#MeToo, en nu?

15 Nov

Alweer bijna een maand geleden begon het met een simpele hashtag en twee woordjes: me too. Inmiddels heeft het een beweging ontketend die niet te stoppen lijkt (overigens -het kan niet vaak genoeg gezegd worden- begon die beweging al jaren eerder op initiatief van de Amerikaanse activiste Tarana Burke ).

Wereldwijd voelen vrouwen én mannen die te maken kregen met seksueel geweld zich erdoor gesterkt om hun verhaal te doen. En die getuigenissen blijven niet zonder gevolgen: acteurs zijn uit films geschrapt, ministers opgestapt, helden van voetstukken gevallen.

Je kon erop wachten: als door een wesp gestoken sprongen slutshamers en victimblamers op de bres voor de daders met voorspelbaar vingerwijzen. Want vroegen ‘ze’ er niet zelf om, met zulke korte rokjes? Lag het eigenlijk niet gewoon aan de steeds lossere seksuele moraal? En is dat hele #MeToo niet een heksenjacht geworden? Zo erg kon het toch allemaal niet zijn, want waarom had iedereen immers zo lang gezwegen?

Scheidend Nationaal Rapporteur Seksueel Geweld Corinne Dettmeijer maakte deze week korte metten met deze gevaarlijke tegengeluiden: “Tegen de mensen die zo reageren zeg ik: het wordt niet groot, het is groot.”

Laten we dus niet meteen in het defensief schieten, of de discussie wegnuanceren of nog erger: weglachen. Het is juist nu belangrijk om door te pakken. Om met elkaar een kritisch en eerlijk gesprek te voeren over hoe het komt, dat zoveel vrouwen (en mannen) seksueel overschrijdend gedrag meemaken en er vaak jarenlang niet over durfden te praten. Wat we gaan doen om dit soort (machts)misbruik te voorkomen. Waarom er zo weinig aangiften worden gedaan en hoe we zorgen dat dat er meer worden (waarover ik met collega Attje Kuiken schriftelijke vragen stelde) En waarom veel partijen in de Tweede Kamer het belangrijker lijken te vinden om een Nederlandse vlag in de zaal te hebben dan een debat over emancipatie.

Daarover ga ik vanavond op uitnodiging van OneWorld in gesprek met oa Sylvana Simons, Justine van de Beek en Don Ceder in Pakhuis de Zwijger. En natuurlijk blijf ik ook in de Tweede Kamer samen met mijn partner against patriarchy Lilianne Ploumen strijden voor gelijke kansen en rechten (*v/m, l/h/b/t/i/q). Stay tuned!

Vluchten in de woestijn

8 Nov

Op mijn werkkamer in de Tweede Kamer heb ik een mooie marmeren schoorsteenmantel. Op die schoorsteenmantel staat een fles. En in die fles zit het zachtste zand ter wereld: zacht oranjerood Saharazand. Om het mee te nemen dronk ik in één keer een fles water leeg. De bedoeïenen die met mij mee waren die dag vonden het maar een rare actie. Al je water in één keer opdrinken, voor een beetje zand? Maar ik wist toen al: dat zand, dat moet met mij mee.

Het heeft een lange weg afgelegd, dat zand. Eerst van de woestijn naar Tunis, waar ik toen woonde. Toen mee naar Nederland, waar de fles een tijd in mijn boekenkast heeft gestaan. En nu, bijna 15 jaar nadat ik die fles vulde, staat hij op de schoorsteenmantel op mijn kamer in de Kamer.

Heel af en toe maak ik hem open. Dan neem ik een klein beetje van dat superzachte zand in mijn hand en laat het door mijn vingers lopen. Net poeder is het, zo fijn. En als ik dan mijn ogen sluit, dan ben ik even niet in de Tweede Kamer, maar loop ik weer door die duinen, met mijn blote voeten in het zachtste zand ter wereld.

‘Wat heb je toch met die woestijn?’ vroeg iemand mij laatst. Veel, antwoordde ik. De spectaculaire sterrenhemel, de kleuren, de stilte, het extreem grote verschil tussen dag en nacht. En vooral: de belofte die de woestijn herbergt. Of zoals Antoine de Saint Exupéry het verwoordde: ‘Wat de woestijn zo mooi maakt, is het feit dat hij ergens een waterput verschuilt.’

#SDG5

30 Oct

Een tijdje geleden kreeg ik een mail van Building Change. Of ik misschien als Kamerlid één van de duurzame ontwikkelingsdoelen wilde adopteren. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Want die duurzame ontwikkelingsdoelen, die zijn er natuurlijk niet voor niets. Samen moeten ze ervoor zorgen dat de wereld voor 2030 eerlijker, duurzamer, gezonder, vreedzamer, kortom beter is. Hoe kun je daar nou tegen zijn?

Ook over de vraag welk van de 17 doelen ‘mijn’ doel zou worden hoefde ik niet lang na te denken: nummer vijf natuurlijk, het realiseren van gendergelijkheid voor en emancipatie van vrouwen en meisjes. Want landen die investeren in meisjes en vrouwen doen het vaak ook beter op economisch gebied, zo blijkt uit onderzoek. Ik zeg daarom altijd: gendergelijkheid, niet omdat het moet, maar omdat het werkt!

Inmiddels ben ik officieel adoptiemoeder van duurzaam ontwikkelingsdoel nummer 5, of Sustainable Development goal (SDG) 5. Dat betekent dat ik bij zoveel mogelijk debatten, hoorzittingen en schriftelijke vragen aandacht vraag voor de impact op vrouwen en meisjes. En dus zie je mij de komende tijd vaak tweeten, Instagrammen, Facebooken of vloggen met #SDG5. Zo kan iedereen mij goed in de gaten houden, als adoptiemoeder, en checken of ik wel een beetje mijn best doe.

Heb jij nou ook een idee waar meisjes en vrouwen wereldwijd wat aan hebben? Of wil je mij iets meegeven dat helpt om de emancipatie van vrouwen en meisjes te bevorderen? Stuur me dan even een mailtje (k.vdhul apestaartje tweedekamer.nl) en wie weet neem ik jouw suggestie mee in mijn volgende debat!

Dat verklaar en beloof ik!

27 Mar

Een dag om nooit te vergeten: op donderdag 23 maart jongstleden ben ik officieel geïnstalleerd als Kamerlid namens de PvdA. Een bijzonder moment, en ook best spannend. Hier leg ik de gelofte af met de woorden ‘Dat verklaar en beloof ik’:

Graag wil ik iedereen die op mij gestemd heeft hartelijk bedanken voor hun steun en vertrouwen. Een bijzonder dankwoord ben ik verschuldigd aan mijn campagneteam. Marcel, Lemia, Jochem, Yana, Lucie, Ibrahim, iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan een Tafel van Tien, en iedereen die heeft helpen flyeren: DANK!

En nu: met volle kracht vooruit! Collega Gijs van Dijk en ik zijn de twee nieuwkomers bij de PvdA, de rest van onze fractie bestaat uit ervaren Kamerleden en (demissionaire) bewindspersonen. Ik kijk ernaar uit om veel van hen te leren de komende tijd. Natuurlijk was de verkiezingsuitslag voor ons uitermate teleurstellend. Maar wie mij al wat langer volgt, weet dat ik niet graag bij de pakken neerzit. De mouwen opstropen dus en moedig voorwaarts. Want er is werk aan de winkel!

Alle nieuwe Kamerleden krijgen gelukkig een uitgebreid trainingsprogramma, waarin we de ins en outs van het werk als Kamerlid leren. Hoe werkt het in de plenaire zaal, hoe gaat het er in commissievergaderingen aan toe, en hoe zit het met het informatiesysteem? Kortom: ik voel me soms net een brugklasser (en ik ben niet de enige! Hart van Nederland maakte er dit item over).

Ik hou jullie hier (en op FB) natuurlijk graag op de hoogte. Voor nu wens ik jullie een mooie zonnige week en zeg ik: tot gauw!

Oost West Thuis Best

5 Mar

battum

Dit weekend was ik op campagne in mijn hometown, Bathmen (of Battum, zoals de locals zeggen), in het mooie Overijssel. Ik woonde er de eerste 18 jaar van mijn leven. ‘Import’, zo noemden ze ons, want mijn ouders kwamen oorspronkelijk niet uit Bathmen, maar uit Hilversum en Utrecht. Gelukkig hoorden mijn moeder en ik er meteen helemaal bij, in de noaberschap in onze straat.

Voor de niet-ingewijden: noabers vieren samen Oud en Nieuw, verjaardagen en bruiloften (inclusief versierde erehagen in de tuin), maar staan ook klaar als er iemand overlijdt. De condoleance, de cake voor bij de koffie: in een noaberschap sta je er niet alleen voor. Een mooie traditie, die gelukkig in mijn dorp nog steeds in ere wordt gehouden. Een echte gemeenschap dus, waar je mét elkaar in plaats van langs elkaar leeft.

Inmiddels woon ik, na jaren in Amsterdam en in het buitenland te hebben gewoond, alweer bijna anderhalf jaar met veel plezier in Den Haag. De zee, de rust, de historische gebouwen.. heerlijk vind ik het hier. Maar nog steeds ben ik blij als ik de IJssel oversteek en naar mijn mooie dorp ga, waar mijn moeder gelukkig nog steeds in dezelfde straat woont, te midden van dezelfde noabers. Op bezoek in Battum voelt daardoor nog steeds als thuis komen. Want je kunt een meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp niet uit het meisje.

Over dorpen gesproken, deze week ga ik op bezoek in Bunnik, het dorp waar mijn opa en oma een groot deel van hun leven doorbrachten. Ook ga ik in gesprek met Minister Bussemaker op Internationale Vrouwendag en ben ik op 9 maart te gast in Rotterdam bij een bijeenkomst van het Informatiebureau van het Europees Parlement en de Vertegenwoordiging van de Europese Commissie in Nederland over de economische zelfstandigheid van vrouwen. En vrijdag, dan mag ik gelukkig weer de IJssel oversteken. Ik ben dan met kamerlid Keklik Yucel en kandidaat-kamerlid Mirthe Biemans te gast bij Maak de Toekomst in Deventer. Hopelijk zie ik jullie daar!

PS: gratis advies voor al die Westerlingen die nu denken: “Deventer? Da’s veeeeel te ver!”; probeer het eens. Overijssel is dichterbij dan je denkt 😉

All you need is love..

27 Feb

Vrouw Magazine kwam op de thee, om te praten over hoe ik werk en privé combineer, en waarom ik de politiek in wil. Over het voorbeeld dat mijn moeder mij gaf. En over de liefde van mijn leven..

https://vrouw.nl/video/thuis-aan-de-macht/41717/kirsten-pvda-ik-ben-kostwinner-net-als-mijn-moeder-vroeger

Aan tafel!

26 Feb

“De beste manier om problemen op te lossen is door dialoog”, aldus heldin Malala Yousafzai. Daarom ga ik deze campagne vooral veel in gesprek. Niet alleen op straat, zoals vandaag met de Jonge Socialisten en kandidaat-kamerleden Richard Moti, Peggy Wijntuin en Amma Assante in Rotterdam, maar ook door mensen uit te nodigen voor Tafels van Tien. Een persoonlijk gesprek, waarin we niet alleen problemen in kaart proberen te brengen, maar ook op zoek gaan naar oplossingen.

Vandaag was ik te gast op het partijkantoor in Rotterdam voor een Tafel van Tien met vluchtelingen uit Syrië en Ethiopië. We hadden een inspirerend gesprek over dromen, over ambities, maar ook over de drempels en obstakels die ze in Nederland moeten overwinnen. Zoals de juiste opleiding vinden, of vrijwilligerswerk, of liever nog: een baan. Of de taal leren. Vrienden maken. De weg weten te vinden. “We hebben Nederland zoveel te bieden!”, zei één van de deelnemers.

img_20170226_125251_432

De komende weken volgen nog veel meer Tafels van Tien, door heel het land. Over de aanpak van huiselijk geweld, het belang van vrijwilligerswerk of diversiteit in leiderschap bijvoorbeeld. Wil jij ook met mij in gesprek tijdens een Tafel van Tien? Stuur dan even een mailtje naar teamkirstennaardekamer@gmail.com en wie weet zien we elkaar snel!

%d bloggers like this: