Vluchten in de woestijn

8 Nov

Op mijn werkkamer in de Tweede Kamer heb ik een mooie marmeren schoorsteenmantel. Op die schoorsteenmantel staat een fles. En in die fles zit het zachtste zand ter wereld: zacht oranjerood Saharazand. Om het mee te nemen dronk ik in één keer een fles water leeg. De bedoeïenen die met mij mee waren die dag vonden het maar een rare actie. Al je water in één keer opdrinken, voor een beetje zand? Maar ik wist toen al: dat zand, dat moet met mij mee.

Het heeft een lange weg afgelegd, dat zand. Eerst van de woestijn naar Tunis, waar ik toen woonde. Toen mee naar Nederland, waar de fles een tijd in mijn boekenkast heeft gestaan. En nu, bijna 15 jaar nadat ik die fles vulde, staat hij op de schoorsteenmantel op mijn kamer in de Kamer.

Heel af en toe maak ik hem open. Dan neem ik een klein beetje van dat superzachte zand in mijn hand en laat het door mijn vingers lopen. Net poeder is het, zo fijn. En als ik dan mijn ogen sluit, dan ben ik even niet in de Tweede Kamer, maar loop ik weer door die duinen, met mijn blote voeten in het zachtste zand ter wereld.

‘Wat heb je toch met die woestijn?’ vroeg iemand mij laatst. Veel, antwoordde ik. De spectaculaire sterrenhemel, de kleuren, de stilte, het extreem grote verschil tussen dag en nacht. En vooral: de belofte die de woestijn herbergt. Of zoals Antoine de Saint Exupéry het verwoordde: ‘Wat de woestijn zo mooi maakt, is het feit dat hij ergens een waterput verschuilt.’

Advertisements

One Response to “Vluchten in de woestijn”

  1. Theo Maas November 8, 2017 at 9:21 pm #

    Mooi verhaal Kirsten en een mooi ankerpunt: prachtig zand dat je herinnert aan een indrukwekkende ervaring, maar wellicht ook aan de essentie van waar jij jouw werk van hebt weten te maken. Werken aan internationale solidariteit en verbetering van kwaliteit van leven niet alleen binnen de stadswallen van Nederland maar ook ver daarbuiten. Vanuit de overtuiging dat eerlijk delen ons verder brengt dan je blindstaren op eigen belang. De markt, het kapitaal zijn amoreel en letterlijk moordend als we daar vanuit de politiek geen sturing en begrenzing aan geven.

    In de politiek is het zo vaak zoeken naar die waterput in de woestijn van de dagelijkse realiteit. En juist op momenten dat het vertrouwen bij veel mensen afneemt dat die put er daadwerkelijk is heb je mensen zoals jij nodig die blijven zoeken, blijven volharden.

    Keep on going!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: