Kleine wereld

19 Feb

Elke woensdag is campagne-avond bij PvdA Den Haag. Gewapend met een grote bos rode rozen en een stapel flyers trekken we de wijk in met een enthousiaste groep vrijwilligers. Om met mensen in gesprek te gaan over de verkiezingen, maar vooral over wat zij vinden van hun wijk, waar ze trots op zijn, en wat er beter kan. Want het is hoog tijd dat we meer naar elkaar luisteren, en minder schreeuwen. En dat zijn gelukkig de meeste mensen die ik tegenkom roerend met me eens.

img_20170208_211252_568

Afgelopen woensdag waren we op bezoek in de wijk Escamp. Ik sprak er met een groepje jongens, die aangaven dat het op zich prima toeven was in hun wijk, behalve dan dat er niet zoveel te doen was voor ze. ‘In de Schilderswijk is het veel gezelliger!’ Maar ook dat ze zich zorgen maakten of ze straks, als ze klaar waren met school, wel een baan zouden kunnen vinden. ‘Als je Ahmed heet, zoals ik, dan is dat soms best lastig.’

Even later sprak ik met een man die op bezoek ging bij een vriend. ‘English please?’ zei hij toen ik vroeg of ik hem een roos mocht overhandigen. Hij kwam me vaag bekend voor. Hij bleek uit Aleppo te komen, dus we vervolgden het gesprek in het Arabisch. ‘Wat een wonder, dat ik hier nu op straat mijn taal sta te spreken, met iemand uit Nederland, waar we zo gastvrij ontvangen zijn.’ Ontroerd was hij, over de vrijwilligers die hem op gang hielpen. Over de buren, die zo aardig waren. En over de PvdA, die hem had uitgenodigd om te komen optreden met zijn band op de ledenvergadering. ‘Hé, u bent ook van de PvdA!’ riep hij verrast toen hij de flyers zag. Dus dáár kende ik hem van!

Ook deze week ga ik natuurlijk weer veel op pad. Zo sta ik zondagmiddag in het Groene Verkiezingsdebat in de Rode Hoed, ga ik zondagavond in gesprek over Trump in de Balie en ga ik volgend weekend op campagne met de JS in Rotterdam. Ook een keer mee op campagne? Stuur even een mailtje naar teamkirstennaardekamer@gmail.com en wie weet zie ik je snel! Of misschien kom ik je zomaar ergens tegen. Het is per slot van rekening een hele kleine wereld..

Laat je stem gelden!

15 Feb

Over een precies een maand is het zover: 15 maart 2017. Verkiezingen voor de Tweede Kamer der Staten Generaal. Hét moment om je stem te laten gelden. Door bijvoorbeeld op een vrouw te stemmen, maar ook op een partij die die stem serieus neemt.

KoT

Gisteren schreven D66-senator en winnares van de Aletta Jacobsprijs Petra Stienen en ik in het NRC een opiniestuk waarin we vrouwen oproepen niet alleen strategisch op een vrouw te stemmen, maar ook zelf hun vinger op te steken. Want politiek is té belangrijk om alleen aan mannen over te laten. Geïnspireerd door de wijze lessen van Aletta Jacobs en Joke Smit roepen we vrouwen op politiek actief te worden.

Mijn oma, die er helaas niet meer is, werd geboren in een tijd dat vrouwen nog geen actief of passief kiesrecht hadden. Mijn moeder werd geboren in een tijd dat vrouwen nog handelingsonbekwaam waren en vaak zelfs moesten stoppen met werken toen ze kinderen kregen. En nu kan ze stemmen op haar dochter.

Waarom ik mijn vinger heb opgestoken? Omdat ik de woorden van mijn heldin Agnes Jongerius ter harte heb genomen. Niet stilletjes in een hoekje gaan zitten wachten, maar de beurt vragen. Omdat ik geloof dat we er nog niet zijn. Er is een boel verbeterd sinds vrouwen 100 jaar geleden kiesrecht kregen, maar is er ook nog een wereld te winnen. Bijvoorbeeld de economische zelfstandigheid van vrouwen, of het aantal vrouwen dat slachtoffer wordt van geweld. Daar wil ik me in de Tweede Kamer voor inzetten. Want het persoonlijke is anno 2017 nog steeds politiek.

DOE IETS!

30 Jan

(Sorry my dear non-Dutch speaking friends. This post will be in Dutch)

doe-iets

Ik kwam er bijna dagelijks langs, toen ik nog in Amsterdam-Oost woonde. Het prachtige kunstwerk DOE IETS, op het spoorviaduct bij de Wibautstraat, van kunstenaar Serge Verheugen. Ik werd er altijd weer door geraakt, keer op keer.

‘Maar wat kunnen we doen?’, hoor ik veel mensen zich afvragen de laatste tijd. ‘Het heeft toch geen zin, ze luisteren toch niet naar me. Fuck it!’

De Marokkaanse feminist Fatima Mernissi zei ooit: pessimisme is de luxe van mensen met macht. En gelijk had ze. We kunnen het ons simpelweg niet permitteren om de moed op te geven.

Als er één ding is dat de gebeurtenissen van de laatste week ons hebben laten zien, is het dat mensenrechten, mededogen en medemenselijkheid ernstig onder druk staan. Niets doen is geen optie.

Wat je kunt doen? Je laten horen. Laten zien dat we samen sterker staan. Bijvoorbeeld door woensdag 1 februari naar het Malieveld te komen, en je te laten horen bij Holland Against Hate. Of 11 maart mee te lopen bij de volgende Women’s March . Je kunt een donatie doen aan het geweldige initiatief van Minister Ploumen, She Decides. En als je dan toch bezig bent: word lid van een politieke partij en sluit je aan bij de campagne (de mijne bijvoorbeeld – alle hulp is welkom). Maar vooral: ga stemmen op 15 maart en roep iedereen die je kent op hetzelfde te doen. Laten ze zich niet overhalen? Laat je machtigen. Woon je in het buitenland? Je hebt nog 1 dag om je te laten registreren. En als je het allemaal echt niet meer weet, neem dan de fiets, trein, auto, rollator, rolstoel naar de Wibautstraat en sta even stil bij het viaduct.

DOE IETS!

Breaking news!

22 Dec

suffragettes-real

‘Emancipatie, is dat nou nog wel nodig?’, vragen mensen mij vaak. Ja, zeg ik dan. Want het gaat goed in Nederland, maar nog niet goed genoeg.
De afgelopen eeuw zijn we veel opgeschoten. Dat zie je ook in mijn ‘herstory’: binnen drie generaties ontwikkelden mijn voormoeders en ik ons van boerendochter die haar school niet mocht afmaken tot kandidaat-kamerlid. Mede dankzij de Partij van de Arbeid, die bleef geloven in mensen zoals wij, door te investeren in sociale woningbouw, in werk, in onderwijs.
Het is díe Partij van de Arbeid waarbij ik me aansloot. Een partij die gelooft in kansen en vooruitgang, voor iedereen. Een inclusieve partij, die niet vanuit angst maar vanuit vertrouwen bouwt aan een betere toekomst. Een partij voor mensen die wat te winnen hebben. En die zijn er nog genoeg.
Daarom ben ik supertrots dat ik namens de PvdA kandidaat ben voor de Tweede Kamerverkiezingen in 2017. Op plek 8! Een enorme eer, en een fantastische uitdaging. Graag wil ik me de komende vier jaar inzetten voor een eerlijke arbeidsmarkt; voor de emancipatie van het ouderschap; voor toegankelijk, goed en betaalbaar onderwijs; voor duurzame internationale samenwerking en voor een samenleving zonder seksisme, racisme, discriminatie en polarisatie. Kortom: voor een rechtvaardig, veilig en vooral verbonden Nederland. Want alleen samen komen we vooruit.
Meer weten? Check de website van de PvdA of volg me op Twitter of Facebook. Ik hou jullie op de hoogte!

(For my English followers: BREAKING NEWS. I am running for MP! If you want to know more about PvdA and our 2017 campaign, check this website or follow me on Twitter or Facebook. Stay tuned for more!)

It’s still a man’s world

9 Nov

1399230217422

This is not the blog post I was hoping to write today.
I was hoping to write something about smashing the glass ceiling, about women and politics and milestone moments in history. About role models and the importance of ‘what you see, you can be’. I even selected a powerful picture to go with it.*

But the people of the United States chose differently.

Yesterday, around the same time voting started in the US, some of my students presented their research around the topic of women and violence. They compared the situation in the US, France and Yemen. I asked them what had shocked them most.

‘How little I knew about Yemen’, said one of them.

‘How a lot is being done to prevent it and still, the number of cases of violence against women keeps rising’, said someone else.

‘I actually find it shocking that none of this is shocking to me anymore’, said the third. ‘How I keep reading the most horrible things about FGM and honor killings and date rape and harrassment at college and I just think to myself: that’s just how it is. It’s almost like.. normal. ’

‘It’s still a man’s world’, another student agreed.

I was really hoping that yesterday’s elections would prove them wrong. That the results would show these promising young men and women that the glass ceiling is not unbreakable, and that in 2016, a woman can be elected US president.
But yesterday’s results proved me wrong, and I had to write another blog post than I thought I would. Thank you, America.

I decided to keep the picture though. Maybe all of us who still believe in equal opportunities, in gender parity, in representative democracy, in women in politics, should print it and put it up on our walls. May it serve as a gentle reminder that it’s still an awfully male and pale political landscape out there. And that there are only two ways we can change that: by voting for a female leader, or by becoming one.

*a picture of heads of state participating in the 2014 Nuclear Security Summit in the Netherlands, where apart from Queen Maxima and Angela Merkel female leaders were few and far between

Dear America,

4 Nov

In a few days, you’ll get to decide which breaking news the world will witness: the first female president in the White House, or a man who reduces women to their bodies and ‘migrants’ to their religion, lineage or colour of their skin. Yes, ‘migrants’ between quotation marks. Because Mr Trump with his Scottish-German ancestors and his Slovenian wife is just as much a migrant as the ‘bad hombres’ he says he wants to keep out. But that’s another story.

A diabolic dilemma, you say? Choosing between two evils? See, I just don’t quite get that. What is so hard about choosing between an experienced, intelligent, competent woman, and a man who only last week called an African American supporter a thug, and had him removed from the venue. A man being accused of sexual violence by an ever longer list of women and brushes off his own bragging about it as locker room talk. A man who wants to ban muslims from entering your country and wants to build a wall to prevent Mexicans from entering. Should I go on? The list is long, very, very long.

Honestly, I don’t get how this guy of all people made it this far. Someone who filed for bankruptcy several times, who justifies tax evasion and is not afraid to openly question the legitimicy of the elections. Has America really sunk so low that this is the best you have to offer to the world? America, that always knows best what’s good for the rest of the word. Iraq, Afghanistan, Libya; you were the first to intervene, in the name of freedom, human rights and democracy. Not always quite successfully, but let’s not talk about that now. Now, we’re talking about power. And that goes far, very very far. In some countries it’s even easier to get a bottle of Coca Cola than clean drinking water. That’s how far it goes.

Why doesn’t she mind her own business, you may ask. Indeed, why don’t I. After all, we’re only talking about the next president of the United States, the self-proclaimed leader of the free world. With over 2 million troops and reserves and thousands of nuclear weapons, a few of which are even said to be stashed on Dutch soil. But hey, who am I, and those 7 billion world citizens within firing range of your weapons of mass destruction, but without voting rights in your country?

But what about Hillary Clinton and her e-mail issues, you may say. Her relations with Wall Street, dubious donations to the Clinton Foundation, her foreign policy? Not so smart, not so pretty, not something to be particularly proud of. But is it reason enough to call on people to vote for Trump, because you actually wanted to see Bernie Sanders in the White House? Really? Are you serious?

The land of the free and the home of the brave’. I really hope that turns out to be true next week. That you really have the courage to write history.

Dear America, please make America great again. But I mean really.

Kind regards on behalf of the rest of the world,

Kirsten van den Hul

New season, new class

22 Sep

What I most looked forward to, during my extended summer break? Meeting my new students. The excited anticipation, not so unlike the feeling I remember having when I myself as a student eagerly awaited my first class after summer, the ‘what shall I wear’, the ‘wonder how many of them there will be’..
And here I am, in front of my new group. 21 of them, from all over the world. All of them enrolled in an elective at The Hague University of Applied Science called ‘Women and Society’, which was developed by Ms Kitty Triest and which I’ve been blessed to teach as visiting lecturer for 3 years now.
This semester, we will explore important gender-related topics such as the gender pay gap, the glass ceiling, women and politics and gender based violence, as well as discuss the differences among the different countries.
And even though the details may vary regionally, one thing is painfully clear: it’s still a man’s world. No matter where you look, women still make considerably less, do considerably more house work and have considerably less political power. Did you know that worldwide, only 22.8 per cent of all national parliamentarians were women as of June 2016, and as of September 2016, only 10 women are serving as Head of State and 9 are serving as Head of Government? So much for representative democracy..
But all that is about to change, if you ask my students. ‘I want to be president of my country’, says one of them. ‘I want to be an MP’, says another. Why that matters, I ask them. ‘Because more women in politics means better policies for women.’ I couldn’t agree more.

Want to join the discussion? US-based NGO Ignite just launched a wonderful campaign to encourage young women to run for politics. Read more here, spread the word and #declareyourambition!

%d bloggers like this: