Wij horen bij elkaar

13 Jun

Nomen est omen, de naam is een voorteken. Dat gold zeker voor de familie Loving. En die liefde hadden ze nodig ook, want niet iedereen was even blij met hun verbintenis. Sterker nog, hun huwelijk was volgens de wet van de Amerikaanse staat waar ze woonden zelfs verboden.

LOVINGS

Want Mildred was zwart en Richard wit. En volgens de zogenaamde ‘Racial Integrity Act’ uit 1924 was trouwen als ‘mixed race’ koppel strafbaar in Virginia. Dus verhuisden de Lovings naar Washington DC, waar deze achterlijke wet niet gold, en trokken ten strijde tegen dit onrecht. Met succes, want op 12 juni 1967 gaf het Amerikaanse Hooggerechtshof hen gelijk, en verklaarde de wet ongrondwettelijk, waarmee in één klap een einde kwam vergelijkbare wetten in 16 staten.

En dus is 12 juni sindsdien Loving Day, een dag waarom mensen wereldwijd stilstaan bij ‘gemengde’ of interculturele relaties.

Mijn man en ik zijn ook wat men een ‘gemengd’ stel noemt. Dat is ook in Nederland anno 2020 voor sommige mensen nog even wennen. Zo komt het nog steeds voor dat winkelpersoneel er automatisch vanuit gaat dat wij niet bij elkaar horen, door bijvoorbeeld het beurtbalkje midden tussen onze boodschappen te leggen, of aan één van ons te vragen ‘wordt u al geholpen’ terwijl de ander net heeft besteld. Wij kijken elkaar dan aan en zeggen voor de zoveelste keer: ‘Wij horen bij elkaar’.

Maar er zijn meer dingen die opvallen. Zo gebeurt het mij zelden dat ik in de gaten word gehouden door winkelbeveiligers. Althans, als ik alleen ben. Met mijn man erbij daarentegen.. Hetzelfde bij controles op vliegvelden, op straat, in het openbaar vervoer.

Als witte partner van een persoon van kleur plaatst dit soort situaties je in een unieke positie. Je krijgt een kijkje in de wondere wereld van de hokjesdenkers, de stereotypen-fetisjisten, etnisch- profileren-adepten, racisten en andere uitsluiters. Ik krijg het er na al die jaren nog steeds koud van.

Maar met je afschuw uitspreken is de kous niet af. Want een witte partner zijn van een persoon van kleur, ontslaat je niet van de verantwoordelijkheid in de spiegel te kijken en je eigen vooroordelen, valkuilen en blinde vlekken te onderzoeken. Die hebben we immers allemaal. En dan ook vooral de volgende stap zetten. Want weten is één ding, maar wat kunnen we doen?

Hierbij alvast een paar interessante lees-, kijk- en luistertips:

Withuiswerk.nl

Do’s en don’t voor witte bondgenoten – One World door Sophie Duvekot

My white friends: now is the time for work – Washington Post door Brian Lowery

Tegen het amateurisme in het antiracisme – De Kanttekening door Kiza Magdane

En volg, lees, deel en steun vooral het belangrijke werk van The Black Archives, Wit aan Zet, Kick out Zwarte Piet en andere lokale en internationale organisaties die zich dag in dag uit inzetten voor een rechtvaardige wereld zonder racisme. Want #blacklivesmatter.

En vandaag? Vandaag brand ik een kaarsje voor Mildred en Richard Loving. En hef ik het glas op alle Mildreds en Richards. En zeg ik heel hard voor iedereen die het (niet) horen wil: wij horen bij elkaar!

Fuck haat. Leve de liefde.

 

 

Op deze plek schrijf ik over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

I can’t breathe

29 May

Sorry. Deze week geen vrolijke blog. Geen kijkje achter de schermen of gezellige foto’s.

Deze week werd de wereld voor de zoveelste keer geconfronteerd met de gruwelijke gevolgen van institutioneel racisme.

Screenshot_20200529-200354_Gallery

George Floyd.

Christian Cooper.

Twee verhalen met een heel andere uitkomst, maar met eenzelfde kiem.

Christian Cooper, een zwarte man, vogelliefhebber, wees een witte vrouw, die toevallig ook Cooper heette, Amy Cooper, erop dat haar hond niet was aangelijnd op een plek in Central Park waar dat verplicht was. In plaats van haar excuses aan te bieden en haar hond aan de riem te doen, pakte ze haar telefoon en belde de politie. ‘Deze zwarte man bedreigt mij en mijn hond!’ aldus een schreeuwende Amy Cooper. Christian Cooper filmde het voorval, en zo kon het gebeuren dat de wereld meekeek. En Amy Cooper inmiddels geen baan meer heeft.

Het had heel anders kunnen aflopen. Want wat als de politie er direct op af was gekomen? En Amy Cooper had geloofd, en met man en macht op Christian Cooper was gesprongen?

I can’t breathe’, riep George Floyd.

George Floyd overleed deze week in Minneapolis, nadat politie-agent Derek Chauvin (die overigens al veel vaker buiten z’n boekje was gegaan) hem minstens 7 minuten met zijn knie tegen de grond duwde.

Dezelfde politie, die inmiddels journalisten die verslag probeerden te doen van protesten tegen dit geweld zonder pardon arresteerde. Dezelfde politie die eerder Oscar Grant het leven kostte, en Sandra Bland, Eric Garner, Breonna Taylor.. de lijst is zo ongelofelijk lang.

Ik denk (en hoop) dat weinig mensen die deze blog lezen een Derek Chauvin kennen. Maar ik durf wel te stellen dat we allemaal een Amy Cooper kennen. Of op z’n minst allemaal een vriend(in), collega of familielid van een Amy Cooper kennen. Iemand die racistische ‘grapjes’ maakt. In stereotypen denkt. Mensen uitsluit.

Dus wat doen we? Is het niet de hoogste tijd dat we een serieus gesprek hebben over wat we kunnen en moeten doen om de Amy Coopers van deze wereld aan te spreken, en te confronteren met de gevolgen van hun gedrag? Is dit niet de vraag die we na een week als deze ons allemaal zouden moeten stellen: wat doen we als we racisme zien, horen of lezen?

Want dat dit soort drama’s dagelijks gebeurt (en echt niet alleen in de VS!) is geen incident, maar onderdeel van een systeem vol structurele ongelijkheid. Een systeem dat ervoor zorgt dat de belastingdienst jarenlang onderscheid maakte naar afkomst. Een systeem dat ervoor zorgt dat studenten met een migratie-achtergrond moeilijker een stageplek kunnen vinden. Dat je achternaam je kansen op de woningmarkt bepaalt. Dat je er altijd uit wordt gepikt bij de douane. Dat je een lager schooladvies krijgt.

Dingen die ik niet meemaak. Want ik ben wit.

“Systems are just collective stories we all buy into. When we change them, we write a better reality for us all to be a part of. I am asking us to use our power to choose.

Aldus de Amerikaanse schrijver, commentator en comedian Baratunde Thurston. Als je één video bekijkt deze week, laat het dan zijn indrukwekkende TED-talk zijn.

Let’s use our power to choose.

Ook geen water

22 May

nieuwe-maan-4

 

Mijn eerste Ramadan maakte ik mee in Tunesië. Het was een zonnige stoffige nazomer, en overdag was er bijna niemand op straat. Tot de tijd van de iftar aanbrak, en het vasten werd verbroken. Dan barstte het leven in één klap los, en kwamen de verstilde straten weer tot leven. De café’s zaten vol, de winkeltjes waren laat open, en waar ik ook kwam, werd ik uitgenodigd om te komen eten.

Bij die maaltijden stond dan steevast de televisie aan. De Ramadan is namelijk de tijd van de series, die speciaal voor dat doel worden opgenomen en even lang duren als de maand Ramadan, zodat er elke dag een aflevering is. Een fenomeen op zich, waar veel mensen het hele jaar reikhalzend naar uitkijken. (Check hier bijvoorbeeld de ‘totally bingeable’ Ramadan kijktips van Cosmopolitan Middle East.)

Een paar jaar later besloot ik het ook in Nederland een keer te proberen: een maand niet eten en drinken tussen zonsopkomst en zonsondergang. Niet uit religieuze overtuiging, maar uit solidariteit, en om heel bewust stil te staan bij de overvloed van alledag. Het bleek een bijzondere ervaring. Niet alleen fysiek – de eerste dagen loodzwaar, daarna met een speciaal soort focus – , maar ook sociaal. Het fijne gevoel om samen het vasten te verbreken. En telkens weer: ‘nee, ook geen water’, als mensen vragen over wat je dan precies allemaal niet mag 🙂

Dit jaar doe ik de laatste dagen van de Ramadan mee. Best pittig, nu de dagen lang zijn en de nachten kort. En dus wacht ook ik nu met spanning op nader bericht over de stand van de maan. Want zodra de nieuwe maan gespot is, is het Eid al Fitr, letterlijk: het feest van het verbreken van het vasten, oftewel het Suikerfeest, als moslims wereldwijd het einde van de Ramadan vieren.

En dat zal er dit jaar op de hele wereld heel anders uitzien dan normaal. Geen familiebezoek, geen lange tafels op straat, geen Eid-gebed in de moskee. In veel landen, zoals Marokko en Egypte, mag je door de lockdown-maatregelen zonder uitdrukkelijke toestemming zelfs helemaal je huis niet uit. Kortom: voor veel mensen geen gezellig Suikerfeest, dit jaar.

Iedereen die nu geliefden en familie moet missen op dit bijzondere moment, wens ik veel sterkte.

En voor iedereen die het viert: Eid mubarak, عيد مبارك, een gezegend Suikerfeest!

 

Op deze plek schrijf ik wekelijks over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

Te belangrijk om alleen aan mannen over te laten

15 May

Vrouwenkiesrecht

Vandaag precies honderd jaar geleden gebeurde er iets heel bijzonders. Elise Spauwen-Schrijnemakers bracht op zaterdag 15 mei 1920 als eerste vrouw in Nederland haar stem uit. Bij tussentijdse gemeenteraadsverkiezingen in het Limburgse Gronsveld, om precies te zijn. Twee jaar later was de rest van het land pas aan de beurt: bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1922 konden dankzij de Wet Marchant ook vrouwen stemmen. In Nederland dan, want in de andere delen van het toenmalige Koninkrijk gebeurde dat pas schandalig veel later -in wat toen de Nederlandse Antillen heette pas in 1948, en in Suriname pas in 1963 (!!).

Het passief kiesrecht was al eerder uitgebreid: vanaf 1917 mochten zowel mannen als vrouwen gekozen worden. Dus zo kon het gebeuren dat in 1918 Suze Groeneweg, lerares en boegbeeld van de SDAP (de voorloper van de PvdA) als eerste vrouw door mannen werd gekozen in de Tweede Kamer. En dat kwam als zo’n verrassing dat er zelfs een damestoilet moest worden aangelegd, en haar (toen nog) 99 mannelijk collega’s maar nauwelijks hun mond konden houden tijdens haar maiden speech. (Meer lezen over het boeiende leven van Suze Groeneweg en de eerste vrouw in de Eerste Kamer, Carry Pothuis-Smit? Check dit onderzoek!)

Inmiddels zijn we een eeuw verder sinds Elise ons in Gronsveld voorging met haar allereerste stem. Zijn we er wat mee opgeschoten? Jazeker wel. Dankzij Corry Tendeloo (geef die vrouw een standbeeld!) kwam er in 1956 eindelijk een einde aan de handelingsonbekwaamheid van vrouwen (zo mochten vrouwen tot die tijd geen bankzaken regelen of verzekeringen afsluiten). Dankzij de jarenlange inspanningen van voorvechtsters als Joke Smit kwam het in 1994 eindelijk tot een Algemene Wet Gelijke Behandeling, die onder meer bepaalt dat discriminatie op basis van geslacht niet is toegestaan. En zo zijn er stapels andere kleine en grote (wets)wijzigingen die dankzij de inspanningen van vrouwelijke politici en activisten tot stand zijn gekomen.

Maar om nou te zeggen dat we er al zijn? Nou nee. Op dit moment zijn slechts 49 van de 150 zetels in de Kamer voor een vrouw. Nog nooit in onze parlementaire geschiedenis was er sprake van een echt evenredige vertegenwoordiging. Best bijzonder, in een zogenaamd representatieve democratie.

“Politiek is te belangrijk om aan mannen over te laten”, aldus onze eerste vrouwelijke vice-premier Els Borst. En gelijk had ze. Daarom hoefde ik geen seconde na te denken toen ik de oproep las van Stem op een vrouw. Zij riepen vrouwelijke politici op zich te melden als mentor. Om jonge vrouwen die dat ook ambiëren op weg te helpen, en ervaringen te delen. Dat doe ik natuurlijk met liefde. Inmiddels ben ik als mentor gekoppeld aan een aanstormend talent. Erg leuk én leerzaam om met haar te spreken over hoe je je weg vindt in de wondere wereld van ‘de politiek’. Tussen ‘ ‘, want DE politiek bestaat natuurlijk niet. De politiek, dat zijn wij. Dat ben jij!

Overweeg jij ook een politieke functie? Of twijfel je nog of dat wel iets is voor jou? Je mag me altijd mailen (k punt vdhul @ tweedekamer punt nl). En laten we vandaag allemaal even ons glas heffen op Elise Spauwen- Schrijnemakers uit Gronsveld. Want 100 jaar vrouwen die hun stem laten horen, dat kunnen we niet vaak genoeg vieren.

 

Op deze plek schrijf ik wekelijks over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

Kamerlid in Coronatijd

8 May

‘Wat doen jullie eigenlijk de hele tijd?’

Als Kamerlid krijg ik die vraag wel vaker. Nu helemaal.

Mijn agenda wordt normaal gesproken bepaald door het vergaderschema van de Tweede Kamer. Van dinsdag tot en met donderdag zijn er fractievergaderingen, debatten en commissievergaderingen, soms tot ’s avonds laat. Op maandagen plan ik vaak werkbezoeken en afspraken, en op vrijdagen organiseer ik normaal gesproken mijn wekelijkse vrijdagrondleidingen, met schoolklassen, vrouwengroepen of andere clubs die het leuk vinden om een kijkje achter de schermen van de Tweede Kamer te nemen.

NORMAAL GESPROKEN. Maar ja, wat is dat, in deze rare tijd?

De Kamer komt vanwege de Coronamaatregelen een stuk minder vaak bijeen. Alleen debatten over de meest urgente onderwerpen gaan door, zoals laatst een debat over onderwijs en Corona, of het wekelijkse debat met de minister-president. De rest van de overleggen hebben we schriftelijk, of online. Dat is soms best frustrerend, als je dringend iets met een minister wil bespreken en je een paar weken moet wachten op haar of zijn antwoord.

Verder werk ook ik vooral vanuit huis. Dat betekent dus volop belafspraken en videogesprekken, bijvoorbeeld met raadsleden, wethouders, leraren of studenten over hoe het gaat met onderwijs tijdens deze Coronacrisis. Of met slachtoffers (al hou ik niet van dat woord, ik vind het woord ‘overlevende’, zoals in het Engels, survivor, veel beter) van geweld achter de voordeur, hulpverleners en mensen uit de vrouwenopvang. Of met NGO’s en activisten, over de groeiende ongelijkheid wereldwijd en de effecten van Corona in de allerarmste landen. Met al die verhalen ga ik dan weer aan de slag, en stel ik Kamervragen, schrijf ik een inbreng voor een schriftelijk overleg, of schrijf ik een blog of opiniestuk.

En nu zit ik weer achter mijn bureau in de Tweede Kamer.

20200507_134031

 

 

 

 

 

 

 

 

Als er een plenair debat (dat betekent: een debat in de grote zaal) is, is er namelijk een quorum: een minimumaantal Kamerleden dat aanwezig moet zijn om stemmingen geldig te laten zijn. En aangezien ik dichtbij de Tweede Kamer woon, heb ik natuurlijk elke week quorum-corvee. Wat ik helemaal geen straf vind, want even de deur uit en een paar collega’s zien is ook best fijn. En ook: een hele goede reden om m’n nieuwe schoenen aan te doen!

20200507_145629

M

2 May

OK lieve mensen. Tijd voor een grappig verhaal.

Gisteren was ik te gast bij M. Om te praten over twee totaal niet grappige onderwerpen, namelijk de beschuldigingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag tegen Joe Biden, en over hoe slachtoffers van geweld achter de voordeur laagdrempelig hulp kunnen vragen bij de apotheek.

Dat zag er op de tv van mijn moeder zo uit:

Kirsten bij M

[BELANGRIJK: ben jij of ken jij iemand die hulp nodig heeft bij een onveilige thuissituatie? Bel 0800-2000 of ga naar https://www.ikvermoedhuiselijkgeweld.nl/]

 

Toen ik arriveerde in de studio zei mede-panellid en superseksuoloog Ellen Laan (doe jezelf een plezier en lees haar werk!!) dat m’n haar zo leuk zat. En dat het wel leek of ik naar de kapper was geweest. Daar moest ik heel hard om lachen.

Waarom?

Nou. Mijn dag begon gisteren nogal rustig. Deze Dag van de Arbeid voor mij geen rozen leggen, geen erepenningen uitreiken, geen speeches houden bij het Troelstra-monument, maar gewoon op de bank, want #blijfthuis. Een paar belafspraken, maar niks met beeld, geen ge-Zoom. ge-Jitsi of ge-Skype vandaag. Een prima dag dus om eindelijk eens te experimenteren met krulspelden vond ik. Misschien kon ik nog wat maken van mijn steeds suffere coupe Corona. Dus even later zag ik er, met wat hulp van manlief, zo uit:

Kirsten met krulspelden

Eerst goed laten drogen, en dan nog nadrogen met de föhn, had de influencer op YouTube gezegd. Ik kon nauwelijks wachten om de krullers er uit te halen, en het resultaat te bekijken. Dat viel eerlijk gezegd nogal tegen:

Kirsten met krullen

 

En toen ging ineens de telefoon. De redactie van M. Of ik die avond in het M-panel wilde plaatsnemen. En of ik over een half uurtje klaar kon staan voor de taxi.

PANIEK!!!

Hoe ging het mij in hemelsnaam lukken om in een half uur van Mien Dobbelsteen in joggingpak te transformeren tot gesoigneerde talkshowgast?

Maar gelukkig waren de haargoden mij nu gunstiger gezind, en kon ik mijn politiek assistent, die ik had verteld over het krulspeldendebacle, geruststellen: ik was weer toonbaar.

Zo zie je maar weer. Ook het leven van een PvdA-Kamerlid gaat niet alleen maar over rozen 😉

 

Op deze plek schrijf ik over mijn kleine en grote avonturen als Kamerlid. Meer weten over mijn werk? Hier lees je er alles over! 

Erfdochters van Suze

8 Nov

urn-gvn-iisg01-30051000057916-medium-voorsite

 

Op 7 november 1918 hield Suze Groeneweg, het eerste vrouwelijke Kamerlid, haar maidenspeech. Een eeuw later inspireerde zij kunstenaar Ward Warmoeskerken tot een bijzondere creatie, die ik mocht tonen in de Oude Zaal van de Tweede Kamer, op dezelfde plek waar Suze’s speech 100 jaar eerder had geklonken. Dit was mijn speech:

Mevrouw de voorzitter, geachte aanwezigen,

Het is een zware last die op je schouders rust als je de eerste bent. De eerste vrouw, in dit gebouw. En de enige. Jarenlang de enige. Tussen 99 mannen. Door mannen gekozen. Altijd op je hoede. Want oh wee als je blunders maakt. Dan wordt er meteen geroepen dat vrouwen het niet kunnen. Dat we te emotioneel zijn. Ongeschikt. Niet in de wieg gelegd voor politiek.

Ja, er werden grappen gemaakt. Er werd gelachen. Gegniffeld. Maar daar moet je je als vrouw niks van aantrekken als je de wereld wilt veranderen. Alles voor de vooruitgang. Zonder verandering geen vlinders.

Stug? Onvriendelijk? Onbuigzaam? Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken?Ach, dat was de buitenkant. Maar de binnenkant toonde een ander gezicht. Vrouwenrechten. Zwangerschapsverlof. Onderwijs. Alcoholpreventie. Ontwapening. En natuurlijk de rode rozen van de SDAP.

Ja het waren roerige tijden. Als eerste vrouw, in dit gebouw. En de enige. Tussen 99 mannen.

Ik moet vaak aan haar denken, aan Suze. Wat had zij ervan gevonden dat we 100 jaar later nog maar met 49, en sinds vanmiddag zelfs 48 vrouwen waren, van de inmiddels 150 Kamerleden?

Maar ook: hoe was dat voor haar? Als er speciaal voor jou een damestoilet moet worden aangelegd? Als je jezelf continu moet bewijzen? Als er gegniffeld wordt als je het woord vraagt?

Ik? Ik heb vrouwelijke collega’s om samen mee te lachen, me samen mee te verwonderen, solidair mee te zijn, naar op te kijken. Maar Suze? Suze was jarenlang helemaal alleen.

Alleen daarom al is ze een heldin, onze Suze. Dochter van een landarbeider uit Strijensas, met een rood onderwijshart, voorvechtster, voorvrouw, voorbeeld.

Dus natuurlijk zei ik meteen ja, toen kunstenaar Ward Warmoeskerken me vroeg een door Suze geïnspireerde creatie te dragen. Een mantel is het, die zwaar weegt, net als de druk op Suzes schouders. Die wat stug is van buiten, maar kleurrijk van binnen. Met rode rozen, en met 49 kralen. Die 49 kralen, dat zijn wij. Khadija, Pia, Monica, Lisa, Dilan, Leonie, Lilianne. De erfdochters van Suze.

Dat Suzes erfenis ons allen mag inspireren om onze stem luid en duidelijk te laten horen. Want zoals Els Borst al zei: politiek is veel te belangrijk om aan mannen over te laten. En daar zou Suze het vast roerend mee eens zijn geweest.

20181107_213708

 

 

 

 

 

 

Wat er nog te winnen is*

5 May

Net als op vrouwendag, op 8 maart, krijg ik ook op 1 mei, de Dag van de Arbeid, nog vaak de zelfde vraag. Is dat nou nog wel nodig, anno nu? We hebben toch al zo veel bereikt? Is die emancipatie nou niet eens klaar? Ja, we hebben veel bereikt. We hebben een 8-urige werkweek, zwangerschapsverlof, en een wet gelijke behandeling. En steeds meer meisjes studeren aan universiteit of hogeschool.
Maar om nou te zeggen dat we klaar zijn? Nog lang niet. Nog steeds verdienen vrouwen minder, is minder dan de helft van alle vrouwen in ons land financieel zelfstandig, nog steeds worden vrouwen gediscrimineerd omdat ze zwanger zijn, nog steeds is er sprake van seksuele intimidatie op de werkvloer, en nog steeds bungelt Nederland onderaan allerlei lijstjes als het gaat om diversiteit aan de top. Sterker nog, als we in het huidige tempo doorgaan maken wij het niet meer mee, die gelijke verdeling tussen mannen en vrouwen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind dat reden voor een revolutie.


(Foto: Netwerk Vrouwen FNV)

We doen niet alleen onszelf maar ook de samenleving namelijk ongelofelijk tekort. Want uit stapels en stapels onderzoek blijkt dat de wereld niet alleen eerlijker wordt maar ook beter wordt van meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Gemengde teams presteren beter, bedrijven met meer vrouwen in het bestuur doen het beter. Alleen moet je die nog met een vergrootglas zoeken. Ik vergelijk het wel eens met een belangrijke voetbalwedstrijd. Die speel je ook niet met elf linksbenige spitsen. Die speel je met een keeper, een verdediging, een middenveld en aanvallers. Maar wij laten een deel van onze beste spelers op de bank zitten. Terwijl de Champions League al lang begonnen is.
Bovendien zijn het niet alleen vrouwen die wat te winnen hebben. Ook voor mannen is er nog genoeg om voor de vechten. Zo geven veel vaders aan best meer te willen zorgen, maar daarin niet gesteund te worden door werkgevers. In veel sectoren heerst er nog een taboe op het combineren van werk en zorg, voor mannen. Dus ik zeg: investeren in een eerlijke arbeidsmarkt voor mannen én vrouwen. Niet omdat het moet, maar omdat het werkt.
Maar voor die revolutie is nog wel een boel werk aan de winkel. Voor de politiek, voor werkgevers, aan de keukentafel maar ook voor onszelf. De volgende 10 punten zijn volgens mij een mooi begin.

1) Gelijk loon voor gelijk werk
In Nederland verdienen vrouwen nog steeds aanzienlijk minder dan mannen. Daarom werkt de PvdA, samen met GroenLinks, SP en 50Plus aan een nieuwe wet die dat aan moet pakken.
2) Vinger opsteken
Agnes Jongerius zei ooit: ‘Vrouwen moeten vaker de beurt vragen.’ Dat ben ik roerend met haar eens. Dus gewoon die vinger opsteken en niet bang zijn om gezien te worden.
3) Ja zeggen
Veel vrouwen hebben geleerd dat bescheidenheid het beste is. Dat er sancties staan op boven het maaiveld uitsteken. Daarom zeggen veel vrouwen nee, uit angst ‘door de mand te vallen’. Het bedriegerssyndroom noemen ze dat. Superinteressant, maar ook superlastig, als je verder wil komen.
4) Nee zeggen
Het klinkt paradoxaal, maar ook nee zeggen is voor veel vrouwen lastig, vaak omdat ze zo graag aardig gevonden willen worden. Tip: denk bij elke ja en nee wat langer na. ‘Daar kom ik later op terug’ zeg je tegen de vraagsteller. Is dit een ja of nee uit angst? Of omdat het voor jou het beste is?
5) Een echte vent..
Strijkt zijn eigen overhemd. Deze revolutie begint aan de keukentafel. Nog steeds doen vrouwen in Nederland 65% van alle onbetaalde arbeid. En nog steeds zijn er werkgevers die raar opkijken van mannen die meer willen zorgen. Soooo last season..
6) Beter zoeken
Ook very last season: “we willen wel meer vrouwen, maar we kunnen ze niet vinden.” Dan moet je echt beter zoeken. En zoals onze vorige minister van Emancipatie Jet Bussemaker al zei: waar geen wil is, is een wet.
7) Een slimme meid..
Is nog steeds op haar toekomst voorbereid. Gelukkig kiezen steeds meer meiden voor techniek, ondernemerschap of onderzoek. Maar nog steeds kiezen veel meer meiden dan jongens voor laagbetaalde, vaak onzekere part-time banen. Zolang meer dan de helft van de Nederlandse vrouwen financieel niet zelfstandig is, schiet het niet op met die revolutie.
8) You can’t be what you can’t see
Daarom: rolmodellen in beeld. Sla een willekeurig schoolboek open, en het is één oogopslag duidelijk: de jaren vijftig zijn terug van nooit weggeweest. Dokters zijn man (en vaak wit) en verpleegkundigen zijn vrouw. Mama’s staan in de keuken, en papa’s gaan aan het werk. En die beelden zijn niet onschuldig. Kijk maar wat stereotype rolpatronen doen met kinderen in dit filmpje.
9) Discriminatie keihard aanpakken
Nog steeds worden vrouwen gediscrimineerd. Omdat ze zwanger zijn. Of omdat ze behalve vrouw zijn, een hoofddoek dragen, in een rolstoel zitten of een niet-Nederlandse achternaam hebben. Bedrijven die discrimineren moeten keihard worden aangepakt. En dat begint met de erkenning dat vrouwen met een beperking, met een migratie-achtergrond, LHBT-ers en oudere vrouwen extra drempels ervaren, letterlijk én figuurlijk.
10) Samen sterker
Om verder te komen, moeten we onze successen blijven vieren, maar ook eerlijk zijn over wat nog te winnen valt. En dan niet alleen voor onszelf, maar voor ons allemaal. Want samen staan we sterker. En juist daarom zijn dagen als 8 maart en 1 mei zo belangrijk. Om onze voormoeders te eren. Heldinnen als Suze Groeneweg, die dit jaar precies 100 jaar geleden als eerste vrouw plaats nam in de Tweede Kamer. Als ik rondloop door het gebouw probeer ik me vaak voor te stellen hoe dat voor haar moet zijn geweest. Of heldinnen als Joke Smit, die zich zo heeft ingezet voor de ontwikkeling van vrouwen op de arbeidsmarkt, voor het recht op volwassenenonderwijs, en voor meer vrouwen in bestuur en politiek. Of heldinnen zoals jij en ik, die vandaag, morgen of wanneer dan ook even stil staan bij wat er nog te winnen is.

*Op 1 mei 2018 uitgesproken bij een Equal Pay meet-up van FNV Vrouw.

We decide*

15 Apr

’99 – 51.
Does anyone know what that is?
It’s the ratio of men to women in the Dutch House of Representatives today.
In 2018 only one out of three of my colleagues is female.
Exactly one hundred years after the first woman was elected to the Dutch House of Representatives. And that is a shame. A really big shame.
Because, as I am sure I do not need to tell you, the future is female.

Last week, I had three 10 year old girls visiting me in The Hague. These three little feminists interviewed me for a school project about gender equality. They asked me some of the best questions ever.
‘What does being a feminist mean for your career?’ ‘Why do some people not agree that women and men are equal?’ ‘What can we do to change that?’

I told them I think it all starts with equal representation. Because only when women are equally represented in positions of power, we can make a difference and let our voice be heard. Nothing about us without us!

I don’t know about you, but I personally believe that investing in gender equality is the right thing to do. I mean, come on. We are 50% right?
But a growing pile of research shows that it’s not just the right thing to do, but also the smart thing to do.
Because gender equality is not only good for people, it’s also good for countries. Countries where women have access to reproductive health care perform better than countries that don’t. Communities where a bigger percentage of women participate in local government invest more in sanitation and education, and show lower numbers of corruption. When girls go to school, they are healthier and live longer.

It’s not rocket science: development starts with women and girls. Unfortunately, not everybody agrees.
On the contrary, there is a groing group of countries where gender equality is considered controversial. They obviously missed the memo. Cause I hate to break it to them, but the future is really female.

Did you know that at the annual Commission on the Status of Women at the UN, we are negotiating to keep the agreed language that’s already there, in stead of negotiating steps forward? Conservative countries team up with the Holy See and lobby against sexual and reproductive rights, or even the use of the word gender. In Russia, domestic violence is no longer a criminal offense. And the US and their global gag rule have had a huge negative impact on women’s right to choose worldwide.

People without wombs and vaginas deciding on policies affecting wombs and vaginas. And they’re getting away with it.

So that’s why we need equal representation. But we also need solidarity, sisterhood and a strong civil society to raise awareness and put gender on the agenda. And that’s where you come in. Cause it’s only in cooperation with NGO’s, activists, journalists and human rights defenders that we can build a better and more inclusive world. We’re stronger together. There’s more of us. And we decide.’

*speech delivered at the 2018 Africa Day, during the session ‘She Decides in Africa’, on sexual and reproductive health and rights.

2017

20 Dec

Je was met het jaartje wel, 2017. Het jaar dat begon met een partijcongres dat mijn plek 8 op de kandidatenlijst van de Partij van de Arbeid officieel bekrachtigde. Het jaar waarin ik mijn bedrijf na 10 jaar in de koelkast zette om al mijn aandacht aan mijn nieuwe carrière te kunnen geven. Het jaar waarin ik – met pijn in mijn hart – stopte als columnist bij Trouw, omdat dat niet samenging met mijn kandidatuur.

Het jaar waarin ik samen met vele vrijwilligers en collega’s keihard campagne voerde, maar toch op 15 maart moest constateren dat we keihard verloren hadden. Het jaar waarin het verdriet daarover hand in hand ging met de blijdschap dat ik gekozen was tot volksvertegenwoordiger, en ik een week later met de woorden ‘Dat verklaar en beloof ik!’ ineens lid was van de Tweede Kamer der Staten Generaal.

Het jaar waarin ik niet veel later mijn maidenspeech hield over toegankelijk onderwijs, en daarna nog tig debatten voerde, over de Brexit, over de oorlog in Syrië, over het lerarentekort, en over het tragische defensie-ongeval in Mali. Het jaar waarin ik dagelijks met verwondering over het Binnenhof liep, mij verbazend over de wondere wereld waarin ik was beland.

Het jaar waarin ik als lid van de parlementaire Koninkrijksdelegatie de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bezocht. Het jaar waarin ik door het hele land op werkbezoek ging, van Lelystad tot Rotterdam, van Vlissingen tot Zwolle. Waarin ik de Oranje Leeuwinnen zag winnen van Denemarken en samen met mijn studenten meeliep in de Women’s March. Het jaar waarin ik op het Malieveld én in het Zuiderpark demonstreerde met boze docenten uit het basisonderwijs en ik mijn eigen juf Brenda weer sprak, voor het eerst sinds de basisschool.

Het jaar waarin ik met liefde elke week een groep studenten, inburgeraars, basisschoolleerlingen of partijgenoten rondleidde door de Tweede Kamer. Het jaar waarin ik leerde hoe je Kamervragen stelt, en hoe je een debat aanvraagt. Het jaar waarin ik Pippi Langkous op mijn prikbord hing, om mij te helpen herinneren aan haar gouden citaat: ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’

20171220_134236

Het jaar waarin mijn motie naar aanleiding van #metoo (over meer aandacht voor seksuele diversiteit en weerbaarheid in het onderwijs) werd aangenomen, maar mijn motie over het dichten van de kloof tussen basis- en voortgezet onderwijs werd weggestemd.

Het jaar waarin ik nog steeds niet ben gewend aan het gebrek aan diversiteit in de Kamer. Waarin ik soms mijn oude leven mis, en veel te weinig tijd had voor familie, vrienden en vriendinnen. Maar vooral, 2017, was je het jaar waarin ik je dagelijks dankbaar was voor alle nieuwe lessen, lieve collega’s en, dwars door alle turbulentie heen, de steun van de liefde van mijn leven. Op naar 2018!

Ik wens iedereen fijne feestdagen en een sprankelend, gezond en gelukkig nieuw jaar.

%d bloggers like this: