www.ikvermoedhuiselijkgeweld.nl/]

 

Toen ik arriveerde in de studio zei mede-panellid en superseksuoloog Ellen Laan (doe jezelf een plezier en lees haar werk!!) dat m’n haar zo leuk zat. En dat het wel leek of ik naar de kapper was geweest. Daar moest ik heel hard om lachen.

Waarom?

Nou. Mijn dag begon gisteren nogal rustig. Deze Dag van de Arbeid voor mij geen rozen leggen, geen erepenningen uitreiken, geen speeches houden bij het Troelstra-monument, maar gewoon op de bank, want #blijfthuis. Een paar belafspraken, maar niks met beeld, geen ge-Zoom. ge-Jitsi of ge-Skype vandaag. Een prima dag dus om eindelijk eens te experimenteren met krulspelden vond ik. Misschien kon ik nog wat maken van mijn steeds suffere coupe Corona. Dus even later zag ik er, met wat hulp van manlief, zo uit:

Kirsten met krulspelden

Eerst goed laten drogen, en dan nog nadrogen met de föhn, had de influencer op YouTube gezegd. Ik kon nauwelijks wachten om de krullers er uit te halen, en het resultaat te bekijken. Dat viel eerlijk gezegd nogal tegen:

Kirsten met krullen

 

En toen ging ineens de telefoon. De redactie van M. Of ik die avond in het M-panel wilde plaatsnemen. En of ik over een half uurtje klaar kon staan voor de taxi.

PANIEK!!!

Hoe ging het mij in hemelsnaam lukken om in een half uur van Mien Dobbelsteen in joggingpak te transformeren tot gesoigneerde talkshowgast?

Maar gelukkig waren de haargoden mij nu gunstiger gezind, en kon ik mijn politiek assistent, die ik had verteld over het krulspeldendebacle, geruststellen: ik was weer toonbaar.

Zo zie je maar weer. Ook het leven van een PvdA-Kamerlid gaat niet alleen maar over rozen 😉

 

Op deze plek schrijf ik over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

Wat er nog te winnen is*

5 May

Net als op vrouwendag, op 8 maart, krijg ik ook op 1 mei, de Dag van de Arbeid, nog vaak de zelfde vraag. Is dat nou nog wel nodig, anno nu? We hebben toch al zo veel bereikt? Is die emancipatie nou niet eens klaar? Ja, we hebben veel bereikt. We hebben een 8-urige werkweek, zwangerschapsverlof, en een wet gelijke behandeling. En steeds meer meisjes studeren aan universiteit of hogeschool.
Maar om nou te zeggen dat we klaar zijn? Nog lang niet. Nog steeds verdienen vrouwen minder, is minder dan de helft van alle vrouwen in ons land financieel zelfstandig, nog steeds worden vrouwen gediscrimineerd omdat ze zwanger zijn, nog steeds is er sprake van seksuele intimidatie op de werkvloer, en nog steeds bungelt Nederland onderaan allerlei lijstjes als het gaat om diversiteit aan de top. Sterker nog, als we in het huidige tempo doorgaan maken wij het niet meer mee, die gelijke verdeling tussen mannen en vrouwen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind dat reden voor een revolutie.


(Foto: Netwerk Vrouwen FNV)

We doen niet alleen onszelf maar ook de samenleving namelijk ongelofelijk tekort. Want uit stapels en stapels onderzoek blijkt dat de wereld niet alleen eerlijker wordt maar ook beter wordt van meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Gemengde teams presteren beter, bedrijven met meer vrouwen in het bestuur doen het beter. Alleen moet je die nog met een vergrootglas zoeken. Ik vergelijk het wel eens met een belangrijke voetbalwedstrijd. Die speel je ook niet met elf linksbenige spitsen. Die speel je met een keeper, een verdediging, een middenveld en aanvallers. Maar wij laten een deel van onze beste spelers op de bank zitten. Terwijl de Champions League al lang begonnen is.
Bovendien zijn het niet alleen vrouwen die wat te winnen hebben. Ook voor mannen is er nog genoeg om voor de vechten. Zo geven veel vaders aan best meer te willen zorgen, maar daarin niet gesteund te worden door werkgevers. In veel sectoren heerst er nog een taboe op het combineren van werk en zorg, voor mannen. Dus ik zeg: investeren in een eerlijke arbeidsmarkt voor mannen én vrouwen. Niet omdat het moet, maar omdat het werkt.
Maar voor die revolutie is nog wel een boel werk aan de winkel. Voor de politiek, voor werkgevers, aan de keukentafel maar ook voor onszelf. De volgende 10 punten zijn volgens mij een mooi begin.

1) Gelijk loon voor gelijk werk
In Nederland verdienen vrouwen nog steeds aanzienlijk minder dan mannen. Daarom werkt de PvdA, samen met GroenLinks, SP en 50Plus aan een nieuwe wet die dat aan moet pakken.
2) Vinger opsteken
Agnes Jongerius zei ooit: ‘Vrouwen moeten vaker de beurt vragen.’ Dat ben ik roerend met haar eens. Dus gewoon die vinger opsteken en niet bang zijn om gezien te worden.
3) Ja zeggen
Veel vrouwen hebben geleerd dat bescheidenheid het beste is. Dat er sancties staan op boven het maaiveld uitsteken. Daarom zeggen veel vrouwen nee, uit angst ‘door de mand te vallen’. Het bedriegerssyndroom noemen ze dat. Superinteressant, maar ook superlastig, als je verder wil komen.
4) Nee zeggen
Het klinkt paradoxaal, maar ook nee zeggen is voor veel vrouwen lastig, vaak omdat ze zo graag aardig gevonden willen worden. Tip: denk bij elke ja en nee wat langer na. ‘Daar kom ik later op terug’ zeg je tegen de vraagsteller. Is dit een ja of nee uit angst? Of omdat het voor jou het beste is?
5) Een echte vent..
Strijkt zijn eigen overhemd. Deze revolutie begint aan de keukentafel. Nog steeds doen vrouwen in Nederland 65% van alle onbetaalde arbeid. En nog steeds zijn er werkgevers die raar opkijken van mannen die meer willen zorgen. Soooo last season..
6) Beter zoeken
Ook very last season: “we willen wel meer vrouwen, maar we kunnen ze niet vinden.” Dan moet je echt beter zoeken. En zoals onze vorige minister van Emancipatie Jet Bussemaker al zei: waar geen wil is, is een wet.
7) Een slimme meid..
Is nog steeds op haar toekomst voorbereid. Gelukkig kiezen steeds meer meiden voor techniek, ondernemerschap of onderzoek. Maar nog steeds kiezen veel meer meiden dan jongens voor laagbetaalde, vaak onzekere part-time banen. Zolang meer dan de helft van de Nederlandse vrouwen financieel niet zelfstandig is, schiet het niet op met die revolutie.
8) You can’t be what you can’t see
Daarom: rolmodellen in beeld. Sla een willekeurig schoolboek open, en het is één oogopslag duidelijk: de jaren vijftig zijn terug van nooit weggeweest. Dokters zijn man (en vaak wit) en verpleegkundigen zijn vrouw. Mama’s staan in de keuken, en papa’s gaan aan het werk. En die beelden zijn niet onschuldig. Kijk maar wat stereotype rolpatronen doen met kinderen in dit filmpje.
9) Discriminatie keihard aanpakken
Nog steeds worden vrouwen gediscrimineerd. Omdat ze zwanger zijn. Of omdat ze behalve vrouw zijn, een hoofddoek dragen, in een rolstoel zitten of een niet-Nederlandse achternaam hebben. Bedrijven die discrimineren moeten keihard worden aangepakt. En dat begint met de erkenning dat vrouwen met een beperking, met een migratie-achtergrond, LHBT-ers en oudere vrouwen extra drempels ervaren, letterlijk én figuurlijk.
10) Samen sterker
Om verder te komen, moeten we onze successen blijven vieren, maar ook eerlijk zijn over wat nog te winnen valt. En dan niet alleen voor onszelf, maar voor ons allemaal. Want samen staan we sterker. En juist daarom zijn dagen als 8 maart en 1 mei zo belangrijk. Om onze voormoeders te eren. Heldinnen als Suze Groeneweg, die dit jaar precies 100 jaar geleden als eerste vrouw plaats nam in de Tweede Kamer. Als ik rondloop door het gebouw probeer ik me vaak voor te stellen hoe dat voor haar moet zijn geweest. Of heldinnen als Joke Smit, die zich zo heeft ingezet voor de ontwikkeling van vrouwen op de arbeidsmarkt, voor het recht op volwassenenonderwijs, en voor meer vrouwen in bestuur en politiek. Of heldinnen zoals jij en ik, die vandaag, morgen of wanneer dan ook even stil staan bij wat er nog te winnen is.

*Op 1 mei 2018 uitgesproken bij een Equal Pay meet-up van FNV Vrouw.

2017

20 Dec

Je was met het jaartje wel, 2017. Het jaar dat begon met een partijcongres dat mijn plek 8 op de kandidatenlijst van de Partij van de Arbeid officieel bekrachtigde. Het jaar waarin ik mijn bedrijf na 10 jaar in de koelkast zette om al mijn aandacht aan mijn nieuwe carrière te kunnen geven. Het jaar waarin ik – met pijn in mijn hart – stopte als columnist bij Trouw, omdat dat niet samenging met mijn kandidatuur.

Het jaar waarin ik samen met vele vrijwilligers en collega’s keihard campagne voerde, maar toch op 15 maart moest constateren dat we keihard verloren hadden. Het jaar waarin het verdriet daarover hand in hand ging met de blijdschap dat ik gekozen was tot volksvertegenwoordiger, en ik een week later met de woorden ‘Dat verklaar en beloof ik!’ ineens lid was van de Tweede Kamer der Staten Generaal.

Het jaar waarin ik niet veel later mijn maidenspeech hield over toegankelijk onderwijs, en daarna nog tig debatten voerde, over de Brexit, over de oorlog in Syrië, over het lerarentekort, en over het tragische defensie-ongeval in Mali. Het jaar waarin ik dagelijks met verwondering over het Binnenhof liep, mij verbazend over de wondere wereld waarin ik was beland.

Het jaar waarin ik als lid van de parlementaire Koninkrijksdelegatie de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bezocht. Het jaar waarin ik door het hele land op werkbezoek ging, van Lelystad tot Rotterdam, van Vlissingen tot Zwolle. Waarin ik de Oranje Leeuwinnen zag winnen van Denemarken en samen met mijn studenten meeliep in de Women’s March. Het jaar waarin ik op het Malieveld én in het Zuiderpark demonstreerde met boze docenten uit het basisonderwijs en ik mijn eigen juf Brenda weer sprak, voor het eerst sinds de basisschool.

Het jaar waarin ik met liefde elke week een groep studenten, inburgeraars, basisschoolleerlingen of partijgenoten rondleidde door de Tweede Kamer. Het jaar waarin ik leerde hoe je Kamervragen stelt, en hoe je een debat aanvraagt. Het jaar waarin ik Pippi Langkous op mijn prikbord hing, om mij te helpen herinneren aan haar gouden citaat: ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’

20171220_134236

Het jaar waarin mijn motie naar aanleiding van #metoo (over meer aandacht voor seksuele diversiteit en weerbaarheid in het onderwijs) werd aangenomen, maar mijn motie over het dichten van de kloof tussen basis- en voortgezet onderwijs werd weggestemd.

Het jaar waarin ik nog steeds niet ben gewend aan het gebrek aan diversiteit in de Kamer. Waarin ik soms mijn oude leven mis, en veel te weinig tijd had voor familie, vrienden en vriendinnen. Maar vooral, 2017, was je het jaar waarin ik je dagelijks dankbaar was voor alle nieuwe lessen, lieve collega’s en, dwars door alle turbulentie heen, de steun van de liefde van mijn leven. Op naar 2018!

Ik wens iedereen fijne feestdagen en een sprankelend, gezond en gelukkig nieuw jaar.

Breaking the silence

25 Nov

From November 25, the International Day for the Elimination of Violence against Women, to 10 December, Human Rights Day, activists from all over the world join the 16 Days of Activism against Gender-Based Violence campaign. 

 

featured-image-index

The numbers are horrific. One out of three women experience gender based violence in their lifetime. According to a recent UN report, 19 per cent of women between 15 and 49 years of age said they had experienced physical and/or sexual violence by an intimate partner in the 12 months prior to the survey. In 2012, almost half of all women who were victims of intentional homicide worldwide were killed by an intimate partner or family member, compared to 6 per cent of male victims.

The stories behind these numbers are even more horrific. And yet, they are often left untold. The majority of cases are never reported to the police. Being a survivor of ‘domestic’ violence myself, I still remember the mix of fear, shame and pain that made me keep my mouth shut for years.

And you wanna know the weirdest part of all? When I finally did start talking about what had happened, many years after I’d left my abusive partner, people were telling me not to. That it ‘wouldn’t be good for my public profile’ as a politician. That I ‘must have asked for it’. That ‘women like it rough’.

There still is a taboo on discussing gender based violence, especially intimate partner violence. But with the #metoo movement gaining momentum accross the globe, I am hopeful that more survivors of intimate partner violence feel safe enough to share their stories. Because we need to break the silence before we can break the chain of violence.

 

 

 

It’s still a man’s world

9 Nov

1399230217422

This is not the blog post I was hoping to write today.
I was hoping to write something about smashing the glass ceiling, about women and politics and milestone moments in history. About role models and the importance of ‘what you see, you can be’. I even selected a powerful picture to go with it.*

But the people of the United States chose differently.

Yesterday, around the same time voting started in the US, some of my students presented their research around the topic of women and violence. They compared the situation in the US, France and Yemen. I asked them what had shocked them most.

‘How little I knew about Yemen’, said one of them.

‘How a lot is being done to prevent it and still, the number of cases of violence against women keeps rising’, said someone else.

‘I actually find it shocking that none of this is shocking to me anymore’, said the third. ‘How I keep reading the most horrible things about FGM and honor killings and date rape and harrassment at college and I just think to myself: that’s just how it is. It’s almost like.. normal. ’

‘It’s still a man’s world’, another student agreed.

I was really hoping that yesterday’s elections would prove them wrong. That the results would show these promising young men and women that the glass ceiling is not unbreakable, and that in 2016, a woman can be elected US president.
But yesterday’s results proved me wrong, and I had to write another blog post than I thought I would. Thank you, America.

I decided to keep the picture though. Maybe all of us who still believe in equal opportunities, in gender parity, in representative democracy, in women in politics, should print it and put it up on our walls. May it serve as a gentle reminder that it’s still an awfully male and pale political landscape out there. And that there are only two ways we can change that: by voting for a female leader, or by becoming one.

*a picture of heads of state participating in the 2014 Nuclear Security Summit in the Netherlands, where apart from Queen Maxima and Angela Merkel female leaders were few and far between

Dear America,

4 Nov

In a few days, you’ll get to decide which breaking news the world will witness: the first female president in the White House, or a man who reduces women to their bodies and ‘migrants’ to their religion, lineage or colour of their skin. Yes, ‘migrants’ between quotation marks. Because Mr Trump with his Scottish-German ancestors and his Slovenian wife is just as much a migrant as the ‘bad hombres’ he says he wants to keep out. But that’s another story.

A diabolic dilemma, you say? Choosing between two evils? See, I just don’t quite get that. What is so hard about choosing between an experienced, intelligent, competent woman, and a man who only last week called an African American supporter a thug, and had him removed from the venue. A man being accused of sexual violence by an ever longer list of women and brushes off his own bragging about it as locker room talk. A man who wants to ban muslims from entering your country and wants to build a wall to prevent Mexicans from entering. Should I go on? The list is long, very, very long.

Honestly, I don’t get how this guy of all people made it this far. Someone who filed for bankruptcy several times, who justifies tax evasion and is not afraid to openly question the legitimicy of the elections. Has America really sunk so low that this is the best you have to offer to the world? America, that always knows best what’s good for the rest of the word. Iraq, Afghanistan, Libya; you were the first to intervene, in the name of freedom, human rights and democracy. Not always quite successfully, but let’s not talk about that now. Now, we’re talking about power. And that goes far, very very far. In some countries it’s even easier to get a bottle of Coca Cola than clean drinking water. That’s how far it goes.

Why doesn’t she mind her own business, you may ask. Indeed, why don’t I. After all, we’re only talking about the next president of the United States, the self-proclaimed leader of the free world. With over 2 million troops and reserves and thousands of nuclear weapons, a few of which are even said to be stashed on Dutch soil. But hey, who am I, and those 7 billion world citizens within firing range of your weapons of mass destruction, but without voting rights in your country?

But what about Hillary Clinton and her e-mail issues, you may say. Her relations with Wall Street, dubious donations to the Clinton Foundation, her foreign policy? Not so smart, not so pretty, not something to be particularly proud of. But is it reason enough to call on people to vote for Trump, because you actually wanted to see Bernie Sanders in the White House? Really? Are you serious?

The land of the free and the home of the brave’. I really hope that turns out to be true next week. That you really have the courage to write history.

Dear America, please make America great again. But I mean really.

Kind regards on behalf of the rest of the world,

Kirsten van den Hul

%d bloggers like this: